Cato van Dijck (My Baby)
door Harry Prenger
Net zo hardnekkig als het onkruid in de berm langs de Maas. Conincxpop. Sinds 1983 jaarlijks in Elsloo. Gratis toegankelijk festival op een lap groen langs de Westelijke Kanaalweg. Bij zonsondergang kleurt de locatie zelfs idyllisch. Door de jaren heen leverde de programmering van het bescheiden Conincxpop twee soorten artiesten op: talentloze, in de vergetelheid geraakte eendagsvliegen, tegenover bands waarvan de organisatie hardop mag roepen dat ze het achteraf goed hoorde. Met een neusje voor kwaliteit uit Belgïe. Evil Superstars en Absynthe Minded waren in een ver verleden reeds te bewonderen op de wei. In 2008 trad Triggerfinger er op, toen lang niet zo populair als nu.
De 32e editie op 5 juli wordt een stevige aflevering. Laten we enkele bands eens nader bekijken. Tubelight neemt je vanuit België mee naar de jaren negentig, met gitaarpop die verscholen tussen de lange haren de blik naar beneden richt, naar de spitse schoenpunten. Vakjargon: shoegaze, psychedelisch.
My Baby stamt uit Amsterdam maar klinkt vet Amerikaans. Muziek met het comfortabele tempo van JJ Cale, de meester van de gesublimeerde vertraging. Duidelijk herkenbaar zijn andere invloeden, zoals onder meer per slidegitaar gespeelde folk, soul, funk en blues. Op het debuutalbum blijft het drietal aan de ingetogen kant van deze knalfuifgenres, maar wellicht bewaren ze het vlammen voor het podium. Zingende en gitaarspelende blikvanger Cato van Dijck laat in elk geval niet met zich sollen. Niet alleen zijn de teksten van de band deels geëngageerd, de plaat kent een gedreven versie van Bob Dylans immer actuele Masters Of War.
Pendejo
Het Roermondse Pendejo maakt de reis naar Elsloo met het nieuwe album Atacames op zak. De band met de Spaanse naam maakt zware metal gebaseerd op gitaarriffs en ritmes die er gedoseerd op los daveren. Resultaat: vlammende stonerrock, met nu en dan een schallend trompetje. Onlangs maakte de band een video met niemand minder dan Herman Brusselmans (bekijk de clip onderaan de tekst). Pendejo is een scheldwoord in het Spaans, dat naar gelang de volksaard staat voor idioot, mafkees of schaamhaar. Inderdaad is de voertaal van de band niet plat Remunsj maar Spaanstalig. Omdat het fonetisch zo lekker bekt. Het Limburgs Dagblad kwalificeerde de band onder de noemer latin-rock! Alsof het een salsaorkestje betreft. De bulderende lach van Pendejo was in wijde omtrek te horen.
Nog zo iets. Gewoon uit Den Haag komen en jezelf Hallo Venray noemen. Vrij naar het radioprogramma Los Vast dat je in de jaren tachtig puur uit verveling de slappe lach bezorgde op saaie zaterdagmiddagen. Zeker op het moment dat de locatie van uitzending luidkeels werd omgeroepen door de presentator. “Hallo Venray!“ Laatste proeve van zeer grote bekwaamheid: Show. Zo klinkt herpakking na een afwezigheid van enkele jaren. Een album waarop de vaste invloed van Neil Young is ingeruild voor karakteristieke gelaagdheid. De langzame versie van Controversy van Prince, maakt dat de tekst heel mooi tot zijn recht komt. Show is bovendien een album van Hallo Venray dat eindelijk weer eens op vinyl verschijnt. Waar muziek met karakter op thuishoort natuurlijk. Zul je net zien, stopt de platenmaatschappij toch stiekem een cd bij de lp.
Ooit was Gallon Drunk een cultband met een aanhang die alleen maar toenam. De kroegmuziek onder leiding van zanger James Johnston, een light versie van Nick Cave, werd bezwangerd door een orgeltje in liedjes die van toon en sfeer behoorlijk scheef gingen hingen. In weerwil hiervan is de band er nog steeds, al lijken de artistieke hoogtijdagen min of meer achtergelaten in de dorpskroeg. Begin 2014 verscheen een nieuw album. Blijkbaar geldt ook voor Gallon Drunk: hardnekkig als onkruid.
Conincxpop met Gallon Drunk, Hallo Venray, My Baby, Tubelight, Pendejo, Holy Mountain, The Hypnotic Eye, JC Brooks and the Uptown Sound, Dub Pistols (Elsloo, 5 juli 2014)
Tags: Conincxpop, Hallo Venray, My Baby, Pendejo
