door Mirthe Weening / foto’s René Bradwolff

Een tijdje geleden deelde Sofie Letitre nog het podium met slechts haar akoestische gitaar. Als singer-songwriter, maar dan wél met een bijzonder donker en melancholisch stemgeluid. Wellicht heeft die laatste factor haar doen besluiten om het over een heel andere boeg te gooien. De elektronische boeg welteverstaan.

Een aparte maar veelbelovende transformatie, die haar bekendheid in razend tempo heeft doen toenemen. Met invloeden die doen denken aan Massive Attack, Björk en Moloko in combinatie met hedendaagse elektronische muziek is Sofie Letitre absoluut vernieuwend te noemen. Op haar nieuwe EP Uncanny Valley, die op 21 september uitkwam, laat ze horen wat ze in huis heeft.

Tegenwoordig deelt ze het podium met drie elektromuzikanten. Dit jaar traden ze al op bij De Wereld Draait Door, op Eurosonic Noorderslag en ADE.

Vorige week stond het viertal in poppodium Nieuwe Nor. Voorprogramma HAEVN heeft de zaal vast opgewarmd. Blijkbaar is er veel stof om over na te praten. Wanneer Sofie en haar band het podium betreden kan er door een aantal mensen niet het respect worden opgebracht om stil te zijn. Gelukkig weten Sofie en haar mannen me mee te trekken in hun duistere wereld met diepe bastonen en meeslepende melodieën.

Sofie en haar kwetsbaarheid als lumineus middelpunt. Met haar klassieke schoonheid, de vlindermouw van haar jurk en opvallende lengte lijkt ze bijna een Griekse godin. Je kunt niet om haar heen. Vol overgave brengen de muzikanten het repertoire, dat live heel goed tot zijn recht blijkt te komen.

Ondanks het innemende tafereel dat zich op het podium afspeelt, lijkt het publiek maar niet in de zone te komen. Er hangt een afstandelijke sfeer die niet valt te rijmen met het optreden. Veel mensen verlaten voortijdig de zaal en het blijft rumoerig. Is de muziek te complex? Is Heerlen hier nog niet klaar voor? Lastig te zeggen. Het lag wat mij betreft in elk geval niet aan Sofie en haar band.

Sofie Letitre (Nieuwe Nor, Heerlen, 29 oktober 2015)