(foto: Ben van Duin)
door Janneke Prins
Een berg aardappelen op tafel waar een sopraan achter gaat zitten schillen, een psychedelische rockband en een decor dat doet denken aan een mijnschacht. Dat is de entourage waarin zich de roadtrip Waar Het Vlakke Land Gaat Plooien ontvouwt met epische dialogen die soms de toon krijgen van een felle discussie.
foto’s: Jan van Soest
Beelden van verlaten mijnschachten of voorwerpen die herinneren aan de mijnen en de mensen die er destijds werkten. In het Kerkraadse Cube Design Museum vond de opening plaats van een fotografieproject, met het oog op het Jaar van de Mijnen in de regio Parkstad. Amateurfotografen konden werk inzenden voor De Letste Schiech, een fotowedstrijd met als thema de mijnsluiting en de laatste ‘schiech’; de laatste werkdag van de mijnwerkers, maar ook van huidige werknemers. Prijzen gingen naar deelnemers die ‘de letste schiech’ het beste wisten te verbeelden.
De eerste prijs in de categorie ‘series’ was voor Jan van Soest met zijn reportage Einde Van Een Tijdperk. De Belg René Duchateau mocht de eerste prijs ‘individueel’ in ontvangst nemen voor What Now?
foto: René Duchateau
De prijswinnende en tientallen andere foto’s zijn tot en met 13 september 2015 te zien in Werkplaats K te Kerkrade. Daarna verhuist de expositie naar bibliotheek De Domijnen in Sittard-Geleen.
Het Cube Design Museum ligt aan het Museumplein in het centrum van Kerkrade. Oktober 2015 is de officiële opening van de gebouwen die op deze locatie zijn gehuisvest onder de naam Continium Discovery Center.
hklimburg de letste schiech
First Diversiteit (detail) - Dourone
door Harry Prenger
In Heerlen gaat het jaarlijkse kunstproject rond de muurschilderingen van start. De stichting Street Art presenteert “nieuwe kunstinterventies in en rond het centrum van Heerlen”. Deze vinden plaats van zaterdag 29 augustus tot en met zondag 6 september. Titel van het project: Transition In Color.
door Harry Prenger
Voor wie het was ontgaan, ZwartGoud bestaat deze maand precies vijf jaar. Sinds 2010 hebben we meer dan zeshonderd artikelen gepubliceerd met prachtig beeldmateriaal. We kwamen op de meest uiteenlopende plekken en ontmoetten bijzondere kunstenaars en andere vrijdenkers.
(foto: Roel Janssen)
Exclusief voor ZwartGoud schreef de Heerlense stadsdichter Michelle Bracke ter gelegenheid van ons vijfjarig bestaan: ruptuur, een stadsgedicht.
ruptuur
de gebouwen zijn te hoog vandaag
te prestigieus voor de middelmaat beneden
en er staat te veel leeg om lief te zijn
het is weleens gedacht: ik ben het
deze leegstaande panden huilend tussen
steengruis dit doodgeroest fietsenrek
de tienergraffiti op bushokreclames *
stel je voor: je beste tekening zucht je tegen
het raam terwijl de stad door een wolkbreuk
zwemt en als de regen stopt verdwijnt je tekening
stel je voor: een kind vlucht een gebouw in
niet wetende dat het zelf ook muren heeft
klik aan
a. behoud de tekening
b. leer het kind
c. de stad is te mager vandaag en als ik
uitgehongerde paarden langs de weg zie
bel ik normaliter de dierenpolitie
maar er staat te veel leeg om lief te zijn
na zware regenval is het uitzicht nooit
schoongedoucht, dan geef ik toe aan de straten
aan de goten aan het onbestemd karkas op mijn balkon
dat het beter is in de schaduw van een ander
* streep door
ik woon in een stad / een stad woont in mij
© Michelle Bracke
door Roel Janssen (tekst en foto’s)
Zangeres Meschiya Lake en haar The Little Big Horns nemen je mee naar de jazzclubs van New Orleans in de jaren dertig. Swingen geblazen op traditionele jazz en ragtimemuziek. Zelf luistert Meschiya naar Bessie Smith en Noorse blackmetal. Op 9 september is ze met haar band in Heerlen voor een optreden in de Nieuwe Nor.
Maart 2014. Voorafgaand aan haar concert in Eindhoven spraken we de opvallend uitziende zangeres in de kleedkamer van de Effenaar. Goedgebekt, rood haar, uitbundige tatoeages.
In de VS treed je zelden op buiten New Orleans, waarom?
“Iedereen komt naar New Orleans, het is niet nodig om op reis te gaan. We kunnen makkelijker een inkomen verdienen door thuis te blijven dan op tournee te gaan, daar hebben we mazzel mee. Het is soms zelfs lastig om muzikanten mee te krijgen. Zelf reis ik graag en ik wil bekend worden op meer plaatsen in de wereld, buiten New Orleans. In weekends spelen we soms op festivals in de VS of Canada. Daar vliegen we rechtstreeks heen en weer terug, om thuis niet teveel optredens te missen. Er zijn thuis genoeg optredens. Ik werk zes, soms zeven dagen in de week, net als op tournee, maar aan het eind van de dag mag ik naar mijn eigen huis en mijn hond.”
Je speelt live en op je albums nummers van Bessie Smith.
“Ik hou van Bessie Smith, zij is grote inspiratiebron. Haar stem en haar teksten waren zo krachtig in een tijd zonder versterking. Op plaat klinkt dat al door, het moet fantastisch zijn geweest om haar in het echt te horen zingen.”
Alleen al door er te zijn en te doen wat zij deed, als zwarte vrouw in de jaren twintig, zou je kunnen zien als een vorm van activisme.
“Absoluut, haar hele leven was activisme, net als Billie Holiday. Er is een heel goed boek over, Blues Legacies and Black Feminism. Dit was allemaal vlak na de afschaffing van de slavernij. Een zwarte vrouw stond maatschappelijk op de allerlaagste trede. Bessie Smith zong heel eerlijke songs over haar seksualiteit en haar leven en claimde haar eigen vrije seksuele identiteit, terwijl zwarte vrouwen en mannen niet lang daarvoor nog andermans bezit waren. In tegenstelling tot spandoeken is muziek een vorm van activisme die mensen in het hart raakt, muziek is sociale revolutie.”
Zie je voor jezelf een rol daarin?
“Ik wil mezelf niet teveel labels opplakken, feministe, homoactiviste, ik ben er voor iedereen. Ik was in het verleden politiek activist en ik ben deels opgegroeid in een Native American Reservaat, wat in feite een concentratiekamp is in de genocide waarop Amerika is gebaseerd [haar ogen spuwen vuur, terwijl ze haar stem nauwelijks verheft, red.]. Ik kwam erachter dat mijn boosheid nergens toe leidde, dus ik ben het goede voorbeeld gaan geven door vrij te leven en te doen wat ik graag doe. Muziek werkt bevrijdend.”
Nu ben ik zelf geen groot jazzliefhebber of -kenner.
“Ik ook niet. Ik hou van alle genres en ik pik overal het beste van mee. Ik groeide op met countrymuziek en kwam pas na mijn twintigste in aanraking met jazz. Ik ben een punkrocker, it will never die! Later realiseerde ik dat de vroege jazz de punkrock van die tijd was; ze zingen over seks, drugs, prostitutie, de onderwereld. Zoals hiphop nu is, gangsta-shit, rauw, emotioneel en dansbaar. Dat is wat de vroege jazz voor mij is, maar ik breng het met alle invloeden die ik heb opgedaan: Maria Callas, Dead Kennedys, Wendy O’ Williams, Patti Smith.”
De tatoeages geven je misschien wat meer credibility voor een rockpubliek.
“Het kan inderdaad geen kwaad om wat street credit te hebben. Luister, wij maken geen museumjazz, of muziek voor mensen in een chique club die zich beter voelen dan de rest van de wereld. Ik speel nu op plekken waar ik voorheen niet naar binnen mocht en ze betalen me er ook nog voor (lacht).”
Volgens mij ben je liever arm terwijl je dát doet waar je plezier in hebt, dan dat je een saaie baan zou hebben die goed verdient.
“Mijn hele leven ben ik arm geweest. Geluk is onbetaalbaar. Ik kom uit een situatie waarin ik helemaal niets had en op straat speelde voor geld. Als ik dan twintig dollar had voor lekker eten en een goede fles wijn, was ik daarmee gelukkig, omdat ik muziek maakte.”
Vijf albums die je mee zou nemen op een lange reis?
“Zeker weten Amy Winehouse - Back to Black, Neko Case - Middle Cyclone. Een verzamelalbum van Bessie Smith. Carmen, de opera van Bizet. Nu heb ik alleen vrouwen, ik moet ook iets van een man kiezen… Donny Hathaway.”
En als het rock-metal moet zijn?
“Oh, ik hou van de Noorse black metalband Satyricon. En dat album van Lynched dat nog niet uit is zou ook mee moeten. Sharon Jones!”
Haar heb ik zien optreden, fantastisch. Ze heeft nu op haar vijftigste of zestigste pas echt succes, nadat ze haar hele leven heeft gehoord dat ze te lelijk is om op te treden.
“Sharon Jones heb ik vorige week nog zien optreden in The House Of Blues. Ze vecht tegen kanker, ze is geweldig.”
Werk je op dit moment aan een nieuw album?
“Ik heb nu ongeveer 25 nieuwe eigen nummers. Als ik in na de tour met deze band weer thuis ben ga ik een soloalbum opnemen. Ik weet nog niet welk genre het gaat worden, niet alleen jazz, ook wat folk, akoestisch, ik weet het nog niet precies, maar het wordt anders. Het zal door mij en door Eric Heigle geproduceerd worden in de prachtige Parlor opnamestudio in New Orleans. Ik moet gaan opwarmen!”
Na het interview start Meschiya haar warm-up met stemoefeningen op haar iPhone.
Meschiya Lake & The Little Big Horns / Hot Buskers (voorprogramma) (De Nieuwe Nor, Heerlen, 9 september 2015)
Heerlen was onlangs het epicentrum van breakdance en hiphop. Uit diverse windstreken waren de b-boys en b-girls naar de Limburgse stad gekomen om mee te doen aan het breakdancefestival The Notorious IBE. Behalve hiphop dreunde vanaf de dj-sets op diverse locaties funk en swingende soulmuziek.
Fotograaf Jeroen Fiegen ontweek de acrobatiek van de windmills en flares (benen en armen in v-vorm zwaaiend) van de breakdancers, en maakte de volgende sfeerreportage.
Heerlen was twee dagen het hiphopcentrum van de wereld. Uit diverse windstreken waren de b-boys en b-girls naar de Limburgse stad gekomen om mee te doen aan het breakdancefestival The Notorious IBE. Een meisje droeg op haar rugzak de vlag van Paraguay. Andere deelnemers waren te herkennen aan onophoudelijke vloeibare bewegingen. Behalve hiphop dreunde vanaf de dj-sets op diverse locaties, waaronder het raadhuis van de gemeente, dampende funk en soulmuziek.
