07
Feb 17

Ton Boelhouwer: georganiseerd spelen in het museum

door Hanneke van Dongen / foto’s: Peter Soudant

Op een regenachtige vrijdag trekt Ton Boelhouwer alle tijd uit om zijn solo-expositie in het Bonnefantenmuseum te laten zien en waar nodig toe te lichten. De voorbereidende vragenlijst is thuis op tafel blijven liggen, naast het lijvige en fraai vormgegeven boek dat speciaal voor de tentoonstelling gemaakt is. De vragenlijst is triviaal geworden, het boek heeft zwijgend antwoord gegeven op de belangrijkste vraag: waarom? Het antwoord was een vraag terug: waarom wil je dat weten? Is dat belangrijk? Tijdens het gesprek met de bevlogen kunstenaar wordt dit antwoord uitgediept: het waarom is een noodzakelijke drijfveer én volstrekt onbelangrijk tegelijk.

floors & wall / from ground bestaat uit verschillende werken op de derde verdieping van het Bonnefantenmuseum. Aluminium vloeren met verschillende lagen transparant opgebrachte verf, staande wanden en gegroepeerde losse elementen vormen samen met de ruimte een geheel dat ondanks gebruik van steigerpijpen, stoeptegels en verfrommelde lappen rust uitstraalt. floors & wall / from ground is het voorlopige resultaat van een zoektocht naar ritme en de betekenis, kracht en zwakte van vloeren, al dan niet in combinatie met muren. Wat brengt deze kunstenaar ertoe zich bezig te gaan houden met wat een vloer nou eigenlijk is en doet?

Ton Boelhouwer: “Op een gegeven moment ben ik kamers gaan maken. Wat me in die eerste kamers opviel, was dat ik de vloeren op een bepaalde manier zwakker moest maken dan de wanden. Als ik vloeren en wanden hetzelfde schilderde, ging de ruimte kantelen. Dan werd het een doos. Vloer en wanden hebben een andere waarde: dat verschil wilde ik onderzoeken.”

Ton Boelhouwer loopt tussen zijn verschillende werken door en vertelt onvermoeibaar over het proces waar hij nog altijd middenin zit. Boelhouwer: “Ik ben in mijn werk vooral op zoek naar ritme. Verder zoek ik naar een relatie tussen iets en niets, tussen schilderen en de ruimte. Ik heb op een gegeven geëxposeerd met beschilderde elementen. Een kruk, tafels, een trap. Het probleem was, dat tijdens een expositie aan die elementen toch weer een betekenis werd toegekend, wat niet de bedoeling was. Zo ben ik gaandeweg teruggegaan naar het spel met vloeren en wanden.”

Boelhouwer laat het proces klinken alsof het inderdaad spel is. Maar beslist geen spelletje: geen element ligt een millimeter anders dan Boelhouwer door uitproberen, aanvoelen, inschatten, aanpassen en weer uitproberen, uiteindelijk goed gevonden heeft. We lopen langs een werk waar ogenschijnlijk achteloos wat metaalsnippers zijn gestrooid. Ton stokt middenin een zin: “Oh wacht. Deze is verschoven, daar is iemand tegenaan gelopen.”

Hij hurkt, raapt het metaalsnippertje op en schuift ermee tot het weer ligt zoals het hoort. Het ritme is terug. Een ritme dat weliswaar door Boelhouwer geschilderd is, maar dat op een universele manier klopt als hij er lang genoeg mee gepuzzeld heeft. Bloedserieus, terwijl hij tegelijkertijd onbevangen geniet van zijn werk in het Bonnefantenmuseum, de mogelijkheid om zijn plezier te delen met toeschouwers.

De manier van werken van Ton Boelhouwer is een combinatie van vakmanschap, rationele berekening, intuïtie en spel. Elementen die iets anders doen dan hij verwacht, waar hij vervolgens een oplossing voor moet bedenken. “Mislukking bestaat niet. Ik probeer en soms gaat dat enorm mis. Soms verfrommel ik een stuk linnen en gooi dat geërgerd tussen ander werk. Het valt ergens neer en ineens.. ineens verandert het en is het goed. Ik volg een strak plan en als het mislukt.. Dan laat ik los en ga ik door op die mislukking. Spelen. De uitdaging aangaan en kijken wat er gebeurt. En als het niks wordt.. gewoon opnieuw beginnen.”

Zondag 12 februari geeft Ton Boelhouwer in het Bonnefantenmuseum van 14:00 tot 16:00 een lezing over zijn werk. Na afloop is er ruimte voor discussie.

Meer info: bonnefanten ton boelhouwer


15
Jan 17

Sem Shayne’s Calaisfornia: sluipen in het grimmige sprookjesbos van kamp Calais

door Judith Boessen

Sem Shayne is een lefgozer, zoveel is duidelijk. De piepjonge fotograaf (22) studeerde vorig jaar af (aan de Academie Beeldende Kunsten Maastricht), met een webdocumentaire en fotoreportage over de jungle van Calais. De titel van zijn fotoreeks Calaisfornia refereert aan de vervlogen dromen van Amerikaanse kolonisten. In plaats van schuldbewuste plaatjes die ‘de vluchteling’ vooral typeren als slachtoffer van een verre en wrede oorlog of een failliet Europees immigratiesysteem, gebruikt Shayne schaamteloos de trucendoos die je aantreft bij de meest gelikte fashion fotografie.

Continue reading →


26
Dec 16

Column: fusie Heerlen Landgraaf toont arrogantie van de macht

mural van Millo (detail)

Harry Prenger

Door te verlangen naar een fusie geven zowel Heerlen als Landgraaf toe dat ze de huidige problemen niet kunnen oplossen. Dus hebben beide steden onderzoek laten doen naar (bestuurlijke en ambtelijke) samenwerking. Als je iets dolgraag wil bereiken moet je zoiets laten uitvoeren door iemand die het bij voorbaat met je eens is. Een van de uitvoerders van het onderzoek is Jan Mans, sinds mensenheugenis pleitbezorger van gemeentelijke herindelingen. Zijn poging om als burgemeester van Enschede te komen tot Twentestad, een samenvoeging met Hengelo, werd op het laatste moment tegengehouden door de Eerste Kamer.

Het bepaald niet onafhankelijke onderzoeksrapport stelt o.a. dat door een fusie er meer financiële mogelijkheden (meer geld uit het Gemeentefonds) ontstaan om zo de problemen van Heerlen en Landgraaf beter te kunnen aanpakken. Best bijzonder dat een onderzoeksrapport conclusies trekt over zaken die zich in de toekomst afspelen. Alsof je een diploma uitreikt aan een student die nog moet afstuderen. Alsof je iemand die rijlessen neemt vast een rijbewijs overhandigt.

Toch wordt het rapport door de voorstanders gepresenteerd als zijnde de waarheid. Het is immers onderzocht, het staat zwart op wit. Sterker, in het rapport wordt aanbevolen zo snel mogelijk te beginnen met de voorbereidingen. Tegenstanders van de fusie krijgen amper de kans na te denken over een weerwoord, de tijd om een draagvlak te creëren voor een referendum.

Er wordt van alles in stelling gebracht en uit de kast gehaald om de fusie er hoe dan ook door te drukken: een website waarin allerlei maatregelen worden opgesomd, alsof alles al in kannen en kruiken is. Er is een “samenwerkingskrant Landgraaf-Heerlen”, waarin opvallend vaak bestuursbobo’s aan het woord komen. Wethouders en andere politici maken op social media flink gewag van hun sterke fusievoorkeur. De burgemeester van Heerlen plaatst zelfs een brief van fusiefans de Rabobank op zijn eigen facebookpagina. Het is een schaamteloze vertoning van de politieke macht. Blijkbaar is men vergeten dat men ook volksvertegenwoordiger is, óók van de tegenstanders van de fusie.

Een aanbeveling in het rapport luidt “blijf in verbinding met de samenleving”. Verderop: “Betrek vertegenwoordigers vanuit maatschappelijke organisaties en ondernemers door hen in een klankbordgroep te laten meedenken en meedoen tijdens het fusieproces (op de onderdelen die voor hen relevant zijn)”. Lees: informatieavonden in achterafzaaltjes waar de burger wordt verteld wat hij of zij kan verwachten na de fusie.

Hierna houdt Heerlen op te bestaan als zelfstandige stad. Er komt een nieuwe gemeente voor in de plaats. Woorden die elke Heerlenaar even op zich zou moeten laten inwerken. Heerlen, stad met een rijke historie (Romeinse nederzetting), voormalige energiehoofdstad (steenkoolwinning), thans pronkend met streetart. Heerlen is ondanks alle problemen van de laatste decennia langzaam maar zeker bezig overeind te krabbelen.

En ja, er zijn sociaalmaatschappelijke en (sociaal)economische problemen. Maar ligt de oplossing bij een annexatie van Landgraaf? Een non-descript stadje waar geen mens komt omdat er nooit iets te beleven valt. Ach ja natuurlijk, Pinkpop. Het popfestival speelt zich af op en een ver van het centrum gelegen en voor de rest van het jaar verlaten draf- en renbaan. Dan is er nog een nepskibaan en een attractiepark dat het nieuws haalt vanwege de verdrinkingsdood van een slingeraapje.

De fusievoorstanders gaan gebukt onder Calimerogedrag, tunnelvisie, losersmentaliteit en misplaatste arrogantie. Waar is de koempelmentaliteit gebleven, de schouders eronder?Het huidige Heerlen wordt als een straathoer te kijk gezet en verkocht aan de macht van het grote geld.

Door hevig te verlangen naar een fusie geven politici toe dat ze de huidige problemen van Heerlen niet de baas kunnen. Dezelfde politici die in aanloop naar de komende gemeenteraadsverkiezingen ongetwijfeld om het hardst zullen schreeuwen hoe goed het gaat met de stad.


22
Dec 16

Nieuwjaarsgedicht van Daan Doesborgh

Daan Doesborgh wordt toegevoegd aan het rijtje Limburgse dichters die al eens eerder een nieuwjaarsgedicht schreven in opdracht van het Letterkundig Centrum Limburg. De titel van Doesborghs gedicht, geschreven voor de jaarwisseling 2016-2017, is Ik Zit Op Het Dak Onder Sterren En Maan.

Hij ontleende het aan het lied We Vieren Het Toch van Spinvis. Het gedicht is gedrukt op A5-formaat, te gebruiken als ansichtkaart. Deze is in december en januari gratis verkrijgbaar bij diverse bibliotheken en boekhandels in Limburg en tevens gratis te bestellen via lcl@hklimburg.nl.

(foto: Tomm de Rooy)

Daan Doesborgh (Steyl, 1988) volgde het VWO aan College Den Hulster in Venlo. Daarna behaalde hij aan de Universiteit van Amsterdam de Bachelor Nederlandse Taal en Cultuur en de Master Boekwetenschap en Handschriftkunde. Van 2006 tot 2011 was hij stadsdichter van Venlo. In 2010 won hij het Nederlands Kampioenschap Poetry Slam. Hij werkt onder andere voor Vrij Nederland en treedt regelmatig op als dichter en presentator. Zo presenteert hij ook ‘Poëzie aan de Maas’ op zondag 29 januari van 14.30-16.00 uur in Centre Céramique Maastricht met als hoofdgast Jules Deelder, schrijver van het Poëziegeschenk 2017.


02
Dec 16

De Dag Dat De Gieren Buigen: Anton Dautzenberg levert subtiel sluimerende kroniek van onze tijd

dedagdatdegierenbuigen

door Harry Prenger

Anton Dautzenberg (Heerlen, 1967) is een van de weinige schrijvers die buiten het veilige bastion van het literaire wereldje engagement toont. Onlangs verscheen op zijn initiatief een magazine over “stille armoede”. Inhoudelijk bleek deze Quiet500 veel meer dan een persiflage op miljonairsblad Quote500. De cover was gemaakt van schuurpapier.

Continue reading →


23
Nov 16

Sinner’s Day in Hasselt: Anger is an Energy

daf-6

door Hanneke van Dongen / foto’s: Peter Soudant

Een stormachtige zondagmiddag in november, net na de wekelijkse donderpreken van christelijke pastoors en dominees. In de Ethias Arena in Hasselt waait een andere wind: een die zijn oorsprong heeft in de jaren ’80. Sinner’s Day is na vier jaar stilte terug en pakt uit met een indrukwekkende line-up uit de new wave en punkscene.
Met acht bands op het programma is de speeltijd per band beperkt, variërend van drie kwartier voor de eerste bands tot vijf kwartier voor hekkensluiter Sisters of Mercy.

Continue reading →


09
Nov 16

Burnout als linkse directe tijdens voorstelling Intro In Situ

img_5829

door Hanneke van Dongen

Intro In Situ staat zoals vele kleinere podia op het punt wegbezuinigd te worden. Als de gesprekken met de gemeente niets opleveren, valt per 1 januari het doek. Daarmee zou Maastricht een unieke kans vergooien om jong talent op hoog niveau een platform te geven waarop vrij geëxperimenteerd kan worden voor publiek. Hieronder een verslag van een voorstelling, afgelopen week.

Continue reading →


07
Nov 16

Crazy Cult Roadshow vlamt met nieuwe single Road Warrior

pb210700-1024x683

Luister hier naar Road Warrior van Crazy Cult Roadshow. Volgens de band uit Maastricht gaat het nummer “met een knipoog over het apocalyptische strijdtoneel van cultheld Mad Max en de drang naar deze redder in de huidige maatschappij.”

Lees meer over de Maastrichtse stonerrockband