My Propane
Op blote voeten loop ik het park in waar de tweede editie van Brookpop gehouden wordt. Twee podia staan er dit jaar, en op die podia een heleboel bands die ons gaan vermaken op deze warme dag. Overal mensen in het gras, met een biertje in hun hand. tijd voor Wake Up om het Hoensbroekse festival te openen. Een rockband met zanger/gitarist Sander Bosch. Ja, ‘de jongen met het groene haar’ die tijdens Pinkpop 2010 bij Green Day op het podium stond, heeft ook een eigen band. De punkrock-liedjes die de band speelt zijn niet zo bijzonder, maar het enthousiasme werkt aanstekelijk. Prima om de middag mee te beginnen.
Door naar MADI, de band die Nu Of Nooit heeft gewonnen en Pinkpop 2011 mag openen. Vrolijk word ik van de liedjes. Het is misschien wat keurig allemaal, maar hoe vaker ik de band live zie, hoe meer ik opmerk dat de nummers goed in elkaar zitten. ‘Het geluid was echt niet goed,’ zegt gitarist Sander Ruijters achteraf tegen me. Maar dat geeft niet, zelfs dan probeert de band er het beste van te maken. De redelijk gevulde tent merkt het niet eens, iedereen beweegt mee op de fijne popliedjes die MADI maakt. De zon schijnt feller en de muziek wordt harder. My Propane zorgt daarvoor. Het aparte kapsel en gespring van de zanger leidt niet af van de rare en goede rock die de heren spelen. De tent loopt snel leeg, jammer en onverdiend. Maar de energie op het podium blijft.
MADI
Tussen de grotere namen door spelen er in de andere, kleine tent een aantal bands. Veelal akoestische muziek die hier en daar tuttig klinkt. Leuk voor een klein festival als dit, als achtergrondmuziek terwijl je van de zon geniet. Maar muzikaal gezien niet echt interessant. Wél leuk is dat Pavarana in die kleine tent staat. Op 23 april heeft de band de landelijke finale van Kunstbende gewonnen. Op Brookpop bewijzen de bandleden zich nogmaals met hun classic rock-sound. Ik hoor veel verraste geluiden achter me. ‘Wow, dit is goed! En ze zijn nog zo jong!’ Ja, dat zijn ze. Wel oppassen dat ze niet The Doors 2.0 worden, maar hun eigen sound behouden. Dan zou dat grote podium op Brookpop zomaar eens in de buurt kunnen komen.
Parvana
Aan hippe, jonge bands ook geen gebrek. Lola Kite, The Van Jets en Broken Glass Heroes. Raggen op gitaren, springen achter synthesizers en stuk voor stuk brokken energie. Dit zijn bands waar de mensen hun handdoekje in de zon wel even voor willen verlaten. En maar goed ook. Want humor: “Sorry, we zijn laat, we moesten nog pissen” à la The Van Jets, catchy liedjes van Lola Kite en gitaargevechten door Broken Glass Heroes, zonde als je dat mist. Tijd om mee te springen en dat gebeurt. Na de opwarmertje wordt het publiek bij deze bands eindelijk enthousiast.
lekker genieten van de zon op Brookpop
Buiten de muziek heeft Brookpop ook kunstprojecten te bieden. Dacht ik. Het enige ‘art’-gerelateerde dat er te vinden is, is een stukje zeil waar een paar jongens bezig zijn met graffiti. Niets meer en niets minder. Jammer, gelegenheden als dit zijn perfect om (jonge) mensen kennis te laten maken met kunst. Misschien komt het door gebrek aan ruimte, zo groot is het terrein namelijk niet. Toch had ik er meer verwacht. Terug naar de muziek. Later op de avond loopt het een beetje leeg in Hoensbroek. Veel mensen verlaten het festivalterrein en missen hierdoor de laatste band Mintzkov. Een Belgische band met een hoog ‘krautrock’-gehalte, zoals de producer het noemt. Vaak vergeleken met die andere Belgische band, dEUS. Onterecht. De mensen die nog over zijn worden getrakteerd op een strakke show, harde gitaarpartijen en melodieus gezang. Onverwacht: een cover Kelis’ ‘Acapella’. Niks dEUS dit, maar Mintzkov! Het publiek dat nog over is juicht en zingt mee.
Mintzkov
Kortom, Brookpop is een festival met een paar niemendalletjes en gelukkig ook uitschieters. De beloofde kunst viel tegen, de muziek niet.
Brookpop 2011 (festival, 25 april, Sportpark Schurenberg, Hoensbroek)
Tekst: Simone van Hugten
Foto’s: Anita Hondong
Tags: Broken Glass Heroes, Brookpop, Hoensbroek, Lola Kite, Madi, Mintzkov, My Propane, Pavarana, Van Jets, Wake Up
