Schunck*, Heerlen – 16 mei 2012. Kunstliefhebbers bezochten de opening van de tentoonstelling Voor Eeuwig De Jouwe,. Sinds 1950 bezit Heerlen een collectie moderne kunst, waarvan de omvang gerust indrukwekkend genoemd kan geworden. Na afloop van de gebruikelijke toespraken speelde het rockbandje Black Velcro. Binnenkort op deze site een uitgebreid artikel over de expo, die nog tot en met 12 augustus te zien is. ZwartGoud-fotograaf Ziggy Beckers wandelde onopvallend tussen de aanwezigen. De beelden die ze maakte zijn des te opvallender.

bezoekster bekijkt werk van Ronald de Bloeme

Fred Geelen van Schunck*

entree naar de tentoonstelling

Black Velcro

werk van Katinka Lampe

Schunck* conservator Patricia van den Ende staat ZwartGoud te woord

Voor Eeuwig De Jouwe?

Voor Eeuwig De Jouwe,

fotograaf Romy Finke (2e van links) en oud-directeur Stadsgalerij Anke van der Laan (rechts)

in de verte werk van Rob Scholte

bezoekster opening Voor Eeuwig De Jouwe

leerlingen van de Heerlense muziekschool spelen Pink Floyd

Black Velcro gitarist Joris van Veghel

Foto’s: Ziggy Beckers

Zijn muziek bestaat uit losse eindjes die zich maar met moeite aan elkaar laten knopen. Meer schetsen dan songs. Niet iedereen is er van gediend. Reden waarom zijn band Giant Sand nooit veel verder is gekomen dan de status van cult. Het maken van een song met kop en staart is iets waar Gelb zich weinig gelegen aan laat liggen, of het moet toevallig zo uitkomen. In zijn werk hangt veel af van het moment, van de omstandigheden tijdens de opnames, de sfeer en de omgeving waarin het een ander plaatsgrijpt. Die omgeving is zijn studio in Tuscon, Arizona. Daar vangt hij de inspiratie op die deels is komen aanwaaien vanuit de nabij gelegen Sonoran woestijn. Andere keren bedenkt hij songschetsen tijdens zijn vele tournees.

Want Gelb is vaak op pad. Alleen, met zijn eigen band of met andere muzikanten. Laatst maakte hij een album met de Band Of Gypsies, een stel flamencogitaristen uit Cordoba, uit de Spaanse streek Andalusië. In plaats van een afgebakend liedje krijg je bij Gelb iets wat je niet ziet aankomen. Hij wil nog wel eens het keukenbestek in de snarenbak van een vleugel gooien. Letterlijk. Dat een nummer opent met een krakende piano is de voorbode van een verhaal waarin Gelb met donkerbruin timbre de onvoorspelbaarheid van het leven en alledag raakt. Niet zwaar op de hand, eerder met humor en bizarre ‘oneliners’, die zich bevinden tussen vertwijfeling en verbazing. Of onverwacht recht voor de raap. Soms schrikt hij er zelf ook een beetje van. “The day attacked me without a warning”, zingt hij op het album Chore Of Enchantment.

Best toepasselijk dus dat zijn ‘songs’ elk moment uit elkaar dreigen te vallen. Leg dit niet uit als desinteresse; het is vooral een reflectie van de wispelturigheid van het leven dat de vrijgevochten Gelb nastreeft. Eigenlijk is elk nummer een film die ter plekke gemonteerd wordt. Dat onaffe is natuurlijk maar schijn. Voor de luisteraar gelegenheid passende beelden te maken naar gelang de eigen gemoedstoestand.

Als werkgever die anderen tot grootse daden inspireert heeft Gelb ondanks de tegendraadsheid van zijn werk, heus wel zijn ‘claim to fame’ opgebouwd. Gelbs vroegere bandmaatjes John Convertino en Joey Burns begonnen het succesvolle Calexico; drummer Winston Watson mocht langdurig op tournee met Bob Dylan. Zelf werkte Gelb vaker samen met PJ Harvey. Onze eigen Carice van Houten vroeg hem voor een klein rolletje in haar film Jackie. De twee ontmoetten elkaar toen Gelb op haar verzoek optrad in De Wereld Draait Door. Nam hij plaats achter de vleugel, zonder keukengerei, het gelaat verborgen onder een enorme stetson. Het minuutje cowboymuziek werd per ongeluk bijna een song.

Meer informatie:Muziekgieterij

Howe Gelb (solo-optreden, 17 mei 2012, Muziekgieterij, Maastricht)

In juni verschijnt het album Tuscon van let wel, Giant Giant Sand!

(jaren verkeerde ik in de veronderstelling dat je Howe Gelbs voornaam als Hòwie uitsprak. Fout. Het is simpelweg Hòw)

Harry Prenger

Jean Michel Crapanzano

Een beetje pech hebben ze wel, Jean-Michel Crapanzano en Michael Kolenbrander. Met heel weinig voorbereidingstijd en een lage show-up van deelnemers aan de opengebroken Willemstraat 91a, moeten ze voor vrijdag 11 mei een filmpje afleveren voor een New Yorks publiek. Thema: de economische crisis. Invulling: ‘I forgive you’. Aanpak: improvisatie met de camera.

Twee weken geleden kreeg Crapanzano van het Amerikaanse kunstenaarscollectief Present Company te horen dat hij met 15 andere kunstenaars van over de wereld was ingeloot. Het kunstproject staat in het teken van een zoektocht naar de bron van de economische crisis. De Franse kunstenaar die zich jaren geleden in Kerkrade vestigde, staat bekend om zijn streven naar burgerparticipatie in de kunst. Of, zoals hij het zelf noemt: ‘community art’. Maar deze community blijft dinsdag 8 mei beperkt tot slechts een student van de kunstacademie.

Crapanzano besloot voor dit project filmmaker Michael Kolenbrander in de arm te nemen. Crapanzano: “Mijn oorspronkelijke idee was om mensen aan het woord te laten over de crisis, als een religieus proces tussen aanklacht en vergeving, tussen ‘j’acuse’ en I forgive you. Ik wilde op zoek naar de dubbele moraal die bazen van banken, politici en aristocraten de maatschappij opleggen. Ik hoopte dat mensen zouden vertellen over bijvoorbeeld Dominique Strauss-Kahn, die beschuldigd wordt van seks met hotelmeisjes. Of Willem-Alexander met zijn villa’s in Mozambique en Griekenland. Ik wilde met projectie van beelden toewerken naar een ironisch einde. De gezichten van DSK en Willem-Alexander geprojecteerd op mijn eigen gezicht, dat zou moeten uitmonden in een vergevingsgezind ‘I forgive you’. Maar ik wilde dit project niet alleen doen en Michael bleek aanvullende ideeën te hebben.”

Kolenbrander: “Wij zijn allemaal ook verantwoordelijk voor de crisis. Niet alleen politici en rijke mensen, wij doen net zo goed mee met vaak onbewust koopgedrag. Dus wie klaagt wie aan? Ik vind bijvoorbeeld dat er ook teveel mensen met een ‘mening’ rondlopen. Die mening moet overal worden geuit. Wat mij betreft is dit kunstproject een ‘non-antwoord’ op die brij van meningen.”

Enthousiast neemt Crapanzano weer het woord over. “We moeten de crisis benoemen, zij komt van alle kanten en heeft meerdere lagen. Ik wil onze bijdrage aan het kunstproject daarom ophangen aan religie, om aan te tonen dat religie verweven is met de bankenwereld. Het Vaticaan is daar een mooi voorbeeld van.”

De student van de kunstacademie is ondertussen gearriveerd op locatie, het Kunstencentrum Signe. Besloten wordt dat hij als enige figurant in het filmpje optreedt, op zijn kleding en gezicht zullen – eventueel met jump cuts – beelden worden geprojecteerd. En zo draait toch alles weer om het proces, de creatieve ontwikkeling waar Crapanzano zo geïnteresseerd in is. Het resultaat wordt vrijdag 11 mei getoond aan een kunstminnende audience in New York. Maar de heren geloven dat er een follow-up komt voor het Heerlens publiek, so stay tuned.

Meer informatie: Present company

Tekst: Janneke Prins
Foto’s: Anita Hondong

student Alexander Dohmen doet zijn zegje (beeld: Jean-Michel Crapanzano)

1992 was het jaar waarin Amerikaanse bands de Britpop van katoen gaven. De triomfantelijke gitaarrock, ook wel grunge genoemd, bleek hiervoor een uiterst effectief middel te zijn. Net als het uiterlijk van de muzikanten: lang haar, kniebroeken en rafelende houthakkershemden. Nirvana won de prijs voor ‘beste alternatieve video’ tijdens MTV’s Music Awards. Amerikaanse rockbands plukten de vruchten van het eindeloze toeren in gammele busjes, om begin jaren negentig eindelijk hoogtepunten te gaan vieren.

Dat gold zeker voor Pearl Jam, op dat moment bezig aan een lange rondreis om het debuutalbum Ten te ondersteunen. Achteraf een legendarische tournee, want tot op heden is Ten hun meest verkochte album. 1992 was ook het jaar waarin ik in het persvak vlak voor het Pinkpoppodium mocht staan. Omhoog kijken was de drummer wel kunnen horen maar niet kunnen zien.

Op de regenachtige dag 8 juni bleek dat de definitieve doorbraak van Pearl Jam in Nederland zich pal voor mijn neus voltrok. Enkele maanden eerder stond de band uit Seattle nog in zaal Tivoli in Utrecht. Zanger Eddie Vedder herinnerde aan dit volgens berichten indrukwekkende optreden doordat hij de zaalnaam eigenhandig op zijn shirt had geschreven. Ook zijn maatjes hadden het houthakkershemd bij moeders thuisgelaten. Hier stonden muzikanten op het podium die in Amerika nog niet massaal waren doorgebroken, die in Europa en zeker in Nederland op steeds meer waardering konden rekenen.

Dat was te merken. Zelden zo’n enthousiaste en gedreven band meegemaakt. In Eddie Vedders blik zag ik een mengeling van opperste verbazing en woest genot toen ook hij besefte dat Pearl Jam nog ongetemd de teugels liet vieren. Vedders manen wapperden over het vale Tivoli t-shirt, terwijl hij onbesuisd en gebarend over het podium draafde. Van wat zich daar afspeelde enkele meters boven mij genoot ook ik; vastgenageld op een graskluitje. Was ik ook maar zanger in een rockband, of gitarist, desnoods de drummer die je wel goed kon horen maar niet altijd even goed kon zien.

Pearl Jams Pinkpopoptreden in 1992 zou voor altijd in het teken staan van Eddie Vedders snoekduik in het publiek vanaf een camerakraan. Die op aanwijzingen van de zanger naar de richting van het publiek moest worden gemanoeuvreerd. Wat nog een heel gesjouw en geduw was. Vedder trok zich niks aan van de kloof tussen hem en de hoofden van de toeschouwers. Onverschrokken dook hij naar gulzig graaiende handen en armen het publiek in. Er moet vast iemand Eddie’s schoenzool in zijn of haar gezicht hebben gevoeld.

Ik voelde niks in mijn gezicht maar des te meer vanbinnen. De ommekeer was het wat ik voelde. Dat je niet per se fan van Pearl Jam hoefde te zijn om hun muziek goed te vinden. Weg vooringenomenheid, weg vooroordelen. Niet de artiest telde, de muziek. Temidden van tienduizenden drijfnatte mensen, op mijn klamme kluitje, kwam de spreekwoordelijke donderslag. Dat je de band moest wegdenken. Dat muziek iets was waar je niet alleen naar luisterde maar waarin je ook moest kunnen wonen.

Harry Prenger

Het VerZet, oftewel emcee’s dOOp, Blabber Mouf, Ellmatic, Astronout, Ntan, Marvel, beatmaker Mad en DJ Vieze Vingers zijn naar eigen zeggen de meest trotse Heerlenaren die er zijn. Niet alleen op het zelfgeproduceerde album maar ook op hun stad zijn ze apetrots.

De muziek die ze brengen is rauw en onversneden. Boven alles is het boom bap, de cd is dan ook een ode aan deze hiphop stijl.
“Nee kan je hebben, boom bap kan je krijgen, is ons motto”, lacht Astronout. De lijfspreuk van de VerZetters, die ook in het nummer Wij Zijn Wij Toch voorbij komt, onderstreept het positieve karakter van hun zowel Nederlands- als Engelstalige hiphop muziek.

Zware onderwerpen zoals politiek komen dan ook niet voor in de drieëntwintig nummers die het album rijk is. “Protest rap is vermoeiend en je bereikt er niets mee”, zegt beatmaker Mad overtuigd. “We willen ons niet bezig houden met bullshit. Mensen komen voor een party en om een leuke tijd te hebben”, vult Blabber aan. De VerZetters kiezen daarom voor sterke, luchtgevende lyrics met af en toe een knipoog. De mannen ogen stuk voor stuk zichzelf en relaxt. De hiphoppers laten zich volgens Marvel dan ook niet sturen en gek maken door hoe iets zou moeten zijn of door meningen van andere mensen.

De kroon op deze eigenheid is dat het album van a tot z zelf geproduceerd is. Eerder was de hiphop crew kort verbonden aan het Utrechts label Hof van Jaeden. Achteraf zijn de mannen blij dat ze hun eigen weg gegaan zijn. “Op deze manier zetten we ons eigen platform op en worden we niet in een hokje gestopt”, legt dOOp uit. Het VerZet hoopt als formatie uit Heerlen iets goeds neer te zetten, de weg vrij te maken voor ander talent dat hier vandaan komt. “Limburg wordt buiten haar grenzen vaak niet serieus genomen, wij willen dat doorbreken”, geven de hiphoppers vastberaden aan. De cd is daarom meer dan een album, het is een statement.

In de huidige formatie worden de krachten naar eigen zeggen gebundeld en voegt ieder zijn eigen ‘flavour’ toe. Het opbouwen van een solocarrière of het creëren van een kleinere formatie binnen de huidige groep is een van de toekomstmogelijkheden. “Voor nu hopen we dat de hele wereld onze muziek gaat voelen en we ‘all over the world’ mogen performen”, glimlacht Astronout. Optredens in het voorprogramma van rap grootheden als Redman en Rakim zijn al een feit. De crew droomt ervan om met zulke legendes samen te werken. “Momenteel lopen er al contacten met producers uit het buitenland”, onthult dOOp. Sinds 2007 hiphopt het VerZet al aardig aan de Europese weg. Het YouTube filmpje Dakloos Cypher Pt 1 uit 2010 heeft de formatie ook buiten de Benelux op de kaart gezet.

Naast de spiksplinternieuwe cd vond onlangs de releaseparty van het album plaats in een uitverkochte Nieuwe Nor in Heerlen. Vijf jaar hebben zowel de crew als de fans op dit moment moeten wachten. De ontlading was dan ook groot. Het VerZet bracht energie, veel energie. Het publiek was enthousiast, gemengd en ging helemaal los.

Een tweede album gaat er zeker komen, maar de komende tijd willen de mannen genieten van de release van de plaat en vooral heel veel optreden. Op de cd staan drieëntwintig songs die omhuld zijn in een creatief en eigengemaakt kartonnen hoesje. Hiphopfan of niet, de cd laat je gewild of ongewild, meebewegen op de beats.

Tekst: Tessa Krings
Foto’s: Anita Hondong

Om nu te spreken van het best bewaarde geheim van de Nederlandse popmuziek gaat wat ver, maar Black Velcro zou wel eens kunnen uitgroeien tot een bandje waar we reikhalzend naar uit gaan zien. Dit vijftal is namelijk niet het zoveelste doordeweekse gitaargroepje. Dat blijkt meteen al bij de eerste kennismaking. Niet via internet of een achterafzaaltje, maar in de galmende vestibule van de Jan van Eyck Academie in Maastricht. Inclusief toespraak van de directeur. Geen toeval. Drie van de vijf bandleden zijn in het dagelijks leven beeldend kunstenaar. Keetje Mans, Rik Meijers en Jowan van Barneveld. De laatste is bovendien zanger-gitarist bij stonerrockband Viberider.

Het optreden van Black Velcro luidt de opening in van hun gezamenlijke tentoonstelling in het ‘postacademische instituut voor beeldende kunst’. Verder aanwezig: tientallen collega-kunstenaars en ander kunstvolk. Zij zijn getuige van punkpop die puntig en urgent wordt aangesneden, verpakt in fraaie, alerte melodieën. Twaalf songs achterelkaar door op hoog niveau. Dat komt natuurlijk ook omdat drummer Francesco Smeets en de gitaristen Meijers en Joris van Veghel er flink de wind onder houden. Black Velcro live wil je al na één nummer toeschreeuwen: stop, ik ga mijn gitaar halen, ik wil ook meespelen.

Zoals bij wel meer goede bands zijn de songs van Black Velcro voor meerdere uitleg vatbaar. Uiterst herkenbaar refereert de muziek aan Pixies, Ramones en Blondie; maar volgens Meijers horen daar ook eigentijdse bands bij als The Vaccines en The Black Lips. Opvallend zijn de teksten. Ironiserend, absurdistisch en zwartgallig tegelijk. Razendknap en heel bijzonder hoe de band zwarte humor combineert met een doortastende, melodieuze aanpak.

Pieces of skull and shreds of brains
Stick to our chairs and under our fingernails
A tooth, a bone, a decomposing toe
This ain’t no graveyard, this is home

Met zulke teksten ga je vragen stellen. Is I Wanna Be Noticed het antwoord op I Wanna Be Sedated van de Ramones? Zou zomaar kunnen. Waarna een droogkomisch eerbetoon (?) volgt aan actrice en paparazzilieveling Lindsay Lohan. Vrijwel elk nummer is in feite een op muziek gezet doordenkertje.

Of ze het niet raar vindt dat haar schilderijen na de anonimiteit van haar atelier, tijdens een opening door wildvreemden wordt bekeken? “Optreden vind ik enger”, antwoordt zangeres Keetje Mans resoluut. Daar is overigens niks van te merken. Onder de blikken die ze op zich gericht weet, gaat Mans haar stoïcijnse gang. Niks geen danspasjes of populaire praatjes met het publiek. Evenmin een hip flesje bronwater onder de arm. Stoer neemt ze zo nu en dan een teug van een pijpje, in een nummer blaast ze op een plastic speelgoedfluitje. Ondanks of misschien wel dankzij haar onschuldig klinkende, meisjesachtige stem geeft Mans aan het begrip onderkoeld een lading die er onvergetelijk inhakt.

Vooralsnog is Black Velcro een band zonder website, zonder album en zonder Spotifylijst, maar wel met een eigen facebookpagina. In juni wordt het debuutalbum opgenomen. Zaaleigenaren, sla uw slag!

Black Velcro (27 april 2012, Jan van Eyck Academie, Maastricht. Volgende optredens: 16 mei, Schunck*, Heerlen. 25 mei, Jan van Eyck Academie)

Ondanks het overstuurde geluid krijg je via deze facebooklink een aardige indruk van het Black Velcro optreden (met dank aan Patrick Rikers)

Vijf songs via Black Velcro’s facebookpagina: Black Velcro

De tentoonstelling Keep The Ghosts Away is nog te zien t/m 31 mei 2012.

Harry Prenger

Zijn vrouw Cis opent de deur. Maar al snel staat ook Leo Herberghs zelf in de gang. Hij vraagt zijn bezoekers meteen het hemd van het lijf. Zoals het een echte journalist betaamt. “Maar ik was niet van het nieuws”, verduidelijkt de 87-jarige dichter en schrijver. “Ik schreef korte stukjes over de natuur en over alles wat ik zag.”

"schrijven is een kwaal, daar word je mee geboren"

De enorme boekenwand in de woonkamer trekt meteen de aandacht. “Allemaal poëzie”, wijst Herberghs naar de vele boeken. Verder hangt er overal kunst van bevriende kunstenaars aan de muren. Kunstwerken waar Herberghs en zijn vrouw tijdens het gesprek regelmatig de aandacht op vestigen. Grote namen die volgens het paar zeker aandacht verdienen in de vorm van een interview. Want tot op dat moment is het echtpaar in de veronderstelling dat het interview zal gaan over schilder Hans Keuls, de kunstenaar die gedichten van Leo Herberghs gebruikte in zijn boek Ritme van de hand. Dat de vragen over het werk van de dichter zullen gaan, betekent even een omslag in denken. Terwijl echtgenote Cis voor de koffie zorgt, laat Herberghs zich langzaam op de grote bank in de woonkamer zakken. Hij laat zich niet van de wijs brengen en blijft in zijn rol van journalist. Hij vraagt, de gasten geven antwoord. Of is dat juist een afleidingsmanoeuvre?

Het literaire werk van Herberghs groeide inmiddels uit tot een imposant oeuvre van dichtbundels, kinderboeken en beschouwend proza. “Refugium was de eerste uitgave”, mijmert de dichter voor zich uit, “o ja, en de bundel Maastrichtse sonnetten.” Voor de hele lijst van uitgaves moet zijn vrouw er de uitgewerkte bibliografie bijhalen en ook die blijkt niet compleet, want door de jaren heen vloeiden er ontelbare woorden uit zijn pen.

verzen zing ik,
kreupele, en geen
dons van vleugels

nergens heen
waait de wind en
ik volgzaam

onbevoegd schrijf ik
takken neer tegen
de ruimte

neer lig ik onder
het spoor van
de regen

(Uit: De heerlijkheid en de windlust, Seismogram)

“Schrijven is een kwaal, daar word je mee geboren.” Herberghs gezicht staat ernstig, maar zijn ogen lachen achter zijn brillenglazen. “Op de lagere school schreef ik al gedichtjes en rijmpjes.” Of hij er met zijn schrijfsels toen al uitsprong? Herberghs haalt zijn schouders op. “Ach, ik sukkelde gewoon door met schrijven. Als jongeman verbleef ik zeven jaar in sanatorium Hornerheide. Ook daar heb ik heel veel geschreven. Wat moest ik anders?”

"ik ben gevoelig voor woorden"

Herberghs werd geboren en getogen in Heerlen. Hij was redacteur van de Zuid-Limburger in Kerkrade, corrector bij het Limburgs Dagblad en vanaf 1955 verslaggever en rubriekschrijver bij diezelfde krant. “Maar toen kwam de Telegraaf om de hoek kijken en ging het LD op in het Telegraafconcern. Daarvoor heb ik bedankt. Ik nam om principiële redenen mijn ontslag. In die periode dat ik werkeloos thuis zat, heb ik enkele kinderboeken geschreven.” Uiteindelijk trad Herberghs in dienst bij De Limburger en werd hij hoofdredacteur van weekkrant De Uitkijk, dat daar destijds onderdeel van was. Hij publiceerde in die krant vele literatuurrecensies, landschaps- en stadsbeschrijvingen en columns. Ook was hij onder andere lid van de redactie van Nieuwe Stemmen, waarvoor hij ook een poëziekroniek verzorgde. Sinds zijn pensionering in 1986 legt de schrijver zich nog meer toe op het dichterschap.

“Ik ben gevoelig voor woorden en zet ze in een rij”, vervolgt Herberghs zijn verhaal, “dat is toch een mooie bezigheid voor een man van mijn leeftijd? Als je maar bezig bent. En het liefst met zinvolle dingen. Schaken is ook best zinvol. Ja schaken, best een mooie bezigheid,” mijmert Herberghs weer voor zich uit. Maar het allerliefst is hij buiten. In de natuur vindt hij inspiratie. “Mijn God zit tussen de struiken.” En zijn ogen lachen weer.

ik heb mijn god met
ketenen vastgeklonken
aan de wind

hij rukt aan het blad
van de boom, loopt
over de akkers, schudt
tranen erop leeg

verhalen van heiligen
blaast hij in mijn oor,
graaft voorouders op, wil
dat zij opstaan

(Uit: Hij, de langzaamste van allen, 2011, uitgeverij De Contrabas, Utrecht)

Achter het raam blaast de wind de regendruppels als een gordijn heen en weer. Herberghs kijkt naar buiten. “’s Morgens schrijf ik en ’s middags trekken we er op uit. Als het weer het toe laat.” Iedere middag maakt het echtpaar Herberghs een wandeling. Het liefst in het Limburgse Heuvelland. “Terwijl ik wandel, schieten me de woorden te binnen. Maar ook tijdens gesprekken met mensen kom ik woorden tegen die ik in mijn werk wil gebruiken. Sommige woorden die ik per se wil onthouden, schrijf ik op in een klein boekje. Nee, dat boekje ligt niet naast mijn bed. Als me ’s nachts iets te binnen schiet, is het weg tegen de tijd dat ik opsta. Dat is dan jammer.”

Hoewel Herberghs nooit bewust voor het grote publiek koos en zijn eigen koers voer in de wereld van proza en poëzie, kan hij genieten van de reacties van lezers. Zoals laatst, toen er een brief uit Zeeland in de brievenbus lag. “De man schreef over één van mijn bundels: ‘nondeju, wat vond ik dat mooi,’ citeert de dichter, “dat vind ik nou leuk om te horen.”

Zijn blik dwaalt steeds vaker naar buiten. Het wordt langzaamaan tijd voor de dagelijkse portie beweging en inspiratie. Terwijl zijn vrouw het bezoek uitlaat en aan de deur wacht, loopt Herberghs zelf mee naar buiten. De wind rukt aan de panden van zijn colbertjasje en de regen spettert zijn brillenglazen nat. Maar Herberghs heeft alleen maar oog voor de bomen rondom zijn woning. “Mooi hè, dat ontluikende groen.”

April
rond de toverstok van
het gras loopt
de springmuis, peilt met
zijn bek de korte klaarte
van wind, dwingt
knoppen los uit geblaarte

(Uit: Hij, de langzaamste van allen, 2011, uitgeverij De Contrabas, Utrecht)

Tekst: Sandra Israel
Foto’s: Ziggy Beckers

(foto: Sjoerd de Wit)

Vorig jaar verscheen het debuutalbum van King Jack, een Amsterdamse band die al een paar jaar aan de weg timmert. Na een optreden bij De Wereld Draait Door in 2008 was een platencontract binnen, eerste single Sunrise deed het heel aardig en de band mocht spelen op Noorderslag. Geen wolkje aan de lucht.

Bandleden Boaz Kroon en Thijs Boontjes speelden toentertijd naast King Jack ook in de begeleidingsband van Anouk, maar na een tijdje werd de samenwerking beëindigd, en daar sta je dan. Typisch een geval van geluk bij een ongeluk? Ik denk het wel. Want meer tijd en aandacht voor King Jack en hun fijne sixties en seventies sound.

Toch heeft het drie jaar geduurd voor dat het debuut daar was. Sunrise en hun andere eerder uitgebrachte single Can’t Get My Head Around You ontbreken helaas, maar genoeg ander moois te vinden op het titelloze album, zoals Some Girls en Lose It. Denk: The Doors, The Beatles, hier en daar Go Back To The Zoo, dit alles gemixt met een eigen geluid, oude instrumenten , producer Attie Bauw en je krijgt King Jack. Catchy nummers door getalenteerde, ambitieuze muzikanten. Met humor. De band moet groeien, maar talent, dat hebben deze vier heren zonder twijfel.

En uiteraard, bij een nieuw album hoort een tour! Deze tour doet ook ons Zuid-Limburg aan, en wel de Fenix in Sittard. Zin in muziek gemaakt door jongens die muziek ademen? Zin in heerlijke baslijntjes en orgels, maar ook zin om te dansen? 27 april, Sittard. Daar gaat het gebeuren.

Meer informatie: Fenix, Sittard

King Jack en River Of Blakelights (Fenix, Sittard, 27 april 2012)

Simone van Hugten

Video: Jeff Jaspar

Satisfaction, Heerlen

Record Store Day vindt plaats op de derde zaterdag in april en is de dag voor platenwinkels, muziekliefhebbers en artiesten om de kunst van muziek, de schoonheid van vinyl en de charme van de platenzaak te vieren. Alleen in de onafhankelijke platenwinkel zijn er op deze dag zeer exclusieve vinylreleases te vinden.

Gong, Heerlen

Ook betuigen veel muzikanten hun steun aan de platenzaak door er instore optredens te geven, te signeren en het personeel een handje te helpen. Zo willen ze de beleving terugbrengen bij degenen die zijn vergeten hoe het is om een platenzaak te bezoeken en de beleving versterken bij de vaste klanten. Record Store Day heeft vijf jaar geleden voor het eerst plaatsgevonden in Amerika. Deze dag werd geopend door Metallica en gevierd in zevenhonderd onafhankelijke platenzaken.

Gong, Heerlen

Om kwart voor negen staan de echte muziekliefhebbers op zaterdagochtend al voor Satisfaction in Heerlen. Tim wil perse het plaatje van Drums Are For Parades omdat hij erg nieuwsgierig is naar de nieuwe dingen die ze hebben uitgebracht. “Ze hebben nog niet veel uitgebracht dus het is wel een verrassing wat ik te horen krijg. De truc bij de Drums Are For Parades zit hem in de samenwerking op die plaat met andere artiesten, dat zijn artiesten die niet in het verlengde liggen van hun muziek.”

Van Noel Gallagher had hij al een lp en nu wil hij de opnames van de laatste plaat. Bas gaat voor een ‘ten inch’ van Triggerfinger, omdat deze speciaal voor Record Store Day is gemaakt. Een echte must have is de dubbel lp van 2 Many DJ’s, die hij heeft live gezien en dat plaatje moet hij nu echt hebben. Op de vraag waarom de mannen plaatjes kopen en geen liedjes downloaden antwoorden ze dat plaatjes toch echt meer dimensie geven aan muziek. Tim zegt dat hij liedjes download om de muziek te leren kennen en als het dan echt leuk is, dan gaat hij die plaat kopen.

Music Machine, Sittard

De eigenaren van Music Machine in Sittard, Jan en Rino, zijn erg te spreken over een dag als deze. “Het is erg speciaal want er zijn een heleboel aparte releases, mooiere versies en mooiere verpakkingen. Omdat de platen in gelimiteerde oplagen en alleen vandaag verkoopbaar zijn, hopen we een breder publiek aan te trekken.” Ze willen de platenzaak (weer) bekend maken en het publiek nieuwe muziek laten ontdekken. Het luisteren van platen is veel persoonlijker dan online muziek downloaden. Rino: “Een platenzaak brengt orde in de chaos. Je krijgt advies op maat omdat we de klanten persoonlijk leren kennen.”

Henk, de eigenaar van Gong in Heerlen, is gespecialiseerd in vinyl. Sinds 1970 is hij al bezig met muziek, in 1990 begon hij platen te verkopen en deze winkel runt hij nu al zeven jaar. “Het kopen van platen is gelukkig weer opkomend. Op een dag als vandaag krijg ik veel nieuwe klanten waardoor ik het vinyl weer onder de aandacht kan brengen.”

Een van de weinige dames die bij Gong op Record Store Day te bekennen is, is de 22-jarige Martine. Zij en haar vriend komen wel vaker naar Gong. “We komen hier lekker ongestoord naar plaatjes zoeken. Ik houd van de sfeer. Ik heb niet specifiek een plaat in gedachten die ik vandaag voor Record Store Day wil kopen. Gewoon wat rondkijken, dus.”

Tekst: Loeki Kemmerling
Foto’s: Jeff Jaspar