door Nils Rompen / foto’s: René Bradwoff

Het gaat goed met Colossa. Vorig jaar oktober sprak ZwartGoud hen voor aanvang van hun eerste show in de nieuwe bezetting. Die bezetting was toen vol nieuwe ideeën en bezig met het afronden van de tweede plaat. Uiteindelijk uitgebracht in eigen beheer, ligt New Day Rising sinds 1 april in de winkels.

Het is aan All Downhill From Here om het publiek op te warmen. Aan enthousiasme is in ieder geval geen gebrek. De band, bestaande uit vijf jonge honden, kwam al als winnaar uit de bus van bandjeswedstrijd Podiumvrees en stond afgelopen weekend op Mama’s Pride in Geleen. De sound van All Downhill From Here is niet in een stijl te vatten. De band speelt diverse eigen songs die variëren van een – soms onzuivere – Kings of Leon-achtige samenzang tot lekker dansbare rock. Veel spelen blijft het devies.

Colossa zelf speelt – uiteraard – veel werk van hun nieuwe plaat. Het album blijkt na navraag van zanger Remco Eijssen bij maar twee mensen uit publiek in bezit. Dit antwoord blijkt tekenend voor het publiek van de avond. Het publiek reageert het hele concert nogal tam en als de band dan een keer stilvalt is het volgens Eijssen zo stil als “een huiskamerconcert”.

Toch blijft Colossa lekker spelen. De zang is in het begin bij opener There’s No Such Thing (As Giving Up) slecht verstaanbaar, maar dit lost zich naarmate het concert vordert op. De band is merkbaar goed op elkaar ingespeeld en probeert de vaart in de show te houden. Er wordt zelfs tijd gemaakt voor een drumsolo van drummer Dennis Meentz. Het publiek krijgt echter pas bij de laatste nummers in de gaten dat er gedanst mag worden. En dat is zonde, want juist New Day Rising staat vol dansbare rock.

Colossa (De Oefenbunker, Landgraaf, 17 mei 2013)  

Lees hier ons interview met Colossa 

door Janneke Prins

Eind mei beleeft Heerlen zijn eerste heuse tangofestival, acht dagen lang op diverse locaties in de stad. Initiatiefnemer Marcel van der Heyden vertelt hoe het festival tot stand kwam en verklapt alvast de highlights.

Het begon allemaal met Van der Heydens belangstelling voor Carlos Gardel, de popster van de tango in de jaren 1920-1930. In Nederland is deze zanger van tangoliederen minder bekend, maar tekenend voor zijn beroemdheid is dat sinds 1935 in Medellín elk jaar nog een tangofestival wordt georganiseerd. In dat jaar kwam Gardel om bij een vliegtuigcrash in de Colombiaanse stad.

De belangstelling voor de tangozanger vormde de basis van Van der Heydens persoonlijke zoektocht naar een verloren danscultuur waar zijn ouders en grootouders onderdeel van waren. Nostalgische muziek voor een nostalgische tijd toen jonge mensen nog regelmatig naar de danshal gingen. Gaandeweg kwam Van der Heyden in zijn zoektocht bladmuziek, foto’s en films tegen – allemaal producties waar Gardel aan heeft bijgedragen (“Hij heeft wel in tien speelfilms geacteerd!”). Van der Heyden bestelde ze via eBay en voegde ze toe aan zijn persoonlijke collectie. “Dat wordt de minitentoonstelling in SCHUNCK, een paar vitrines vol.”

Juan Pablo Dobal en Carel Kraayenhof

Van der Heyden vertelt over de manier waarop het festival tot stand is gekomen. Hij liep al een paar jaar met het idee in zijn hoofd. Hij benaderde organisaties die interesse zouden kunnen hebben. Sommigen namen hem niet serieus, anderen juist wel. Zoals Bas Schoonderwoerd, directeur van Parkstad Limburg Theaters, die meteen het hele theater ter beschikking stelde. Ook Tango Maastricht deed een duit in het zakje. “Vanaf het begin had ik natuurlijk ook Carel Kraayenhof in gedachten (de bandoneónartiest die heel Nederland kent sinds 2 februari 2002, JP). Ik vroeg Carel of hij een lezing kon geven over de geschiedenis van de tango. Maar hij vroeg of hij niet wat mocht spelen. Dus het wordt een lezing met live muziek, op dinsdag 28 mei in het Royal Theater.”

Qua bezoekers mikt Van der Heyden op amateurdansers. “Ik ben erg benieuwd naar die onderstroom, ik ging eens kijken bij Tango Maastricht en daar kende ik niemand. Het stikt van de tangoscholen van Hasselt tot Aken, maar een festival als dit bestaat er in de Euregio niet.” Ook voor mensen die niet bekend zijn met tango staan er gratis kennismakingsmomenten op het programma.

Gisela Graef-Marino en Sergio Molini

Tijdens de ‘grande finale’ wordt het publiek getrakteerd op een optreden van het moderne Otros Aires en van het klassieke Orquesta Típica Otra, en een dansvoorstelling van topdansers Sergio en Gisela. Het is een ambitieus project met een ambitieuze doelstelling. Want Van der Heyden hoopt dat het festival vervolg krijgt. “Ik hoop dat het volgend jaar rauwer is, met meer experiment.”

Meer: tango brutal

Tango Brutal Internacional Tango Festival Heerlen (diverse locaties, Heerlen, 25 mei t/m 1 juni 2013)

Dampremy, Hainaut

door Harry Prenger / foto’s: Tim Freh

In november 2012 spraken we met de jonge Heerlense fotograaf Tim Freh. We waren al een tijdje onder de indruk van zijn werk. En dat zijn we nog steeds, zeker na het zien van zijn recente reportage, waarin hij het verval in de achterstandswijken van o.a. Brussel en Luik vastlegde.

Brussel

Tilleur

Bekijk hier de volledige reportage: tim freh

Lees hier ons interview met de fotograaf: tim freh fotografie als levensstijl

door Harry Prenger

Vooruit, we hebben de film nog niet gezien, maar het verhaal, de beelden, de muziek en de locatie lijken ons voldoende voor een warme aanbeveling. Waar gaat de Duitse rolprent Oh Boy over? We volgen de bijna dertigjarige Niko op zijn schijnbaar doelloze tocht door het leven. Zijn studie heeft hij beëindigd zonder het aan zijn ouders te vertellen. Niko heeft alle hoge verwachtingen ingeruild voor een houding die hem het best past: er alles aan doen om vooral de draai in zijn leven niet te hoeven vinden.

Contacten met mensen uit zijn directe omgeving lopen uit op goede bedoelingen. In het café kan hij een kop koffie niet betalen. Zwaar op de hand? Wie de trailer bekijkt krijgt het antwoord. Oh Boy is een tragikomedie gesitueerd in Berlijn. De toon van de film lijkt, dankzij de stemmige zwart-wit beelden die deinen op de swing van oude jazzmuziek, eerder ludiek. Volgens de uitsluitend lovende kritieken in Duitsland, is Oh Boy meer komisch dan tragisch. En dat voor een film die in drie dagen werd opgenomen in Berlijn, diverse prijzen won én eind mei te zien is in het filmhuis van Maastricht.

Meer: lumiere cinema 

Oh Boy (regie: Jan Ole Gerster. Met o.a. Tom Schilling, Friederike Kempter, Duitsland 2013) 

door Harry Prenger / foto: René Bradwolff

De schilderijen van kunstenaar Tanja Ritterbex knallen dankzij de felle kleuren van het canvas. Het zijn beelden die de kijker niet toeroepen maar toeschreeuwen. Soms laten ze iets anders zien dan dat ze bij een eerste blik doen vermoeden. Inspiratie haalt Ritterbex uit het straatleven, haar eigen fantasieën of de nabije omgeving. In 2010 was ze verantwoordelijk voor de officiële Limburgse carnavalsposter.

Eind 2012 verbleef ze enkele maanden in Cuxhaven, een visserijstadje in het uiterste noorden van Duitsland. Zo’n havengebied waar zeemanslui en randfiguren elkaar ontmoeten in de kroeg en hoerenbuurt. Ritterbex beeldde de zelfkant van dit stadje uit in portretten en een schets van een winkel voor seksartikelen. Gewoon recht voor de raap. Wat je ziet is wat je krijgt. Venus Traum is de titel van een van de opvallendste werken. “Een schemerige havenstraat met een ‘erotikwinkel’ en daarboven een metaal- en staalwinkel. Ik hou van de vreemde combinaties die ik tegenkwam in de havenstraten.”

Ritterbex (Heerlen, 1985) was onder de indruk, maar had tijd nodig haar draai te vinden in de nieuwe omgeving. “Toen ik aan kwam stond ik helemaal versteld van de enorme ruimte, een villa in het park naast Schloss Ritzebüttel. Geweldig, maar het heeft wel een week geduurd voordat ik me de ruimte eigen had gemaakt. Een pen op een tafel leggen; je hoorde een minuut lang een echo! Een kunstenaar uit Iran zou mij vergezellen, maar helaas heeft hij geen visum kunnen krijgen en dus zat ik drie maanden alleen in het Künstelhaus. Toen ik dat hoorde heb ik me toch wel even eenzaam gevoeld. Na twee weken heb ik mijn ‘chaos’ gecreëerd, en ben ik aan het schilderen geslagen. ”

Het resultaat van haar verblijf in Cuxhaven hangt aan de kraakwitte muren van een onlangs opgeknapt pand van Kuepers Art. Tot eind vorig jaar werd de bescheiden galerie nog opgeslokt door de enorme ruimten binnenin het industriële complex van het voormalige CBS-gebouw in Heerlen. Een lastige locatie achteraf gezien, net buiten het centrum. Veel mensen konden het niet vinden volgens galeriehoudster Leonie Kuepers. Met de hulp van Urban Ads, een winkelproject dat leegstaande panden wil voorzien van een nieuwe bestemming, vond Kuepers een nieuwe plek in hartje Heerlen. Urban Ads’ mede-initiatiefnemer Sjaak Vinken vertelde eind 2012 aan ZwartGoud: “eerst gaan we aan de slag om de pandeigenaar te laten inzien dat het anders moet en kan en dan helpen we de ondernemer zijn plan op een creatieve en betaalbare manier uit te werken.”

Naast de ruige mannenkoppen schilderde Ritterbex als contrast een serie zelfportretten. De zeemanspet op haar hoofd verwijst naar haar verblijf in Cuxhaven. Door de rode doek die over haar schouders is gedrapeerd krijgen de werken haast een madonna-achtige verschijning, krachtdadig door de drukbeschilderde gezichtsuitdrukking. Wat de portretten extra sterk maakt is het laten zien van het linnen op het canvas om haar hoofd. Subtiel en breekbaar. Onbeschilderd. Onbevlekt.

Meer: kuepers art exposities

Tanja Ritterbex – I Like It Loud (Kuepers Art, Heerlen, t/m 8 juni 2013)

door Sandra Israel / foto’s: Anita Hondong

Hij verruilde zijn studie tot sportinstructeur aan het CIOS voor het bestaan als schilder. Van een volle klas naar een stil atelier, van een enigszins zeker bestaan naar een onzekere toekomst. “Toch bracht het me dichter bij de wereld”, weet schilder Martijn Lucas van Erp.

Zijn atelier is gevestigd op de vierde verdieping van de oude technische school aan de Rector Driessenweg in Heerlen. Tot 1968 hoorde het pand bij het toenmalige Sint Jozefziekenhuis. Na sluiting deed het nog een tijd dienst als stadskantoor en technische school. Nu staat het zo goed als leeg. Het gebouw steekt grauw af tegen de blauwe lucht. In het lege, schemerige trappenhuis bekruipt je het gevoel van isolement. Lege lokalen, donkere gangen achter grote bruine klapdeuren. Geen mens die er nog doorheen loopt. Of toch? Van Erp lacht, hij heeft zo zijn ervaringen en bevindingen in het gebouw. “Vooral ’s nachts hangt er een heel speciale sfeer.”

Die sfeer verandert in een oogwenk als de schilder de deur van zijn atelier opent. Licht, frisse lucht en vooral kleurige schilderijen aan de muur en op de grond. De deur naar het balkon staat open. Vanaf de vierde verdieping is er een adembenemend mooi uitzicht over het Aambos en de begraafplaats. De treurwilgen kronkelen hun takken als beschermende armen om de graven. Of dat een prettig uitzicht is, het kerkhof? Van Erp lacht: “Het is goed om er aan herinnerd te worden dat we nog leven.”

Op dat balkon heeft hij al heel vaak staan te schilderen. Gefascineerd door de natuur en licht heeft de jonge schilder al menig landschap in een schilderij proberen te vangen. Avondlicht, zonsopkomst, dreigende onweerswolken. Van Erp mengt de kleuren op zijn palet net zolang tot het ’t juiste gevoel weergeeft. “Want dat is voor mij heel belangrijk”, onderstreept de kunstenaar, “ik zoek naar een diepe eenheid tussen ons en de ons omringende natuur en geef dat weer in schildertaal.”

Martijn Lucas van Erp kwam 37 jaar geleden ter wereld in de vroedvrouwenschool in Heerlen. Hij woonde in Heerlen, Landgraaf, Aruba, Baarn, terug naar Limburg naar Landgraaf en uiteindelijk weer in Heerlen. Als 18-jarige kreeg hij een rondleiding door de woning van kunstenaar Michel Huisman. Een mijlpaal in zijn leven, zou later blijken. “Ik studeerde voor sportinstructeur op het CIOS, maar voelde me ver van de andere studenten verwijderd; de communicatie verliep nogal moeilijk. Tijdens die rondleiding door Huisman gingen mijn ogen open. Sommige van zijn werken raakten me diep, andere werken vond ik bruut. Huisman had meteen door dat ik een speciale kijk op kunst had en dat ik het wel in me had om zelf te creëren.”

“Ik heb al het geld van mijn spaarrekening gehaald en ben naar Victor 4Art voor Kunstschilder- en tekenmaterialen gegaan om verf te kopen. Met de opleiding op het CIOS ben ik gestopt en al zwervend van HAVO/MBO en reclame schilderen en tekenen kon ik op mijn 21e zonder Havodiploma naar de kunstacademie. In 2000 zat ik al in dit pand, met nog 24 andere bewoners. Door omstandigheden ben ik naar Maastricht verhuisd en later naar Geleen. Uiteindelijk ben ik hier terug gekomen. Hier voel ik de goede vibes. Komt zeker door de creatieve vakken die op de technische school werden gegeven”, lacht van Erp. Dan weer ernstig: “De stilte, het licht, de ruimte en de natuur, je kunt je als schilder geen betere plek wensen. ’s Morgens wandel ik hier door het bos naar toe, ben ik al opgeladen als ik op mijn werk kom.”

Meestal is hij zes maar soms ook zeven dagen van de week te vinden in zijn atelier. Daar begint hij de dag met een vast ritme. Ontbijt, ondertussen televisie kijken en dan aan de slag. “Als ik op een nieuw doek begin, moet eerst dat witte weg”, lacht van Erp. “Dat doe ik door bevuilde terpentine over het doek te smeren. Dan begin ik kleur in het doek te duwen en wacht ik af wat er gebeurt. Ik werk van dun naar dik. Is het niets, krab ik het doek af en begin meteen opnieuw. Of ik enthousiast ben of in een roes schilder is heel belangrijk. Dan wil ik per se die kleur en die verf en dat zorgt dat ik doorga. Schilderen is voor mij een communicatievorm en alles moet kloppen.”

“Ik zoek naar schoonheid en wil zelf ook blij worden van iets nieuws. Naast troost vind ik dat er in een werk ook de pijn van het leven moet zitten. Gevoelens die bij me opkomen moeten zo goed mogelijk in het schilderij te zien zijn. Ik wil geen vragen oproepen, ik wil dat het werk een verhaal vertelt, de antwoorden moeten in het doek te vinden zijn. Schilderen is een samenwerking met het moment en met iets dat buiten mijn bewustzijn om gebeurt en dat zorgt voor verrassingen. De werken zijn een eigen, op zichzelf staande wereld, met een eigen onveranderlijk licht dat daar schijnt. Een plekje, dat een stukje van het onderzoeks-dagboek van het leven van nu duidt en verwoordt. Ik lees mijn werken als een dagboek, lees alles in de kleur en de totaalsfeer en vaak beantwoordt dat aan iets dat ik moest verwerken, aan het gevoel van dat moment. Van te voren weet ik niet wat er op het doek gaat gebeuren, maar als het er staat is er vaak die verbintenis met het gevoel, iets dat ik zelf zie en begrijp, maar wat anderen ook ervaren.”

Martijn van Erp noemt het een interactie met iets dat hij niet in de hand heeft. “Het is meer dan mijn gedachten en sturing. Als ik het stuur, wordt het niets. Het is niet mijn ego dat schildert, want dan mislukt het hopeloos. Ik moet loslaten, wil ik tot iets nieuws komen.”

De natuur is de plek waar hij zijn inspiratie vindt. Maar ook in zijn atelier vindt hij de gedrevenheid om te schilderen. Dagelijks observeert hij er het licht dat verandert met het verstrijken van de minuten. Ergens op de muur, tussen zijn schilderijen staan een paar titels geschreven. “Als ik een mooi nummer op de radio hoor, wil ik weten wie de band is en wat de titel is, zodat ik het terug kan luisteren. Ook heb ik nog een hele stapel cassettebandjes met opnames van 1993 tot nu. Dan zat ik, toen nog bij mijn ouders, thuis op de grond met mijn cassetterecorder naast me en nam ik alle mooie muziek op. Ik luister er tegenwoordig nog naar, tijdens mijn werk.”

Ook het materiaal moet kloppen, zoals de verf. Op een glasplaat, afkomstig uit het oude Glaspaleis, mengt hij de kleuren. Inmiddels hebben zich de vele lagen verf van jaren werk als een dikke korst op de plaat opeengestapeld. “Kijk”, zegt van Erp en hij mengt enkele kleuren tot een lila-paarse kleur, “magenta, dat was mijn favoriete schaduwkleur. Nu heb ik een nieuwe kleur.” Hij wijst naar een fluoriderend oranje. “Mijn vriendin zei ‘gadverdamme’. En ik dacht ‘die moet ik hebben’.”

Michel Huisman heeft hij nog wel eens ontmoet, maar uiteindelijk is van Erp zijn eigen weg gegaan. Schilderen is inmiddels zo met zijn leven verweven, dat er zonder schilderkunst geen Martijn zou zijn. “Wat ik zou gaan doen als ik door bepaalde omstandigheden niet meer zou kunnen schilderen? Ik wíl er niet eens over nadenken.”

Meer: huub hannen expo (Martijn Lucas van Erp exposeert nog tot en met zaterdag 25 mei bij Huub Hannen Galerie, Boschstraat 50 in Maastricht)

door Janneke Prins

De toren van de Pancratiuskerk is niet het hoogste punt van Heerlen. Nee, die eer komt toe aan het prachtige Imstenraderbos. Vlak achter industrieterrein De Beitel ligt dit hellingbos op 197 meter boven zeeniveau. Een bezoek in deze periode is prachtig, de ontluikende lente ontvouwt zich voor je ogen.

Natuurmonumenten claimt dat het Imstenraderbos “Zuid-Limburg in het klein” is. Een correcte samenvatting, zowel letterlijk als figuurlijk. Het bos ligt op een vrij klein oppervlak. Doordat de paden dwars en kruislings door het bos lopen, lijkt het optisch groter dan het is. Het effect dat in Engelse tuinen ook wordt gebruikt. Het enorme hoogteverschil van zeventig meter tussen de ingang van het bos achter het crematorium en de punt in Benzenrade veroorzaakt ook een ruimtelijk gevoel.

Halverwege het bos wordt op een bordje uitgelegd wat de geologische samenstelling is van de grond onder je voeten – overblijfselen uit de laatste ijstijd. Vroeger stroomde hier de Maas, inmiddels vormt de voet van de helling de bron van de Geleenbeek. Die stroomt richting Terworm en voegt zich veertig kilometer verderop (!) samen met de Maas.

In het hart van het bos staan sierlijke beuken. Op hun zilverkleurige stammen heeft menigeen zijn of haar liefdesverklaring proberen te vereeuwigen. De kruinen reiken tot hoog in de hemel, een contrast met de helling die direct achter de bomengroep naar beneden afloopt en meteen weer omhoog glooit achter Benzenrade. Sommige beuken zijn zo imposant doordat hun wortels als vette zilveren worsten boven de grond groeien. Als je hier rondloopt kom je langs idyllische bekkens met sprookjesachtige doorkijkjes tussen de hulst.

Aan de randen van het bos groeien dunne jonge bomen tussen enkele parmantige oude eiken met knoestige takken. Onze gevleugelde vrienden hebben een goed heenkomen in dit bos. Vlak achter het crematorium hangt een enorme vogelkast. Helaas weet uw reporter minder over vogels dan over bomen. Gezellig klinkt het gekwetter wel.

Het Imstenraderbos maakt deel uit van Landschapspark Imstenrade. Het is een verscholen klein natuurgebied aan de rand van de stad. Ook al hoor je af en toe de snelweg op de achtergrond doorrazen, het is zeer de moeite waard om even een half uur ertussen uit te knijpen en een wandeling door het Imstenraderbos te maken.

(foto’s: JP)

door Jackie Raes / foto’s: Joep Deumes

Het afgelopen jaar zat hij bijna geen moment stil. Hij werd tweede van Nederland bij de Kunstbende en won de Popsportprijs in Limburg. Producer Daniël Dols (19), alias Småland, heeft de smaak te pakken. Zoekende naar zijn eigen stijl is hij momenteel aan het werken aan zijn eerste èchte album. En voor het uitbrengen van dat album heeft hij al grootse plannen…

Daniël Dols: “Tsja, vanwaar de naam Småland? Ik hou heel erg van Zweden, en Småland is een soort provincie van Zweden. Ik heb lang gedacht over een naam, en uiteindelijk maar gezegd: ‘Okee, Småland wordt het.’ Ook omdat ik de sfeer van Zweden graag mee wil nemen in mijn muziek.”

Toen hij een jaar of tien was, leende hij een cd-rom uit de bibliotheek van Kerkrade. Magix Music Maker. Met allerlei samples kon je daarmee je eigen liedjes in elkaar zetten. Dols: “Ik was daar veel mee bezig en vond het superleuk, dus heb ik voor mijn verjaardag de uitgebreidere versie van dat programma gekregen. Zo leerde ik steeds meer. Ik heb daarna ook wat muziek geschreven voor tv, korte films en dat soort dingen, maar was nog niet echt bezig met shows geven en optreden.”

Na de tweede klas van de middelbare stopte hij met school. “Het werkte gewoon niet voor mij, ik wilde bezig zijn met mijn eigen dingen en dat kan op school niet. Ik vond het eigenlijk gewoon zinloos. Met onder andere webdesign en videoproductie had ik al mijn eigen bedrijfje, dus toen ik kon laten zien waar ik mee bezig was, was het eigenlijk geen probleem. Ik kon prima op eigen benen staan.”

Sinds een jaar treedt hij naar buiten met zijn muziek. Grammy-award winnares Imogen Heap organiseerde een wedstrijd waarbij je samples in mocht sturen. Dols: “Ik wilde het wel proberen, dus ik stuurde een synthesizer-stukje dat ik had gemaakt in. En ze gebruikte mijn sample in haar liedje! Ik begon me af te vragen of ik misschien toch eens wat meer met mijn muziek moest doen… Ik heb me toen ingeschreven voor Popsport en Kunstbende. Ik dacht: ‘Nu wordt het tijd, als ik hier echt iets mee wil, dan moet ik iets gaan doen.’ En tot nu toe gaat het de goede kant op.”

Veel housemuziek van tegenwoordig vindt hij hetzelfde klinken, Daniël wil goede muziek maken. “Mijn stijl is lastig te omschrijven, maar als ik er dan toch een naam aan moet geven… Cinematic Electrohouse of zo? Ik probeer de ‘standaard’ house wat mooier te maken, met filmische elementen, beetje trance, beetje dubstep… Ik pak van alle stijlen wat mee. Je kunt het dus ook niet echt vergelijken met anderen, soms lijkt het wat op Deadmau5, dan op Porter Robinson, het ligt er maar aan wat me invalt. Ik haal inspiratie uit alle soorten muziek.”

De grote koptelefoon die hij op heeft, draagt hij dan ook bijna altijd bij zich. Hij heeft niet echt een favoriete stijl waar hij altijd naar luistert. Dols: “Ik luister alles en verwerk ook alles in mijn eigen muziek. Violen, zangkoren, hoorns, alles kan. Heel veel dance- en housemuziek is alleen nog maar hard en gebaseerd op trends, maar ik wil fatsoenlijke muziek maken. Ik wil dat de muziek weer mooi wordt.”

Zelf is hij niet echt een festivalganger, maar in die scene komt hij nu toch terecht. Dus ging Dols op onderzoek uit. “Vorig jaar heb ik eens een aantal festivals bezocht, maar ben ik ook naar Ibiza geweest om te kijken hoe ze het daar doen… In mijn eentje ging ik iedere avond naar de grote discotheken om inspiratie op te doen… Of ik veel mensen ontmoet heb? Nee, ik heb eigenlijk vooral geluisterd. Maar ik moet zeggen, festivals bevallen me toch beter dan de discotheken… De sfeer, de lucht, het zomergevoel, dat vind ik geweldig. Ik heb de festivalvibe nu wel te pakken, dus laat het seizoen maar beginnen!”

Op dit moment treedt hij in zijn eentje op, alleen hij en zijn muziek. Maar hij wil heel graag zelf een volledige show opzetten. “Ik wil een avond kunnen vullen met mijn muziek en zelfgemaakte videobeelden, een echte show. Dat het meer wordt dan alleen wat tracks achterelkaar. Een show met een verhaal, zodat mensen aan het eind van de avond ook echt iets meegemaakt hebben.”

Hij is nu bezig aan een album, en om dat te promoten wil hij zijn eerste echte show maken. “Dan duiken we met zijn allen de Nieuwe Nor in en maken we er een toffe avond van, een belevenis.” Eerder al maakte Daniël een “geen-album”, met alle muziek die hij al gemaakt heeft, maar waar hij eigenlijk nog niet tevreden over is. “Alles wat ik afgelopen jaar heb geleerd en gedaan is terug te luisteren op dat “geen-album”. De tracks staan in volgorde zoals ik ze heb gemaakt, en je hoort echt dat ik dingen leer, afleer, of geïnspireerd ben door bepaalde producers. Heel grappig om mijn eigen groei zo te kunnen horen.”

En de toekomst? Hoe ziet hij die voor zich? Daar moet hij een beetje om lachen. “Ik heb geen idee! Mooie festivals, albums die goed beluisterd worden, een platenlabel… En vooral gewoon goede muziek maken. Er wordt nu te veel gefocust op het commerciële, op de hype, op wat ‘hip’ is. Het wordt weer tijd voor muziek die over tien jaar nog steeds goed is, muziek waar over na is gedacht. En dan wil ik niet per se zeggen dat commercieel slecht is, helemaal niet! Het moet alleen wel goede muziek zijn. Ik wil daar een middenweg in vinden.“

door Erik Slangen / foto’s: Taylor Berkmans

“Limburgers zijn conservatief, dat zit inderdaad in de aard van het beestje,” vertelt Roy Habets. “Zodra ze het woord techno horen, associëren ze dit meteen met drank, drugs en overlast. We hebben dan ook flink moeten lobbyen een geschikt onderkomen te vinden om feesten in Maastricht te kunnen organiseren.”

Vanaf 27 april organiseert hij samen met Dion Limpens als Linke Soto (linke soep, red.) techno-avonden in de nieuwe Maastrichtse Muziekgieterij. Maar niet zonder slag of stoot dus. Door middel van een via-via contact vonden ze uiteindelijk nieuw onderdak. Limpens: “We zijn al sinds 2006 actief met feestjes, altijd her en der verspreid. Had ergens iets succes, moesten we weer vertrekken en begon de zoektocht van voren af aan.” Op die momenten kwam conservatisme weer de hoek omkijken: “Locaties op plaatsen waar mensen in de buurt wonen vielen af. Ze willen zoiets niet in hun straat.” Dat terwijl het duo vol goede bedoelingen zit.

Dion Limpens

Blijkt uit hun blog bijvoorbeeld. Daar schrijven ze onder meer over het vormen van sociale cohesie tijdens feesten en waarschuwen voor de gevaren van drugs. Een manier om via media positieve beeldvorming te schetsen. Iets wat het Limburgs Dagblad een tijd terug naliet, door in een artikel te stellen dat de provincie geen technoscene had of iets dat daarop leek. “Dat verbaasde ons allemaal,” zegt Habets. “Ze hebben een aantal dj’s en organisatoren uit de buurt geïnterviewd, maar schreven op dat er niets te doen is.” Later hebben ze dit min of meer goed gemaakt met een nieuw interview.

Maar goed, positivisme. Dat stralen beiden ook uit en maakt hun doortastendheid extra moedig. Zeker als je weet dat ze over twee of drie jaar alwéér moeten verhuizen. De gemeente Maastricht heeft plannen de Muziekgieterij onder te brengen in de tegenover gelegen Kop van Sphinx. Habets: “We vinden de Timmerfabriek een toffe locatie en zijn blij dat we hier terecht kunnen. De feesten organiseren we met eigen budget. Op basis van entree-inkomsten financieren we onze avonden. Wat dat betreft zijn we soms jaloers op poppodia als de Nieuwe Nor, waar vanuit gemeentegeld wordt geprogrammeerd.”

Roy Habets

“We willen bezoekers iets meer geven,” gaat Limpens door. “Bijvoorbeeld visualisaties door middel van kunst. We hebben eerder met een groep van Vage Gasten samengewerkt die tijdens het feest een schilderij verfden. Zoiets, of iets leuks doen met het promotiemateriaal. Op de flyer voor het nieuwe feest staan gieters waar muzieknoten uitkomen afgebeeld. Het hoofd van onze aanstaande koning staat er ook op, met de tekst It Giet Oan eronder.” Linke Soto gaat door, in de Muziek‘giet’erij, op de dag dat Willem Alexander jarig is, die in 1986 de Elfstedentocht reed, wat weer het geboortejaar is van de hoofdact Conforce. “Wellicht wat vergezocht, maar het geeft veel voorpret.”

En die sociale cohesie dan? “We willen dag- en avondvullende activiteiten gaan organiseren,” vertelt Habets. “’s Middags de boel open doen en vanaf het eerste moment mensen achter de draaitafels. Het buitenterrein willen we gebruiken voor een barbecue of iets anders met eten en drinken. Een fijne dag uit.” Hiermee vult Linke Soto met haar gebeuren de rol in van wat buurtcentra doen: een activiteit organiseren en in de markt zetten om gelijkgestemden te laten samenkomen, met als doel het versterken van groepsgevoel. “Het is overigens niet de bedoeling anderen op te voeden, maar als ik zie dat mensen sfeerverpestend gedrag vertonen, spreek ik ze erop aan.”

Wat dat betreft onderscheidt het duo zichzelf. De plannen klinken trouwens als voornemens van een typisch Maastrichts feestje, met gezelligheid, kunst, eten en drinken en een beetje tierlantijn er omheen. Bovendien is het diepe technogeluid wat Habets en Limpens programmeren een wat elitaire stroming binnen de elektronische muziek. Je zou bijna afvragen waarom inwoners en gemeentebestuur zichzelf hier zo druk om hebben gemaakt.

Meer: muziekgieterij linke soto

Linke Soto (met Conforce, Tommy Kornuijt, Dayak, Roy Habets, Muziekgieterij, Maastricht, 27 april 2013)

door Harry Prenger

Mensen en boeken, ze horen bij elkaar. Bezoek maar eens het Boekenfestijn waar lezers langs de meer dan een miljoen boeken, verdeeld over meterslange tafels, wandelen. De ware Boekenfestijnbezoeker sleept een blauw plastic mandje op wieltjes achter zich aan. Sommige karretjes zijn binnen mum van tijd overvol. Het Boekenfestijn is een door het land rondreizend fenomeen dat jaarlijks onder meer in het Mecc in Maastricht neerstrijkt.

Het lijkt een beetje op de ramsj bij De Slegte. Elke stapel begint met een inkijkexemplaar. Het Boekenfestijn verkoopt leeswaar tegen dumpprijzen in elk denkbaar genre. Dit initiatief van De Centrale Boekhandel is gebaseerd op het feit dat “boekhandels boeken inkopen met recht van retour. De boeken die terugkomen bij de uitgever mogen tegen gereduceerde prijzen opnieuw op de markt worden gebracht. De Centrale Boekhandel koopt deze boeken en restvoorraden op bij uitgeverijen.”

Vaak zijn het titels van vrij recente datum, of speciaal door de organisatie uit Engeland en Amerika geïmporteerde lectuur en literatuur. Schrijver dezes mocht er menig naslagwerk over The Rolling Stones op de kop tikken, of eveneens voor een grijpstuiver veel ander muziek- en kunstleeswerk. Nou ja, grijpstuiver. Voor een beetje kunstboek betaal je doorgaans tussen de tien en veertig euro. In elk geval een bedrag dat beduidend lager ligt dan de oorspronkelijke verkoopprijs. Dat geldt ook voor de honderdduizenden romans, thrillers, en ja, voor de onvermijdelijke kookboeken, etc. Ze liggen voor het oprapen. Of zoals de Vlaamse schrijver-journalist Johan Anthierens ooit zei: “Het geduld op. Het boek begint.”

Meer: boekenfestijn

Boekenfestijn (Mecc, Maastricht, 25 t/m 28 april 2013). Gratis toegang.