Graag wil ik je mijn band CHARDONNAY voorstellen, zie onze website.
We willen het Limburgse land met onze muziek gaan verkennen en ik hoop dat jij voor ons een mogelijkheid ziet en ons daarin verder kan helpen!
We zijn allen ervaren professionele muzikanten, hebben goede recenties en we zijn onlangs ook op radio Omroep Brabant met een interview en live-optreden geweest.
Ik hoop graag nog van jou te horen,

met vriendelijke groeten,

Jacqueline
http://www.chardonnay-music.com
tel.: 06-43706556

Daarbij lijkt het me goed dat de focus wordt gelegd op dit gebied. De Euregio ligt juist centraal en internationaal. De steden van de Euregio zijn in hun eigen land steden aan de rand en krijgen daardoor vaak wat minder aandacht. Ze staan meestal niet bekend als gebieden waar veel gebeurt in onder meer cultuur, ze staan op nationaal niveau niet in het middelpunt van de aandacht. Met de kandidatuur kan de aandacht wel op dit gebied worden gelegd en is er meer aandacht voor wat er in de Euregio gebeurt. Aandacht voor de kansen die er liggen.

De heer Tychon schrijft wel erg opmerkelijke eigenschappen aan Huub Smeets en MCH2018 toe.

Over de opmerking dat werken aan MCH2018 van beide kanten moet komen. Daar ben ik het volledig mee eens. De redenatie omdraaien, het juist ook van de andere kant bekijken en nadenken over hoe de andere partij (in dit geval het LBB) kan meewerken lijkt me dan ook helemaal geen rare manier van redeneren. Zou gemakkelijk zijn om enkel naar MCH2018 te wijzen en te verwachten dat de organisatie wel iedereen die iets met cultuur zou kunnen doen benadert. Dan heb je pas een situatie waarin enkel een organisatie van de kandidatuur zelf bepaalt wat wel en wat niet deel van culturele hoofdstad uitmaakt.

Daarnaast heb ik overigens wel de indruk dat het LBB niet meer doet wat het 10 jaar geleden deed. Waar het in het begin veel aan kunst deed, ligt de nadruk tegenwoordig meer op maatschappelijke en sociale initiatieven zoals het Landhuis en het Proefpark. En grote muzikale feesten. Zeker cultuur, maar een verschuiving is wel degelijk op te merken. Los daarvan is er soms ook van te voren een wat lastige opstelling vanuit de “gemarginaliseerde cultuur” op te merken richting projecten als culturele hoofdstad. Over het algemeen denk ik dat MCH2018 juist een breed perspectief op cultuur hanteert. Amateurs, traditionele cultuurvormen van de regio en populaire en commerciele cultuur krijgen ook aandacht.

VIA2018 is er duidelijk over, samen met bijvoorbeeld Tout Maastricht. Ze vragen aan de gehele bevolking, aan iedereen, om zelf met initatieven te komen en te laten zien wat er allemaal gebeurt op cultureel gebied. Om samen cultuur in de Euregio in te vullen. Zo kunnen we samen werkelijk op weg naar culturele hoofdstad, over de grenzen heen, met de focus op de Euregio.

Niks voor watjes.

“Het gaat in deze discussie over popstad Heerlen namelijk niet om al het moois dat nu gebeurt maar om de situatie over een jaar of zeven, acht. Dan draaien de zalen in de andere Limburgse steden op volle toeren. HEERLEN INTUSSEN LEUNT ACHTEROVER en maakt met de blik op het tevreden heden een denkfout: juist popmuziek is voortdurend in ontwikkeling.”

Mag ik die glazen bol eens van je lenen Harry! Erg handig….

ik kan het niet langer aanzien dat jij zo ongelukkig bent in Heerlen. Dat doet me pijn, heel veel pijn. Ik wil graag een groot benefietconcert organiseren, zodat ik, en alle mensen die jou ook innig liefhebben, gezamenlijk een enkeltje voor jou kunnen kopen. Misschien wil je wel naar een zonnig land met goede muziek en mooie vrouwen. Nou ik gun het jou, want hier kun je het blijkbaar niet vinden, al vraag ik me echt af of je ooit geweten hebt waar jij naar moet zoeken.
Harry, jongen, je hebt mijn nummer dus je belt maar als je wilt vertrekken.

gegroet vriend ,
Lex Nelissen
( o ja, ik zal die benefietavond proberen om mijn stem niet te verheffen ).

In dit tweede artikel komt nog eens duidelijk naar voren waar het eigenlijk om te doen is: de angst voor de nabije toekomst, het ontbreken van grip op de ontwikkelingen, en misschien wel het feit dat een andere stad Heerlen ‘in kan halen’. Maar waarom is dit een probleem?

Als muzikant en cultuurmens in Heerlen zie ik goede dingen, en daarbij zou concurrentie met omliggende steden geen rol moeten spelen. Zo heeft Heerlen recent een maandelijkse jamsessie erbij gekregen die weer nieuwe ingangen biedt en is het voor muzikanten goed mogelijk een heel eigen koers in Parkstad te ontwikkelen die vervolgens ook nog op podia uiting kan vinden.

Momenteel ben ik bezig met werkzaamheden voor het Limburgs Museum in Venlo, hier bleek – tot mijn verbazing – uit archiefstukken van het Van Bommel van Dam al dat de stad Heerlen in de jaren ’60 werd getypeerd als het ‘culturele hart’ van het toenmalige ‘gesloten’ Limburg, en dus als voorbeeld voor een stad als Venlo en Maastricht. (verbaasd was ik enigzins, maar misschien heeft dit te maken met het negatieve beeld dat Heerlenaren zelf van hun stad hebben gekregen).

Het idee dat scholing, opleidingsniveau e.d. een rol zou spelen in acceptatie van de geboden cultuur in een stad, zie ik ook anders. Ja, het kan zijn dat het aanbod hierdoor anders is, maar dit is tevens een onderscheidende factor voor een stad waar dit een rol speelt. Daarnaast heeft Heerlen juist enorme stappen gezet door haar ‘undergroundcultuur’ de vrije loop te geven. Te denken aan de heren in het Schinkelkwartier, het IBE, e.d.

Ik begrijp nog steeds niet goed waar deze cynische blik haar oorsprong heeft. Wellicht heeft de directeur van ons Cultuurhuis gelijk en wordt het tijd te zetelen in een nabijgelegen ‘concurrent’?

Hij kan dan als een ware Gonzo journalist verslag doen van zijn bevindingen