Het eerste dat opvalt aan 2001: A Space Odyssey is het tempo. Zeker voor wie uitsluitend gewend is aan schiet- en smijtfilms moet het trage ritme bijna apathisch overkomen. De film bevat geen scènes die in mootjes zijn gehakt, geen camerawerk waarin de beelden wiebelen en is al helemaal verschoond van actie en geweld. Nee, 2001: A Space Odyssey is allesbehalve een doorsnee sciencefictionfilm. Het is een trip in slow motion, een psychedelische én psychologische. Al was het maar omdat niet echt duidelijk wordt waar de film van regisseur Stanley Kubrick nou eigenlijk over gaat. Over de achterliggende bedoeling en boodschap zijn de geleerden het nooit eens geworden. Vanaf het begin heeft 2001 meer vragen opgeroepen dan antwoorden gegeven. Het zal ongetwijfeld hebben bijgedragen aan de mythevorming en status van de film. Arthur C. Clarke zou het moeten weten; hij schreef immers mee aan het scenario. Maar de sciencefictionschrijver was altijd vrij stellig: “Als u 2001 volledig begrijpt, dan hebben we gefaald.”

Continue reading →