Poolse DJ Plash over samenwerking met Heerlense rapper Blabbermouf

Plash dj

door Erik Slangen

Kazimierz, Kraków, Polen. De Joodse buurt, amper tien minuten stappen van het door Ryanair-toeristen vergeven Grote Markt plein middenin het stadscentrum. De synagogen en met Davidssterren omgeven Joodse begraafplaats verraden de herkomst van de buurt, de keppeltjes zijn deze ijskoude donderdagmiddag in november uit het straatbeeld verdwenen.

Voor zover keppeltjes überhaupt nog rondwandelen in Kazimierz, een anno 2015 door kunstenaars en yuppies zeer geliefde wijk. Voor de deur van skatestore Miejskie Sporty sta ik te wachten op Plash (1983): Pools hiphop-dj, breakdance-leraar en sinds vorig jaar gedebuteerd producer met een e.p. getiteld Isolation, voorzien van een samenwerking met de Heerlense rapper BlabberMouf; Wake Up Call.

De ontmoeting, eenmaal in een warme skatestore en bijna een uur later dan oorspronkelijk afgesproken, is hartelijk. Excuses, een boks (ik word door de gehele zaak van een boks voorzien), en voor ik goed en wel geacclimatiseerd ben om de collectie decks en graffitigereedschap in me op te nemen, benen we samen alweer door de met mist benevelde straten van Kazimierz.

Plash: “Je moet weten, wij hadden hier vroeger niets, na de val van het communisme eind jaren tachtig en in de jaren negentig. Ik kom oorspronkelijk uit Nowa Huta, een witte getto. Vraag straks in het centrum eens iemand naar Nowa Huta en je krijgt een scheef gezicht te zien. Zo’n buurt. Ik verkocht wiet voor extra cash. Op school werd alleen Pools en Russisch gedoceerd, geen Engels of Duits. Ik heb Engels geleerd door goed te luisteren naar lyrics van hiphopplaten. Dus als ik je onderbreek om te vragen waar je het over hebt of wat je precies bedoelt, dan weet je waarom.” – Prima.

Een platenzaak binnen. Een begroeting met de eigenaar. Ik graai naar het vinyl in de bakken. Plash en de winkeleigenaar zijn druk in de weer met een paar Slavisch klinkende platen die stiekem mijn interesse meer hebben dan een heruitgave van The Chronic van Dr. Dre waarmee ik in mijn handen sta, maar een onvoldoende Poolse taalbeheersing van mijn kant belet mij tussen beiden te komen en te vragen naar het hoe of wat. Ook hier is het bezoek even bondig.

Op weg naar een coffeeshop voor het echte interview, Plash: “Tsjechische muziek was dat. Ik haal veel inspiratie uit traditioneel Centraal- en Oost-Europese muziek. Veel samplen uit platen om iets nieuws te maken. Meer dan alleen een sampler en een collectie platen heb ik niet of niet nodig om zelf muziek te maken. Nooit gehad ook. Zelfs geen c.d’s. Mijn eerste plak vinyl was de single-e.p. Stakes Is High van De La Soul. Dat moet in 1997 zijn geweest. Ik ging op een avond geld ophalen bij een gozer aan wie ik het een en ander had verkocht. Geld had ie niet, maar gaf mij in plaats daarvan die plaat. Niet veel later heb ik ergens een pick-up geritseld. Ik heb drie maanden naar de drie nummertjes van dat singletje geluisterd.”

“Nee, zelfs cd’s hadden wij hier destijds niet of nauwelijks. En wat er te verkrijgen was, was het geld niet altijd waard. Cassettes waren een ander verhaal. Die waren er in overvloed. Bootlegging, dat werd veel gedaan. Zodra een tape in de stad circuleerde, was ie binnen no-time op talloze andere tapes voortgeplant. En op de cassettedecks ben ik begonnen met dj’en. Gepiel met de pauzeknop om het ene nummer in het ander te laten overlopen.” Stereotiep hiphop haast.

Plash cover

Ik kan de verleiding niet weerstaan te vragen naar enig politiek engagement. Recentelijk won de vrij vertaald Law & Justice–partij met een grote meerderheid de landelijke Poolse verkiezingen. En om in stereotyperingen te blijven schrijven, de Law & Justice–partij kent een overeenkomstig partijprogramma met dat van de PVV in Nederland: een sterke focus op binnenlandse economische investeringen; het versterken van de gezondheidszorg; een scherp asielbeleid. En daarmee dus ook een nationale en Europese dwarsligger betreffende de opvang van de massaal toestromende asielzoekers op het Europese continent: “In Nowa Huta voel je jezelf een asielzoeker, als je daar opgroeit. Je hebt er niets om handen, zeker vroeger niet. Je gaat op straat hangen.”

“Maar ik begrijp je vraag heel goed. Je leest er in de media veel over. Blijkbaar dus niet alleen in Polen. En wat moet ik er verder over zeggen? Er is veel weerstand in de landen om ons heen ten opzicht van alle asielzoekers die binnen komen, maar ik heb het idee dat die weerstand meer iets is van een select groepje mensen, en natuurlijk de media zelf, die er maar over blijven kletsen. Ik merk in mijn onmiddellijke omgeving eigenlijk niets van wat gaande is, of dat asielzoekers niet welkom zouden zijn. Bovendien, ik leef zelf in een cultuur die eigenlijk niet van hier is. Ik heb mijn hele bestaan erop gebouwd.”

PLash

Hoe ben je eigenlijk in aanraking gekomen met BlabberMouf?
“Dat is het mooie van deze tijd. Ik ben zijn muziek uit het niets tegengekomen op internet. Ik had onmiddellijk iets van: met hem wil ik samenwerken. Contact gezocht, wat mailwisselingen over en weer en voor ik er erg in had had ik een portie raps te pakken. En ik heb nog een leuk nieuwtje voor je, er komt nieuw werk van ons beiden uit binnenkort. Met een grote erbij, als je begrijpt wat ik bedoel. Eentje uit New York.”

Een face-to-face samenwerking?
“Nee. Dat niet. Zo is het met BlabberMouf ook niet gegaan. De afstand, hè. We hebben contact via Skype, nog steeds. Sessies die gemakkelijk anderhalf uur kunnen duren. BlabberMouf is uiteraard hier naartoe gekomen voor het schieten van de videoclip bij de single.”

“Ik heb geen enkele ambitie ooit zelf de Atlantische Oceaan over te steken, op een vakantie of werkbezoek daargelaten. Ik heb mijn bestaan hier opgebouwd in een cultuur weliswaar van daar; ik geef breakdanceles aan jonge kinderen voor de kost; draai ‘s weekends op feesten door heel Polen heen, zo nu en dan Duitsland of Oekraïne of ergens anders; kijk films met mijn vriendin en zorg voor mijn kind. Waarom, waarvoor zou ik in hemelsnaam weggaan? Ik kan niets meer wensen.”

En je hebt een t-shirt van Suicidal Tendencies aan…
“Ja, te gekke band. Ik ben altijd een fan geweest van hardcore en van die dingen.”

Muziek uit de witte getto’s… Vanwaar dan toch hiphop?
“It’s all the same. Waar je wieg staat bepaal je zelf niet, maar muziek verbroedert, ongeacht wat er uit de speakers schalt dan ook. Dat is toch fantastisch? Een beetje zoals BlabberMouf rapt op Wake Up Call: ‘I got no time for negativity’. Daar sluit ik mij bij aan. Alle mensen die ik door de jaren heen heb leren kennen door de muziek… Dat ik nu met jou praat… Daar schieten we meer mee op dan alleen maar focus houden op de ellende om ons heen.”

Blabbermouf over toernee door Ruslandtoer met hiphopcollectie Het Verzet

Tags: ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *