Voorpublicatie roman Anton Dautzenberg – Wie Zoet Is

Dautzenberg_Wie zoet is.indd

Op 22 september verschijnt Wie Zoet Is van Anton Dautzenberg. Exclusief voor Nederland publiceert ZwartGoud alvast een voorpublicatie uit deze nieuwe roman.

Volgens uitgeverij Atlas Contact schreef Dautzenberg een beklemmende roman over eenzaamheid, pijn en verlossing. Het werk roept herinneringen op aan de naturalistische klassiekers van Marcellus Emants, J. van Oudshoorn en Louis Couperus. Een man van middelbare leeftijd doorkruist het hele land. Hij neemt interviews af en plaatst die op zijn weblog. Wat hem precies beweegt, blijft lang onduidelijk. Uiteindelijk resteert er maar één vraag: is hij een dader of een slachtoffer?

Proloog

– Barmhartigheid. Dat is waar ik naar streef. Barmhartigheid.
Luister je?
– Ja, ik luister. Wat moet ik anders.
– Zachtmoedigheid, vriendelijkheid, gelijkmoedigheid.
Met die triptiek treed ik het leven voortaan tegemoet. In
die volgorde ook. Zachtmoedigheid. Vriendelijkheid.
Gelijkmoedigheid. Het triumviraat van de barmhartigheid.
En dat is goed nieuws voor je. Luister je?
– Goed nieuws voor me.
– Ook mensen die het eigenlijk niet verdienen, zullen
mijn liefde ontvangen. Ik open mijn hart voor de vijand.
Dus ook voor jou. Poortje open, liefde naar buiten. Trip,
trip, trip.
– Ik ben geen vijand.
– Ho, ho, nu niet meteen misbruik maken van de situatie.
We weten allebei wie jij bent, dus alsjeblieft geen
weerwoord nu. Is dat begrepen?
– Nee, dat is niet begrepen. Ik ben je vijand niet. Je hebt
de verkeerde persoon voor je.
– Je bent een liegbeest, een jokkebrok/ van achteren en
van voren/ maar ga d’r alsjeblieft mee door/ want het is
zo grappig om te horen.
– Ik lieg niet, ik… au!
– Eigen schuld, dikke bult.
– En dat noem jij barmhartigheid? Idioot!
– Wat betreft barmhartigheid zit ik in de opstartfase. Je
moet dus wel een beetje meewerken. Begrijp je?

– Nee, dat begrijp ik niet.
– Nee, dat wíl ik niet begrijpen.
– au! Je doet me pijn!
– De vraag die thans voorligt is: hoe ben ik voor de ander?
En gespiegeld: hoe ga ik met mezelf om? Als een
slachtoffer? Nee. Nee. Nee. Jij bent dus ook geen slachtoffer.
Tot zover alles duidelijk?
– Nee, maar maakt dat wat uit?
– Dat lijkt me wel, me-neer-tje. Alles staat of valt met
wederzijds begrip. Liefde geven is liefde ontvangen. We
moeten ons hart laten spreken.
– Heb jij eigenlijk wel een hart?
– Uhhh, wrong question. Heb jíj eigenlijk wel een hart?
– Een onzinnige vraag.
– Uhhh, wrong answer.
– Wat wil je van me horen?
– Spiegeltje, spiegeltje aan de wand/ wie is de stoutste
Sinterklaas van het hele land?
– Liedjes. Sprookjes. Wat wil je daar in godsnaam mee
bereiken? Maak me liever los, dan kunnen we als twee
volwassen mensen met elkaar praten.
– Als twee volwassen mensen. Hoor wie het zegt! Als
twee volwassen mensen. Alsof dat mogelijk is! Hoe stel
je je dat voor, als twee volwassen mensen?
– Gewoon, praten, samen.
– Gewoon. Praten. Samen. Als twee volwassen mensen.
Laat me niet lachen.
– Ik meen het.
– Weet je wat ik meen?
– au! Godverdomme, lul!
– Het lijkt me niet verstandig dat je dat onderwerp ter
sprake brengt. Dat ben je vast wel met me eens?

– Wat bedoel je daar nu weer mee?
– Wat zou ik dáár toch mee bedoelen?
– Ik weet echt niet waar je het over hebt.
– Weet je dat zeker?
– Ja!
– Weet je dat he-le-maal zeker?
– Ja, dat weet ik zeker!
– Of ben jij misschien een leugenaar?
– au!
– Ben jij misschien een kleine Pinokkio?
– Hou op! Barmhartigheid! Laten we over barmhartigheid
praten!
– Zo, barmhartigheid. Daar wil jij dus over praten?
– Graag.
– En waarom, als ik zo vrij mag zijn?
– Er is weinig barmhartigheid in de wereld.
– Weinig barmhartigheid in de wereld.
– Maar dat kunnen we veranderen.
– Dat kunnen we veranderen.
– Laten we samen streven naar barmhartigheid.
– Samen streven naar barmhartigheid. Dat is mooi gezegd.

– Ik meen het.
– Samen streven naar barmhartigheid… Dat is mooi gezegd.
– Dat bedoel ik.
–Zachtmoedigheid. Vriendelijkheid. Gelijkmoedigheid.
– Ja.
– Daar moeten we naar streven.
– Ja, ja, dat bedoel ik.
– Ssssssst… Barmhartigheid heeft stilte nodig… Reflectie…

– Dat ben ik met je eens.
– Ssssssst… Poortje open, liefde naar buiten. Trip, trip,
trip…
– Ja, stilte.
– Trip, trip, trip…

©A.H.J. Dautzenberg

A.H.J. Dautzenberg (Heerlen, 1967) debuteerde in 2010 met de verhalenbundel Vogels Met Zwarte Poten Kun Je Niet Vreten. Dautzenberg schrijft romans, verhalen, essays, gedichten en toneel. Zijn werk werd genomineerd voor verschillende literaire prijzen. In 2012 interviewden we de schrijver o.a. over zijn favoriete muziek. In het kader van Nederland Leest is Dautzenberg op 6 november in Schunck, Heerlen waar hij voordraagt uit eigen werk. 

schunck nederland leest

Recensie van zijn eerdere roman Extra Tijd.

Tags: ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *