Marco Roelofs (foto: John Klijnen)
Zestien jaar geleden zag ik Marco Roelofs voor het laatst. Hij trad op met De Heideroosjes in de Oosterpoort in Groningen tijdens het Noorderslagfestival. Ik deed mee aan een van mijn eerste moshpitten en belandde onder een kudde stampende laarzen. Een carrière later zag ik Marco Roelofs weer, in zijn theatershow Kaal. Dit keer hield ik er minder blauwe plekken aan over.
Kaal dus. Een try out in Heerlen. Het publiek is even gespannen als de cabaratier-in-spé zelf. Een eerste ietwat zenuwachtige uiteenzetting over zijn breakdown in 2008 volgt. Voorlezend uit eigen werk, vertelt hij hoe hij zichzelf niet meer herkende en besloot het tuinpad naar de psycholoog af te leggen. Daar stond hij dan, de stoere frontman van een bekende rockband…
Roelofs illustreert het opgeroepen beeld met een korte medley van I-Am-Not-Deaf-en-de-rest-van-de-hits, maar de spanning in de zaal breekt pas als hij een schuin liedje zingt over romantiek (een moderne versie op het volksliedje over Constantinopel). De chemie ontstaat, de zaal zit nu op een lijn. Toch neemt Roelofs zijn publiek niet mee op een psychologische reis. Zijn show bestaat uit een aaneenrijging van grappige anekdotes en singersongliedjes over het leven als tourende succesvolle mannenband. Hoe hij als puberende punker enkele pallets Punica op zijn ouders oprit ontving. Hoe zijn band genoot van de verre reizen naar Los Angeles, Tokio, Zuid-Afrika. En hoe hij Limburg verruilde voor een Amsterdams kraakpand en het daarna bergafwaarts ging. Uiteindelijk leidde dat tot het uitbloeien van de Horstse Heideroosjes.
Roelofs geeft zich bloot, maar zijn performance heeft ergens iets te gelikts. Hij heeft zeker talent voor mimiek; hij beeldt zijn verhaal lichamelijk goed uit. En hij is goed in gefingeerde dialogen waarbij hij verschillende stemmetjes gebruikt. Maar cabarettrucjes die Roelofs zeer waarschijnlijk op de kleinkunstacademie in Den Bosch heeft geleerd, past hij naar mijn gevoel iets te letterlijk toe. Charmant is het dan toch dat zeker niet al zijn liedjes zuiver gezongen zijn, maar misschien is dat ook niet de bedoeling. De Vera*-sticker op zijn reistas maakt ook veel goed.
De show wordt opgesierd met verwijzingen naar linkse idealen. De woorden ‘anarchisme’ en ‘revolutie’ passeren de revue en Roelofs haalt even flink uit naar de hamburgerketen met de grote ‘m’. Maar als Roelofs zijn optreden eindigt met weer een voorleesmoment uit eigen werk, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ook hier een grote ‘m’ achter zit. De ‘m’ van marketing.
Marco Roelofs-Kaal (try-out, Parkstad Limburg Theaters, Heerlen, 25 oktober 2012). Het gelijknamige boek ligt nu in de winkels.
Janneke Prins
*Vera is het Groningse zusje van de Heerlense popzaal de Nieuwe Nor
Tags: Heideroosjes, Marco Roelofs
Leuk stuk… alléén moet het ‘aaneenrijging’ zijn, want rijgen schrijf je met lange ij
Bedankt Marjo. Inmiddels aangepast.