Na het verschijnen van hun debuut-ep eind 2008 en een uitverkochte Nieuwe Nor begin 2009, zijn we inmiddels drie studioalbums en vele grote (internationale) festivals verder. Afgelopen vrijdag speelde DeWolff een ‘thuiswedstrijd’ in de Limburgzaal van Parkstad Limburg Theaters, Heerlen.
“Peter en DeWolff”, grapt zanger en gitarist Peter Beeker nog tijdens zijn concert. Hij en zijn Ongenode Gasten verzorgen het voorprogramma deze avond. En dat blijkt een prima combinatie. Peter Beeker is hét bewijs dat er meer moderne Limburgstalige muziek bestaat dan Rowwen Hèze. Ondanks dat hij vanavond om ‘allerlei redenen’ hees van stem is, zet hij toch een prima show neer. Denk aan een mengeling van The Rolling Stones en Black Crowes plus toetsenist Dick Franssen – in een wit strak pak – op Hammondorgel. Een perfecte opwarmer voor DeWolff dus.
Het publiek waardeert Beeker, die met zijn bescheiden hit Door Ut Stof Neet Mier en het rustige Non-Stop een afwisselende en opbouwende set neerzet. In Ich Wil Dich mag gitarist Jesper Driessen aan iedereen laten horen én zien hoe goed hij slide-guitar kan spelen. En tegen het kletsen van het publiek tijdens de show heeft Beeker naar eigen zeggen een simpele oplossing gevonden: gewoon heel hard rocken. Met afsluiter Metroman wordt de complete Limburgzaal nog even goed wakker geschud.
En dat is maar goed ook, want DeWolff opent vol energie met Evil And The Midnight Sun. Inmiddels hebben zich jongeren en fotografen gemeld voor het podium als het logodoek van DeWolff naar beneden valt. Er gaat een show komen, weten we nu. De band neemt met The Only Thornless Rose meteen gas terug en het wordt duidelijk dat drummer Luka van de Poel de achtergrondzang op zich neemt. De samenzang tussen de broers van de Poel klinkt goed. Ook werk van de naamloze debuut-ep uit 2008 wordt niet vergeten. Yellow Rat Magic Blues zit in een nieuw live jasje, waarbij de heren voor het eerst ruimte krijgen om lang te soleren. Het nummer eindigt in een jam tot tevredenheid van het publiek, dat langzaam de eerste danspasjes probeert.
“Na deze jam wordt het tijd voor iets droevigs”, aldus zanger Pablo van de Poel die zijn gitaar voor Medicine stemt in b-mineur, want “dit is toch wel de droevigste toonsoort die er is.” Dit is het eerste moment dat de aandacht van het publiek begint te verslappen. DeWolff maakt dit meteen goed door bij Voodoo Mademoiselle – de sterke opener van de laatste plaat – het publiek actief erbij te betrekken om mee te zingen. En Heerlen is gretig. Heerlen wil graag, dus pakt het goed uit. Hierna maakt DeWolff de gewaagde keuze om na het rustige Six Holes And A Ghost meteen het twintig minuten durende A Mind Slip integraal uit te voeren. Speciaal voor Heerlen zijn er vandaag vier strijkers aan de band toegevoegd die veel goed maken, maar de band verliest de aandacht. De show die begon vol energie, zakt helaas in.
Gelukkig komt DeWolff hard terug met het snellere Crumbling Heart en geven ze nog snel een paar DeWolff schoenen – de band heeft eigen AllStars – weg aan het publiek. Tijdens het bekende Don’t You Go Up The Sky krijgen ze de Limburgzaal voor het eerst echt in beweging. En dan raken we weer verzeild in een nummer van vijftien minuten. Tijdens Pistol soleert vooral zanger-gitarist Pablo van de Poel er gretig op los en dat is misschien te veel van het goede. Tijdens het laatste nummer Gold And Seaweed laat drummer Luka van de Poel nog even terecht zijn drumkwaliteiten zien in een zinderende drumsolo.
Als toegift voor het publiek en als bedankje aan support-act Peter Beeker mag Beeker samen met zijn bassist Vincent van Haperen het trio versterken; samen spelen ze een geslaagde cover van Up On Cripple Creek van The Band. Bij het allerlaatste nummer haalt DeWolff nog eens alles van stal in een jamversie van The Thrills That Come Along, een nummer afkomstig van de eerste ep.
Het trio zette een bijna tweeënhalf uur durende show neer die helaas niet de hele tijd bleef boeien. De band dreigt zich soms te verliezen in het lange soleren en jammen en dat is jammer. Het ‘psychedelische doorslaan’ vindt alleen de echte liefhebber leuk en dat was merkbaar in de zaal. Echter loste DeWolff dit goed op, door het publiek er op meerdere momenten bij te betrekken en goed verspreid het snellere werk te spelen.
DeWolff/Peter Beeker & Ongenode Gaste (Parkstad Limburg Theaters, Heerlen, 26 oktober 2012)
Tekst: Nils Rompen
Foto’s: Ziggy Beckers
iron butterfly + grand funk railroad + blue cheer – Uriah Heep x Frans Bauer = Dewolff