In Haarlem wordt de stadsdichter aangewezen door een raad van kritische stadsbewoners. Bewoners die weten wat het is om een luis in de pels van de stad te zijn. Het doel van een stadsdichter is niet alleen het bezingen van lof, maar ook om de stad, de bestuurders en de burgers een spiegel voor te houden. Dat te laten zien wat niemand wil zien. Zo’n stadsdichter krijg je per definitie niet wanneer je iedereen laat stemmen. Dan krijg je een stadsdichter die goed is in amusement.

Ik denk dat de gemeente eigenlijk zo’n stadsdichter wil: eentje die vooral lacht en de traan achterwege laat. Nu, dat noem ik dus laf.

Ik blijf erbij: alle lof voor de deelnemer die zich terugtrekt en een dikke foei (mooi woord, trouwens) voor de gemeente die nu juist een JFK’tje doet. Die stond er namelijk ook om bekend perfecte oneliners en fraaie vergezichten te beschrijven zonder er ook maar een iets aan te doen om ze uit te laten komen. Waarvan acte.

De gemeente heeft er voor gekozen om dit niet te doen, en dan is het belangrijk om je af te vragen waarom ze deze weg hebben gekozen. Niet omdat het de makkelijkste is, zo blijkt maar weer. Het zal een poging zijn om de burger te betrekken bij de stad, missie geslaagd lijkt mij, maar niet op de manier zoals bedoelt (of beter; operatie geslaagd, patiënt overleden).

Om nu hierop de gemeente aan te vallen zoals zowel de heer Bovendeert als ook Harry doen, tja, daar heb ik zo mijn bedenkingen over.

Mijn Chapeau is voor de gemeente, omdat ze tenminste pogen de burger bij hun stad te betrekken, dat de burger vervolgens hier misbruik van maakt….

Burgers bij een stad betrekken is moeilijk, maar zeker de moeite waard.

Om de wijze woorden van JFK te gebruiken; “We choose to go to the moon. We choose to go to the moon in this decade and do the other things, not because they are easy, but because they are hard, because that goal will serve to organize and measure the best of our energies and skills, because that challenge is one that we are willing to accept, one we are unwilling to postpone, and one which we intend to win, and the others, too.”

Dat je kritiek hebt op de deelnemer die zich terugtrekt, soit, maar niet om deze reden: het is dankzij hem dat er nu over de selectieprocedure wordt gediscussieerd. Daarbij mag ik zulke mensen: een relatief naïeve manier van kijken tegen de wereld (‘de gemeente zal wel het beste voor hebben’) is bijzonder waardevol in een met cynisme gedrenkte poel van gitzwart overleven (laten we dat neoliberalisme noemen).

Chapeau dus voor de deelnemer die stopt. Mijn stem heeft ie.

Dan de zaak van de fraude; tja ik vind het meer iets zeggen over diegene die veel stemde dan over de ambtenaren van de gemeente Heerlen die blijkbaar wel in de goedheid van mensen geloven.

Overigens dat je met filteren op IP-adres er voor zou zorgen dat iedereen maar eenmaal kan stemmen is natuurlijk pertinent onzin. Er zijn vele technische geavanceerde en minder technisch geavanceerde manieren waarmee een persoon vanuit meerder IP-adressen zijn stem kan doen gelden.

Overigens vraag ik mij af of Amber-Helena Reisig wel aan de eisen voldoet die zijn gesteld aan de stadsdichter, namelijk drie gepubliceerde gedichten, dit kan ik niet zo een-twee-drie op haar site vinden. (zie voor de ‘spelregels’ http://www.heerlen.nl/Pub/Home/Home-Nieuwsberichten/Home-Nieuwsberichten-Griffie/nieuwsberichten-griffie-2011/Actueel-CMS-Folder-(vervangen-door-echte-thema)-Actueel.html?jaar=2012&maand=3&dag=15)

Stemmen via sociale media is bedoeld om een evenement te maken van de verkiezing en er de aandacht op te vestigen. Het gaat om amusement, weet je wel.

Verder kun je natuurlijk een menig hebben over de eisen die er gesteld moeten worden aan een stadsdichter. Blijkbaar zijn de eisen in Heerlen bepaald soepel: de dichter hoeft niet in (de buurt van) de stad zelf te wonen, een omvangrijk oeuvre is ook geen noodzaak. De stad Heerlen is opdrachtgever, dus die bepaalt. Fijn zo.

Wel jammer. Ik ergerde me rot aan het feit dat Joost Zwagerman, stadsdichter van Alkmaar, vrijwel nooit (meer) in die stad was. In Haarlem – waar ik best lang heb gewoond – woonde de stadsdichter gewoon bij me om de hoek. Daardoor was hij in stad buitengewoon scherpe kritiek te leveren op de stad en de dingen die er gebeurden. Zie ik iemand die 200 kilometer verderop woont niet doen.

Ach, elke stad krijgt de stadsdichter die de stad verdient. Toch?

Verder is het sowieso een lastige keuze. Na gewacht te hebben op de stadskrant (wanneer?! wanneer?!) is het kiezen tussen Wings en Reisig. Ik snap de keuze van Bovendeert echter wel. Jammer, want ik was absoluut fan.