Alles is grijs op deze plek, in het centrum van de stad. De flats, het trottoir, de straat, de lantaarns en bloembakken. De grijze kooien met stenen voor de ingang van Theater Heerlen. Het water van de fonteinen heeft een grijze gloed. En ook ’t Loon is, sinds dit jaar, grijs. Zelfs het onkruid tussen de stenen lijkt het kleurloze van de omgeving te absorberen en zich ermee te verenigen, verandert langzaam in een levenloze groengrijze massa die onder druk van zonlicht en regen toch blijkt te groeien.
Rondom het plein proberen enkele plukken groen en wat bomen het geheel op te fleuren, maar ook zij staan stil. Op de achtergrond ruist de melodie van het water uit de fonteinen als muzikale ondersteuning van de voetgangers die zich onrustig, of juist heel langzaam, over het plein bewegen. Het gebrek aan kleur maakt ze nerveus en onrustig, of heeft juist een loom effect. Alsof het leven vertraagt, je wordt meegenomen door de grijze massa. Ook de auto’s en bussen die voorbij rijden op straat, lijken minder lawaai te produceren dan gewoonlijk. Een overvliegende duif deint mee op het ritme van het kleurloze om vervolgens een boom als veilige haven uit te kiezen. Het grijs overstemt.
Theater Heerlen? Dat is ook grijs. Langs de muren van het Theater, of de stadsschouwburg zoals het vroeger heette, dansen witte schimmen en aangeklede paspoppen geheimzinnig langs de spiegelende ruiten. Die spiegeling is, wat hen dansen laat. Met een verlaten trap achter die glazen wand als speelplaats. Gekleurde aankondigingsposters van voorstellingen in, jawel, grijze displaybakken, verdwijnen naar de achtergrond door de overstemming van de storm van anti-kleur. Net als de oranje, gele en blauwe zonneschermen in de omliggende flats die wanhopig schreeuwen om aandacht.
Niemand hoort hen, omdat het grijs zo ongelofelijk luid is. Alles dat kleur heeft speelt zich af in de grote grijze doos die grenst aan het bewolkte plein. Alsof het leven hier opgezogen wordt. Een ‘big grey box’ die dient als opslagplek van cultuur. Wie door de ramen loert ziet een veelheid van trappetjes en doorgangen, kapstokken. Speelplaats van de schimmen wanneer het er stil is, levendige plek vol kleur en energie op het moment van een voorstelling. En omdat het theater op zich een indrukwekkend gebouw is, hoort het hier niet thuis. Misschien lijkt het grijs, maar zo saai als de rest is het allerminst.
Het is geen opeenstapeling van betonnen elementen, of verzameling neergekwakte kinderkopjes. Theater Heerlen heeft sfeer, boeit met zijn glazen doorkijkjes en wisselende wandbekleding. En erg nieuwerwets, door zonnecellen te integreren in de gevel van de achterkant. Wellicht dat het gebouw op een andere plek beter tot zijn recht zou komen, of met wat aanpassingen aan de omgeving. Een grasveld bijvoorbeeld, midden in de stad, met bomen en tulpen erlangs. Waarom eigenlijk niet? Wie weet trekt dat zelfs andere vogels aan dan de bekende frietenduiven.
Tekst: Irene van Wesel
Foto’s: Anita Hondong
