(foto: Penny Smith)
Ondenkbaar, deze ‘third coming’. Op papier althans. Want de ellende die de ‘Roses medio 1996 op zich hadden afgeroepen had met rock en roll niets meer te maken. Een uitgedunde versie van de op één na beste band uit Manchester ooit stond die zomer nog op het Pukkelpop van Engeland: Reading. Maar degene die dáár getuige van waren herinneren zich hooguit nog de stromende regen. Exit ‘Roses. Hun verslavende combinatie van acid, psychedelische wah-wah gitaren en hypnotiserende dance was uitgewerkt. Wat restte was een kater van rechtszaken, een véél te laat verschenen en hopeloos ondergewaardeerd tweede album (Second Coming uit 1994) en een scene die zelfs al vóór de band ten onder ging.
Maar het gelijknamige debuutalbum van de Stone Roses was toen al een absolute klassieker. De band zette er eind 1989 een nieuwe toon mee. Het was zoals bij de Sex Pistols halverwege de jaren zeventig: iedereen die de band zag, startte zèlf een band. In het geval van de ‘Roses was dat op een moment dat de gitaarpop in Engeland al ten grave was gedragen en dance nog voornamelijk underground bestond. De ‘Roses lanceerden met hun mix van beide een heuse invasie van nieuwe gitaarbands. Met Oasis voorop.
Na deze ronde bleef een nieuwe golf Britpop uit. Sensaties zoals van die van de ‘Roses werden na 1996 hooguit nog op internet gecreëerd. Niet zelden zonder succes, zoals veel later in het geval van de Arctic Monkeys. Sindsdien reserveren de Engelse muziekbladen te pas en (in het geval van het schreeuwerige NME) te onpas zeer regelmatig hun headlines voor zelf in het leven geroepen geruchten rondom wéér een reünie van een band van eigen bodem. Het komt superlatieven te kort: alles met zes of twaalf snaren ìs de nieuwe Smiths of Stone Roses. Hype.
het legendarische debuutalbum
Die laatsten konden de verleiding uiteindelijk niet weerstaan. Volgens de overlevering deed een innig gesprek na de begrafenis van de moeder van bassist Mani de vier besluiten om de draad weer op te pakken. De toezegging van een voorschot van netto één miljoen Britse ponden op ieders bankrekening zal ongetwijfeld hebben bijgedragen aan de sfeer van dat gesprek. Feit is dat alleen al de aankondiging (!) van een persconferentie een respons van mythische proporties kende. De bandleden kondigden twee optredens in hun eigen Heaton Park aan. In recordtempo verkochten deze uit: 75.000 tickets per avond!
Alsof dat nog niet genoeg was kwam er de toezegging voor een nieuw album en de bekendmaking van een wereldtournee. Deze bracht de ‘Roses in juni nog naar de HMH in Amsterdam. Ze maakten het nog waar ook. De band speelde als jonge honden waar het laatste uur voor geslagen had. Voor een publiek dat door de knieën ging bij al die nummers die stuk voor stuk uitgroeiden tot hymnes. Met een intensiteit waarmee ze anno 2012 de vloer aanvegen met menig andere band. Met nog al hun kapsones, bravoure, poses en ja, een relletje door het uitblijven van een toegift omdat drummer Reni het pand voortijdig verlaten had.
Vrijdagavond staan de ‘Roses op de wei in Hasselt. Ze zullen zien en ook daar op punten overwinnen. Hun third coming is scheepsrecht.
Stone Roses (Pukkelpop, Hasselt (B), 17 augustus 2012)
Meer informatie: Pukkelpop Stone Roses Dé persconferentie
(De schrijver is kunstenaar van zogenaamde collage art. Klik op zijn naam om zijn werk te zien. Eerder schreef hij voor ZwartGoud over de Rotterdamse band Rats On Rafts. Behalve Stone Rosesliefhebber is hij fan van The Smiths. “Morrissey is God”, luidt een van zijn markantste uitspraken over de vroegere zanger van The Smiths. Rob Benders woont en werkt in Tegelen)
Tags: Hasselt, Pukkelpop, Stone Roses
Een prachtig mooi comentaar / Recencie, Rob.
Ik ga aanstaande vrijdag voor de 3e keer deze tournee naar het concert van de Stone Roses, pukkelpop wel te verstaan.
Andere 2 keren waren HMH Amsterdam en Northside Denemarken..
Bedankt, en tot vrijdag
Thankx Arco!!