(foto: Erwin Penners)
“Alle dingen die ik had bedacht, vallen nu op zijn plek.” Hoewel hij vlak voor de première staat van de dansvoorstelling Requiem For A Dying Planet tijdens Cultura Nova, oogt de choreograaf en danser Joost Vrouenraets heel ontspannen. Requiem For A Dying Planet is een choreografie voor twee dansers: Maïté Guérin en Joost Vrouenraets; over een man en vrouw die het einde van de wereld beleven en die door al hun instincten te gebruiken overleven en een nieuw begin maken.
“Een jaar geleden zijn we begonnen met ideeën op papier te zetten. Op dit moment gaat het stuk een eigen leven leiden. Het wordt groter dan mijzelf. Ik leef het stuk, hoef niet meer na te denken maar doe gewoon.” Het RML Pompgebouw in het Brunssumse Schutterspark is daar debet aan. “Zelf dacht ik aan een zandgroeve, zelfs een vuilnisbelt als plek voor de voorstelling. Fiedel van der Hijden van Cultura Nova kwam met het idee van het Pompgebouw. Vanaf het moment dat ik hier binnenkwam was ik erg onder de indruk van de ruimte. De vorm van het gebouw is als een huis getekend door een kind. Rechte muren, een schuin dak, kleine rechthoekige ramen, voor mij het symbool van overleven. Juist die eenvoud van de ruimte is heel poëtisch, een meerwaarde voor het stuk.”
Ook scenograaf en architect Geert Peymen, verantwoordelijk voor het decorontwerp, was vanaf het begin onder de indruk van het gebouw. “Je ontdekt op zo’n locatie dingen, zoals de centrale as en een natuurlijke brutaliteit, die een belangrijke toevoeging zijn voor het stuk. Op een andere locatie zou het een heel andere voorstelling zijn geworden.”
(foto: Erwin Penners)
Requiem For A Dying Planet is een theaterdansvoorstelling over mensen van vlees en bloed, die in hun poging te overleven een sterk staaltje rauwe, virtuoze en menselijke bewegingsexpressie laten zien.
Vrouenraets is gefascineerd door de ziel van de mens, door zijn innerlijke worsteling en zijn pogingen zich staande te houden in de context waarin hij zich bevindt. Zijn voorstellingen zijn een poging om de architectuur van de ziel bloot te leggen, in al haar rauwheid, urgentie, chaos, orde, schoonheid, pijn, verdriet. “Ik vroeg mij af wat er zou gebeuren als Adam en Eva niet de eerste, maar de laatste man en vrouw zouden zijn. Een nieuw begin? Een nieuw einde? Daarnaast gaat het stuk ook over mij. Ik heb eigenlijk altijd al tegen de stroom in gewerkt. Daar waar de meeste dansers en choreografen rustig beginnen, startte ik meteen met mijn eigen dansgezelschap. Vanuit de aarde heb ik me omhoog geploeterd en hard gewerkt aan mijn bestaansrecht.”
(foto: Erwin Penners)
Dat wordt in het stuk letterlijk weergeven. Op de betonnen vloer ligt een cirkel van potaarde, waarop de dansers bewegen, waar ze doorheen rollen en met hun handen in wroeten. “Ik ben niet van het minimalisme, ik ben een maximalist en dan kun je dat krijgen ook”, lacht Vrouenraets. “Het worden heftige dagen, voor de dansers, maar ook voor het publiek. Het publiek wordt nadrukkelijk bij het geheel betrokken. Het houdt niet op, we zoeken de grenzen op. Vooral fysiek, maar ook in deze ruimte die eigenlijk niet ontworpen is voor deze activiteiten. Uiteindelijk is er toch een soort balans ontstaan tussen de vele ideeën, de kleurrijke dialogen en de eenvoud en stilte van deze plek.”
Sandra Israel
Meer informatie: Cultura Nova Joost Vrouenraets
‘Requiem For A Dying Planet (première: RML Pompgebouw Schutterspark, 25 augustus 2012. Overige data: 26 augustus en 27 augustus 2012)
