Dan heb je mijn comment niet goed gelezen: ik vind alles best, maar een recensie is iets anders dan een persoonlijk mening over een voorstelling. Over de inhoud van de voorstelling kunnen we mening verschillen (dat doen we ook) en blijkbaar ook over de definitie van een recensie. Jij hanteert een andere dan ik (en die gangbaar is binnen de kunst- en popjournalistiek en cultuurkritiek).

En ook dat mag, maar me dunkt dat dat niet strookt met de doelstelling van ZwartGoud (die te vinden is onder het kopje ZwartGoud), al wordt daar het woord journalistiek niet gebruikt. Ik ben nog altijd in de veronderstelling dat ZG wel degelijk journalistiek bedrijft (of dat wil doen).

Je bent inderdaad geen theaterrecensent, maar je noemt jezelf wel journalist. Dat is opvallend, aangezien je verhaal een flink aantal fundamentele (journalistieke) basisprincipes doorkruist, zoals:
meningen naast elkaar kunnen laten staan, mogelijkheid van meerdere interpretaties van een voorstelling, open staan voor andere ideeën en
respect voor een ander. Het lijkt me een eenzame hoogte wanneer je leeft met de gedachte dat niemand het zo goed doet en weet als jijzelf.

Ik recenseer geen theater. Omdat ik er te weinig van weet. Dat zouden andere mensen die niet veel van theater weten ook moeten doen. Maar goed. Dat is weer een ander verhaal.

Verdaat ik Fuerza Bruta onderging, viel me deze recensie al in negatieve zin op. Hij bestaat uit veel woorden, maar de essentie is te vatten in een zin: “Fuerza Bruta maakt postmodern spektakeltheater en ik houd niet van postmodern spektakeltheater”.

Alsof je over Justin Bieber schrijft: “hij maakt muziek van meisjes van 14, ik ben geen meisje van 14 dus vind ik zijn muziek slecht.” Dat is, uiteraard geen recensie.

Dan toch maar naar de inhoud. Fuerza Bruta maakt geen standaard theater waarin je spelers en toeschouwers hebt. Iedereen is onderdeel van het stuuk. Elke centimeter van de zaal is stage. Dat er dus ondertussen aan de voorstelling wordt gewerkt door de mannen met ‘staff’ op hun shirt is niet alleen logisch, het is de essentie van dit soort theater. Kun je niks vinden, oké, maar schrijf dan ook op waarom het normaal is (“Ik stoorde me enorm aan de harde gitaar bij de metalband op het podium”).

Er zat geen verhaallijn in? Dan heb je niet opgelet. Mijn ouders, nu niet bepaald gek van theater, haalden dat er zelfs gedeeltelijk uit.

Dat jij de diepgang niet uit het theater haalt ligt vooral aan jou. Met de man die naast me stond waren we het er al snel over eens dat het verhaal ‘als een lucide droom is zoals die voorkomen in de boeken van Williams S. Boroughs’. Thematisch zijn er diverse lagen: de ratrace van de hedendaagse maatschappij, het hedonisme en de agressie om de nadelen van die ratrace te neutraliseren. Het stuk gaat daar niet subtiel mee om, het is confronterend en direct.

Het waterballet was niet saai en al helemaal niet minutenlang hetzelfde. Dat intermezzo was juist uiterst belangrijk om de strekking van het verhaal te begrijpen – het tussenstuk, de bezinning, de rust, met water als metafoor.

Maar nogmaals: ik ben geen theater-recensent. Wel heb ik verstand van recensieschrijven. Veel verstand, zelfs. En dit is niet alleen een slechte recensie, het is er geen. Ik raad je aan om in het vervolg te schrijven over zaken waar je verstand van hebt.

Naar mijn mening was het publiek (op zondag 26-8) wel enthousiast, telkens in spanning als de lichten uitgingen en vonden ze het interactieve deel geweldig.

Mensen werden op het podium getrokken om mee te dansen, een collega kreeg een blok piepschuim op zijn hoofd geslagen en ik werd aan mijn haar getrokken en het publiek kon zijn handen niet van de onderkant van het ‘zwembad’ houden. Kortom de interactie met het publiek en de zwevende, bewegende en spuitende objecten waren een lust voor het oog.

Verder moet je naar de voorstelling kijken en niet gaan kijken naar mensen die objecten op de loopband zetten. Het gaat om de man op de loopband, en niet om de mensen eromheen.

En over het verhaal: Er zitten veel symbolische betekenissen in. Het gaat vaak over het dagelijks leven onder andere vallen en opstaan zoals Mark hierboven al zegt.

Als je de voorstelling nog niet hebt gezien, grijp je kans want het is zeker de moeite waard! Na Slava’s Snowshow weer een toppertje op Cultura Nova!

Ik persoonlijk vond de show geweldig en de man die neergeschoten wordt en weer opstaat symboliseert het leven. ‘Vallen en opstaan’.

Mvg, Mark