Ik gebruik deze ruimte ook om mijn 2-dagenverslag te plaatsen, er staan nog wat acts bij, die niet besproken zijn. Plezier ermee.

Verslag Parkcity Live in Heerlen 23 en 24 juni 2012

Na de prima editie van 2011 keek ik reikhalzend uit naar ParkCity Live 2012. Het programma kwam wat met horten en stoten tot stand en op papier zag het er wat minder indrukwekkend uit als vorig jaar. Ook veel reprises, acts die al eerder in Heerlen stonden, mijn animo was niet al te groot. Pas afgelopen vrijdag heb ik mijn kaartje gehaald, voor 2 dagen. Eigenlijk vond ik zaterdag wel genoeg, maar omdat op zondag DeWolff optreedt en ik hun nieuwe CD DeWolff IV erg goed vind ben ik ook op zondag op het Bekkerveld te vinden.

Zaterdag 23 juni
Geen lange rijen bij de entree, geen gefouilleer, ik kan zo doorlopen. Het ziet er geweldig uit, dit jaar is gekozen voor nog meer diversiteit en oogt het terrein als de ideale omgeving voor een familie-uitje. Wat een keus zeg, 2 tenten voor rock en 90’s muziek een klein podium(under the trees) voor lokale bandjes, Dance Palace waar de hele dag Dj’s in de weer zijn en natuurlijk de B-Stage en Mainstage voor de wat bekendere popacts. Verder veel zitgelegenheid, schaduwplekjes, sanitair, Eerste Hulp en alle soorten spijs en drank. Dit is goed geregeld.

De diversiteit is wel direct probleem 1 : waar moet je beginnen? Ik loop maar eens naar de mainstage waar THE DEAF al heeft afgetrapt. The Deaf is het hobby-bandje van Di-Rect gitarist Spike van Zoest, aangevuld met 3 muzikanten, die ook in andere –minder bekende- bandjes spelen. De kleding, de instrumenten, het decor (Vlag met Speed Beat – Den Haag) ogen oud, vintage zo u wilt. De aankondigingen van Spike zijn op zijn Haags, met veel nadruk op het woord fan-tas-tisch. De muziek is niet onprettig, maar verre van indrukwekkend en origineel. In de 20 minuten die ik er stond hoorde ik al 2 covers voorbij komen : Don’t haha (Casey Jones and the Governors) en You’re the victor van stadgenoten Q 65 Het nieuwe materiaal is afgezien van het catchy 1973 niet zo best.

Op podium B begint ALI B. en zijn vrienden (de onvermijdelijke Brownie Dutch, Brace en Darryl) aan hun optreden, dat een nieuwe dimensie toevoegt aan het woord plat. Ali B. is als performer nog wel te pruimen, hij is constant met zijn publiek bezig, daagt ze uit en laat mensen op het podium meedoen. Leuk voor even, maar er is te weinig plaats voor muziek. Het is allemaal fragmentarisch en er wordt geen enkel nummer behoorlijk gebracht. Op tv is Ali B’s Op volle toeren best een leuk programma, maar als hij hier De troubadour (van Lenny Kuhr) en Rozen voor Sandra (bekend van Ronnie Tober) brengt is het een regelrechte aanvaring met goede smaak. Een vervelend en heel lang uur.

Op mainstage tijd voor BLAUDZUN, dat verhaal van die Deense wielrenner kent u inmiddels wel? Blaudzun is Johannes Sigmond, een Nederlandse singer-songwriter, die inmiddels 3 albums uit heeft gebracht en met zijn laatste cd Heavy Flowers de handen pas echt op mekaar heeft gekregen. Hij oogt wat depri, met die zwarte kleding, zwarte baard en grote, zwarte bril. Vanaf moment 1 is er echter een zonnig humeur bij artiest en publiek, hier staat een man die van muziek houdt. Opvallend veel instrumenten komen voorbij viool, accordeon, blaasinstrumenten en natuurlijk (akoestische) gitaren. Sterke composities (Solar, Heavy flowers, Flame on my head en Elephants) worden gebracht. De zang is apart, melancholisch en oprecht emotioneel. Ik werd er door geboeid en met mij vele anderen : een vroeg hoogtepunt. Wat een verschil met die Ali (‘en iedereen gaat springen’) B (artiest).

Op de B-stage staat inmiddels TOPLOADER, een van de weinige buitenlandse acts, die na een lange winterslaap onlangs een nieuw album uitbracht. Rond 2000 was deze band populair, ze scoorden een grote hit met dancing in the moonlight. Daarna doofde het licht, maar ok ze zijn er weer met een sound, die inmiddels door Keane en Coldplay al voldoende verspreid is. Ondanks dat ze hun stinkende best doen, gaat het publiek er snel vandoor, het klinkt allemaal iets te vrijblijvend en er is nog zoveel meer op Parkcity. Ik blijf wel tot het einde en wordt beloond met hun mooiste liedje : Achilles Heel.

Tot Hier! Staat er op de banner boven het podium. Bijna 25 jaar pretpunk uit Horst heeft een gigantische reeks bekende nummers opgeleverd, waaronder de hitjes Klapvee en Lekker belangrijk. Nu staat punk niet direct voor muzikaal hoogstaand, toch wordt er bij HEIDEROOSJES altijd uitstekend gespeeld, het zijn professionele muzikanten geworden al was dat waarschijnlijk nooit de bedoeling. Marco Roelofsen heeft er weer zin in en verbindt de nummers met vaak humoristische teksten. De gebruikelijke moshpit en circle blijven wat lang uit, wat hem verleidt tot het constateren dat dit een echt familiefestival is met wat meer rustige mensen. Dat werkt! De moshpit komt er alsnog en het is een feest van botsen en springen op die nog altijd uitbundige nummers als Ik wil niks! Damclub Hooligan, Sjonnie en Anita, Tering typhus takketrut, I’m not deaf I’m just ignoring you en Scapegoat revolution. Een prachtig slotakkoord.

MR. POLSKA is de nieuwste loot aan de steeds meer uitdijende Nederhiphopboom. Viel er vorig jaar nog wel wat te genieten bij de Opposites en de Jeugd van Tegenwoordig, bij deze knuffel-Pool is dat niet het geval. Het gebrek aan zangtalent en andere muzikale gaven wordt gecompenseerd door (snel) rappen. Maar als een bezetene een recepten- of telefoonboek voorlezen staat niet gelijk aan het uitspuwen van zinvolle teksten. Van diepgang is hier geen sprake, misschien dat de jeugd er nog intrapt maar dat zal nooit voor lange tijd zijn. Geloof me.

MISS MONTREAL deed 2 jaar geleden ook Parkcity Live aan, haar videoclip bij Swing the night away is zelfs hier opgenomen http://www.youtube.com/watch?v=Blop9ueJgew Sindsdien is haar ster nog steeds rijzende en scoorde ze ook een fiks aantal hits als Wish I could, I know I will be fine this year en I’m hunter Qua muziek blijft het ergens tussen Anouk en Ilse Delange hangen, maar Sanne’s stemgeluid is inmiddels zeer karakteristiek te noemen. Tikkeltje hees maar altijd krachtig en vol van overtuiging. Haar interactie met het publiek is erg leuk, altijd verhaaltjes over bier, optredens en haar ongelukkige keus voor mannen. Zo droeg ze een liedje op aan een ex-vriendje uit Blerick (‘de klootzak’ ) – humor. Geen wereldact, maar zeker goed genoeg voor een uurtje luchtige pop/rockmuziek.

In de tent van Rock Temple is het tijd voor DELAIN, een band die gothic/rock maakt volgens het recept van Nightwish, Epica en grote voorbeeld Within Temptation. De band is opgericht in 2002 door ex-Within Temptationtoetsenist Martijn Westerholt en heeft inmiddels een aantal succesvolle albums gemaakt. In de tent is het geluid niet goed, de zang is haast niet te horen en er is vrijwel geen bas, ook de dynamiek is ver te zoeken. Omdat deze muziek het moet hebben van een imposant geluid is er weinig plezier te beleven. April rain en hitje Frozen komen nog redelijk uit de verf maar het enige dat wel goed zit is het haar van de bassist en gitarist.

Tijd voor de slotact van dag 1 : WITHIN TEMPTATION. Onbedreigd staat deze ook internationaal succesvolle band (3 miljoen albums verkocht) aan de top van de symfonische rock in Nederland. Vaak geïmiteerd, maar nog nooit overtroffen. Alles klopt hier : een volvette sound, goede composities en de spatzuivere vocalen van Sharon den Adel. Ook het decor, de lichtshow, de projecties, het is allemaal even fraai. Hoogtepunten zijn Ice Queen, Faster, What have you done, Shot in the dark, Angels en het afsluitende Mother Earth. Zeer overtuigend optreden.

Zondag 24 juni
Dag 2 van Parkcity Live begint met donkere, dreigende wolken. Tot 13.00 uur gaat het goed maar dan begint een regenbui, die een uur of 3 zal aanhouden. De toch al zompige grasmat verandert in een modderpoel, die de aloude Woodstockbeelden in herinnering roept. Wat een ellende, nat en koud en daarmee een stuk minder gezellig. De opkomst is navenant, Rick Nolov Band en de Belgische Customs staan voor een handjevol die-hards te spelen.

RICK NOLOV is een man, die al ruim 30 jaar wereldberoemd is in Heerlen. Beginjaren 80 heeft hij even een moment of fame, als zijn lokale hit White shoes (als Ritchie and the Losers) ook op de vaderlandse radio (met dank aan Hubert van Hoof) wordt gedraaid. Zijn overige repertoire beweegt zich tussen blues en ska in, niet onverdienstelijk trouwens. Bij zijn gastmuzikanten ontdekte ik zowaar mijn voormalige buurjongen, Marc Huynen, die al jaren als trompettist furore maakt in de jazz/popscene van Heerlen. Leuk zijn de Steve Miller Band covers Abracadabra en Your cash ain’t nothing but trash, ook wordt een nieuw nummer gespeeld, dat echter aan veel lalala’s ten onder gaat. Toch een leuk, nostalgisch optreden.

JUNGLE BY NIGHT is op podium B begonnen en hun jazzy/afrobeatmuziek is aanstekelijk, ritmisch en uitbundig. Ideaal voor een mooie zonnige dag. In de sombere, natte entourage van deze zondag werkt het echter niet, bovendien kan hun muziek wel wat meer vocale ondersteuning gebruiken. Na een kwartier houd ik het voor gezien en ga ik een beetje schuilen.

Volgende act is CUSTOMS, op het hoofdpodium. Customs is in België een grote band, die een paar jaar geleden indruk maakte met de geweldige singles Rex en Justine en hun album Enter the characters. Hun sound beweegt zich ergens tussen Editors, de vroege U2 en Britpop algemeen in. Niet bijster origineel, maar toch erg pakkend. De vorig jaar verschenen Harlequins of love cd is een stuk minder goed ontvangen en de singles van dit album (Harlequins, Your roses en Toupee) scoorden ook beduidend lager. Customs heb ik een half jaar geleden al eens gezien in Fenix in Sittard, toen kwamen ze wat overtuigender over. Na een half uurtje wordt het wat voorspelbaar, de muziek en zang zijn toch wat monotoon.

Na 2 uur in de stromende regen, besluit ik even te schuilen in de tent van Rock Temple. Net op tijd voor een optreden van de Zweedse hardrockers van CRASHDIET. Alsof de tijd even teruggaat naar de jaren 80, toen Poison, Ratt en Mötley Crüe en andere “hair”bands furore maakten met lawaaierige, niet al te moeilijke meezing-hardrock. De bassist en gitarist ogen erg verwijfd, maar hun zanger spant de kroon met zijn lichtblauwe hanenkam. Later kom ik deze griezel nog tegen bij de toiletten, maar om meer dan 1 reden heb ik hem geen handje gegeven. Tijdens hun optreden worden alle clichés uit de kast gehaald, hoog gillen, veel akkoordenwerk zonder fatsoenlijke solo’s en drums in een constant marcheerritme. Toch weet het me te amuseren (this is Spinal Tap!) en mijn wat verregende humeur begint op te klaren.

In de tent krijg ik een sms-je dat op podium B MEMPHIS MANIACS een sensatie is, dus ik spoed mij naar deze act. Inderdaad, dit gezelschap oogt wel als een stel circusacrobaten, maar ondertussen spelen ze de ene geniale mash-up na de andere. Geweldig hoe Hey boy, hey girl, Foxy lady en Jump around toch bij elkaar passen, ook de Macarena, You really got me en All my life worden vakkundig tot 1 geheel gemaakt. Dit hadden we even nodig, geweldig entertainment.

Het is eindelijk droog en het optreden van DEWOLFF begint, ik heb ze al vaak bewierookt en ook nu is dat weer het geval. Geopend wordt met 3 nummers van de nieuwe cd DeWolff IV, die de hoge kwaliteit van de eerste 2 albums en EP gemakkelijk handhaaft. Wat een muzikaliteit bij alle drie, die gitaarsolo’s worden alsmaar beter en ook Robin Piso’s bijdragen op hammondorgel en mellotron zijn virtuoos te noemen. Als er iets van kritiek mag zijn, dan is het op de lengte van de songs, The Pistol duurde maar liefst een kwartier. Van mij mag het, maar voor de meeste mensen is het iets teveel van het goede, de vaart verdwijnt wat en DeWolff weet niet iedereen tot het einde te boeien. Voor mij toch weer een hoogtepunt op Pratsj City Live

Opnieuw de Rock Temple tent in voor VANDERBUYST, een Nederlandse band, die melodieuze hardrock brengt in de stijl van UFO, Scorpions en Thin Lizzy . Pas nog te zien in het voorprogramma van grootheden als Saxon en Judas Priest. Opnieuw jaren 70/80 muziek dus, het publiek smult ervan. Het is hard maar toegankelijk, prima gitaarsolo’s, goede hooks, puntig en strak. Behoorlijke zang ook, al was de geluidmix niet ideaal. Stealing your thunder is een ware rockclassic, toch mooi even meegenomen.

Enorme drukte in de 90’s tent waar de ge-reloade 2 BROTHERS ON THE 4th FLOOR(met nog gave Des’Ray) andermaal Dreams en Never alone mogen playbacken. Ik kon er niet meer bij, maar het was –volgens getuigen – een leuk feestje.

Terug op het veld pik ik nog een 20 minuten mee van KRAANTJE PAPPIE EN HET VERZET Niet mijn muziek, maar in tegenstelling tot Ali B. en Mr. Polska is dit erg aanstekelijk en niet zo geforceerd gezellig. Dit heeft structuur (collectief NOISIA en DJ FRISS) en het zijn vaak goede liedjes zoals Waar is Kraan? Gewoon een leuk optreden.

Op het hoofdpodium is het tijd voor ILSE DELANGE. De verbeterde weersomstandigheden hebben toch nog een paar duizend man op de been gebracht en er ontstaat nog iets van drukte voor het podium. Twee jaar geleden was Ilse er ook en toen wist ze mij te boeien en in te pakken met repertoire dat ergens tussen pop/rock en country inzit. Vroeg hoogtepunt is living on love, waar Ilse bewijst ook de nodige soul in haar ranke lijf te hebben, ook haar gitarist trekt hier aardig van leer. Daarna valt ze terug op ‘niks aan de hand deuntjes’ als So incredible en Puzzle me, ook de ballads komen wat te vroeg in de set. Na een half uurtje heb ik er genoeg van, het is verre van slecht, maar ik ken het nu wel.

Ik ben ook moe en voldaan. Ik laat Peter Pan Speedrock en de Corona’s schieten en verlaat het terrein.

Conclusie : PCL is een aanwinst voor Heerlen, een fijn en goed georganiseerd evenement dat zeker moet blijven. De diversiteit was enorm, er wordt duidelijk gestreefd naar een familie-festival, tegelijkertijd vormt dat ook de zwakke plek. Als je een festival muzikaal zo verbreedt, kan het ten koste gaan van de kwaliteit en haakt de wat kritische concertganger af. Naar ik begrepen heb zijn er 13.000 bezoekers geweest en dat is voldoende gebleken om uit de kosten te komen, mooi. Tot volgend jaar dan.

Roeland Kruchten