Een slechte weersvoorspelling, een gevarieerd programma en 5200 bezoekers, dat zijn de ingrediënten van de tweede dag van ParkCity Live 2012. Zowel het publiek als de acts laten zich niet tegenhouden door de regen, de kou en het tot een modderpoel getransformeerde festivalterrein. Ook tijdens de tweede dag van ParkCity Live staat Heerlen, met name de wijk Bekkerveld, volop in het teken van een grote diversiteit aan muziek.
De eerste band op het hoofdpodium is de Rick Nolov Band. De originele bezetting is speciaal voor ParkCity Live uitgebreid met twee blazers en drie extra gitaristen. De Limburgse act brengt opgewekte dansmuziek waarbij een hoofdrol is weggelegd voor de koperblazers, de zogenoemde ska muziek. De regen houdt het publiek niet tegen om een dansje in de modder te maken. En dat gaat prima met een poncho, een paraplu en regenlaarzen aan. Hun grote hit White Shoes komt voorbij, net als het nummer Your Cash Ain’t Nothing But Trash. ParkCity Live heeft een primeur, want de nieuwe single wordt voor het eerst gespeeld. Een vrolijke en strakke opening op het hoofdpodium van de ervaren en solide Rick Nolov Band.
Op de Rock Temple Stage speelt Black-Bone. Ondanks dat zanger-gitarist Steef, bassist Sven en drummer Jules nog piepjong zijn, hebben ze al meer dan honderdvijftig optredens op hun naam staan. Na een samenzijn van vijf jaar kwam afgelopen mei hun eerste cd Back To Mayhem uit. Wat dit trio onderscheidt van veel andere rockbands is hun no-nonsense houding en de duidelijk aanwezige gretigheid om hun explosieve rock & roll vol bezieling te brengen. In hun sound zijn invloeden van onder andere AC/DC en Led Zeppelin terug te horen. De Rocktent staat aardig vol met een opvallend gevarieerd publiek. Wellicht naar binnen gedreven door de regen maken ze kennis met de jonge honden van Black Bone. Met een oorverdovend feestje geeft het trio zijn visitekaartje af op ParkCity Live 2012.
Op de B-Stage vliegen de Memphis Maniacs spectaculair de bühne op. Gekleed in felle trainingspakken zet het vijftal de niet aanwezige tent helemaal op zijn kop. Ze brengen positieve energie en dat kan het publiek wel gebruiken op deze regenachtige en gure dag. Hun muziek is een staaltje van geniaal knip-en plakwerk van hits van uiteenlopende genres die over-, achter- en doorelkaar gegooid worden in energieke (s)mash-ups. Zo ontstaan er onverwachte maar leuke muzikale combinaties. De presentatie is over the top, hilarisch en erg overtuigend. Zanger Roy Smolenaars drijft met zijn charisma de spot met het weer door met een vloertrekker herhaaldelijk de vloer van het natte podium droog te trekken. Het publiek vindt het allemaal prachtig. Het danst, springt en zingt enthousiast mee. Tijdens het optreden klaart de lucht letterlijk even op. Het optreden van de Memphis Maniacs is een van de hoogtepunten van ParkCity Live 2012
Vervolgens is het de beurt aan DeWolff. Nadat vorig jaar even de stekker eruit getrokken werd omdat de mannen te lang doorspeelden, zijn ze dit jaar terug. Deze keer op het hoofdpodium waar ze een uur lang los gaan. DeWolff is een jong trio uit Geleen dat rauwe psychedelische sixtiesbluesrock serveert. Gewapend met een Hammond-orgel, een krijsende gitaar, waanzinnige drums en een rauwe stem nemen de mannen van DeWolff je mee op een muzikale reis. Live zijn ze in hun element en dat je kan trippen met een gitaar laat zanger Pablo van de Poel zien en horen. Met een gitaarsolo brengt hij zichzelf en het publiek in vervoering. Op het podium staat een brok passie omhuld in een stijlvolle verpakking. Valkuil van hun overgave is dat ze met vlagen wat lang in de improvisaties blijven hangen. Onlangs hebben de mannen hun vierde album DeWolff IV gelanceerd. Een aantal nummers van deze cd laten ze horen op het podium van ParkCity Live. Dat DeWolff groot gaat worden, lijkt slechts een kwestie van tijd.
Op de B-Stage staat Het VerZet. Deze achtkoppige hiphop crew uit Heerlen laat ParkCity Live kennis maken met boombap hiphop. Na de release van hun eerste cd, wil het VerZet maar een ding: optreden en nog eens optreden. Na de Nieuwe Nor volgt wederom een concert in Heerlen. Dat is extra speciaal voor de crew want ze zijn trots op hun geboortestad. Vandaag laten ze zien waarom ze tot de Nederlandse hiphop top behoren. Of hun muziek toegankelijk was voor het om het podium verzamelde publiek is de vraag. In ieder geval geeft Het VerZet samen met onder andere Kraantje Pappie het festival een hiphop randje.
Ilse DeLange is de grootste publiekstrekker van vandaag. Nadat ze eerst even om het hoekje van het podium kijkt, speelt ze vijf minuten later met band en twee achtergrondzangeressen de hit Next To MeN. Nummers en hoogtepunten als I’m Not So Tough, The Great Escape, Miracle en Puzzle Me volgen. De cover van John Hiatt’s Have A Little Faith In Me sluit het optreden af. De setlijst is uitgebalanceerd en springt van oudere naar nieuwere nummers. Wat vooral opvalt, is het plezier dat zij en haar band hebben tijdens het optreden. Met het grootste gemak zingt zij spatzuiver, weet ze gevoel en beleving in haar songs te leggen. Fan of geen fan, Ilse DeLange ontpopt zich live als een artiest die vol overgave en energie haar nummers brengt. Het altijd zo lieflijke imago lijkt verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een zelfverzekerde zangeres die letterlijk de zon tevoorschijn speelt. Het publiek is daarentegen soms wat mat. Misschien het gevolg van de aanhoudende regen of is het eerder Limburgse ingetogenheid?
op dag 1 scheen de zon nog
Op de B-Stage is het podium vrij voor Postmen. Voor degenen die het vergeten zijn: Postmen is een driekoppige Nederlandse rapformatie die in 2004 uit elkaar ging. Remon Stotijn koos er vervolgens voor om verder te gaan als Postman. In 2012 zijn ze echter opnieuw bij elkaar en treden ze weer op. Op ParkCity Live doen ze dit als vanouds met gastmuzikanten. Veel oude hits waaronder Happy komen voorbij. Misschien leuk om de hits nog eens te herkauwen maar echt vernieuwend of uitdagend is het niet te noemen. Bovendien zijn de toenmalige fans qua leeftijd wellicht de sound ontgroeid. Kortom, een relatief grote naam uit het verleden wiens muziek gemakkelijk wegklinkt.
Op het kleine podium met de naam Under the Trees staat Mary Shade klaar. Onder welke bomen precies? Dat blijkt de grote vraag gedurende twee dagen ParkCity Live. Een beetje weggemoffeld linksachter het hoofdpodium dus. Aanstormend Heerlens talent Mary Shade brengt naar eigen zeggen ‘big pop muziek’. Onlangs brachten ze hun eerste officiële single Feeling Like uit. De formatie bestaat uit vier leerlingen van de opleiding popmuziek van het Arcus College in Heerlen. In totaal staan ze met zijn zessen op het podium. De muziek is vrolijk, verrassend en nodigt uit tot dansen. Dat laatste doet de enthousiaste maar kleine groep toeschouwers dan ook. De blazers geven een extra dimensie aan het geheel. Mary Shade verdient volgend jaar zeker een groter podium op het festival.
toch brak later op dag 2 de zon nog door
ParkCity Live is een van weinige festivals die zo’n grote diversiteit aan muziek aanbiedt. Er waren dit jaar maar liefs zes podia, met muziek variërend van dance, rock, pop, 90’s muziek tot hiphop. Daarnaast was er voor iedereen die het echt niet meer wist een heuse waterpijplounge. Zowel beginnend als bekend talent bestormden de podia. Punt van kritiek is de plasband, twee euro vijftig betalen om de hele dag te mogen plassen, dat moet anders kunnen. Het familiefestival zonder camping onderscheidt zich dit jaar veelal op een positieve manier. Tijd dus om de definitie van een volwaardig festival bij te stellen.
ParkCity Live (24 juni 2012, Heerlen)
Tekst: Tessa Krings
Foto’s: Sander Holsgens
Lees hier het verslag van dag 1
Tags: Dewolff, Ilse de Lange, Mary Shade, ParkCity Live
Fijn leesbaar verslag Tessa.
Ik gebruik deze ruimte ook om mijn 2-dagenverslag te plaatsen, er staan nog wat acts bij, die niet besproken zijn. Plezier ermee.
Verslag Parkcity Live in Heerlen 23 en 24 juni 2012
Na de prima editie van 2011 keek ik reikhalzend uit naar ParkCity Live 2012. Het programma kwam wat met horten en stoten tot stand en op papier zag het er wat minder indrukwekkend uit als vorig jaar. Ook veel reprises, acts die al eerder in Heerlen stonden, mijn animo was niet al te groot. Pas afgelopen vrijdag heb ik mijn kaartje gehaald, voor 2 dagen. Eigenlijk vond ik zaterdag wel genoeg, maar omdat op zondag DeWolff optreedt en ik hun nieuwe CD DeWolff IV erg goed vind ben ik ook op zondag op het Bekkerveld te vinden.
Zaterdag 23 juni
Geen lange rijen bij de entree, geen gefouilleer, ik kan zo doorlopen. Het ziet er geweldig uit, dit jaar is gekozen voor nog meer diversiteit en oogt het terrein als de ideale omgeving voor een familie-uitje. Wat een keus zeg, 2 tenten voor rock en 90’s muziek een klein podium(under the trees) voor lokale bandjes, Dance Palace waar de hele dag Dj’s in de weer zijn en natuurlijk de B-Stage en Mainstage voor de wat bekendere popacts. Verder veel zitgelegenheid, schaduwplekjes, sanitair, Eerste Hulp en alle soorten spijs en drank. Dit is goed geregeld.
De diversiteit is wel direct probleem 1 : waar moet je beginnen? Ik loop maar eens naar de mainstage waar THE DEAF al heeft afgetrapt. The Deaf is het hobby-bandje van Di-Rect gitarist Spike van Zoest, aangevuld met 3 muzikanten, die ook in andere –minder bekende- bandjes spelen. De kleding, de instrumenten, het decor (Vlag met Speed Beat – Den Haag) ogen oud, vintage zo u wilt. De aankondigingen van Spike zijn op zijn Haags, met veel nadruk op het woord fan-tas-tisch. De muziek is niet onprettig, maar verre van indrukwekkend en origineel. In de 20 minuten die ik er stond hoorde ik al 2 covers voorbij komen : Don’t haha (Casey Jones and the Governors) en You’re the victor van stadgenoten Q 65 Het nieuwe materiaal is afgezien van het catchy 1973 niet zo best.
Op podium B begint ALI B. en zijn vrienden (de onvermijdelijke Brownie Dutch, Brace en Darryl) aan hun optreden, dat een nieuwe dimensie toevoegt aan het woord plat. Ali B. is als performer nog wel te pruimen, hij is constant met zijn publiek bezig, daagt ze uit en laat mensen op het podium meedoen. Leuk voor even, maar er is te weinig plaats voor muziek. Het is allemaal fragmentarisch en er wordt geen enkel nummer behoorlijk gebracht. Op tv is Ali B’s Op volle toeren best een leuk programma, maar als hij hier De troubadour (van Lenny Kuhr) en Rozen voor Sandra (bekend van Ronnie Tober) brengt is het een regelrechte aanvaring met goede smaak. Een vervelend en heel lang uur.
Op mainstage tijd voor BLAUDZUN, dat verhaal van die Deense wielrenner kent u inmiddels wel? Blaudzun is Johannes Sigmond, een Nederlandse singer-songwriter, die inmiddels 3 albums uit heeft gebracht en met zijn laatste cd Heavy Flowers de handen pas echt op mekaar heeft gekregen. Hij oogt wat depri, met die zwarte kleding, zwarte baard en grote, zwarte bril. Vanaf moment 1 is er echter een zonnig humeur bij artiest en publiek, hier staat een man die van muziek houdt. Opvallend veel instrumenten komen voorbij viool, accordeon, blaasinstrumenten en natuurlijk (akoestische) gitaren. Sterke composities (Solar, Heavy flowers, Flame on my head en Elephants) worden gebracht. De zang is apart, melancholisch en oprecht emotioneel. Ik werd er door geboeid en met mij vele anderen : een vroeg hoogtepunt. Wat een verschil met die Ali (‘en iedereen gaat springen’) B (artiest).
Op de B-stage staat inmiddels TOPLOADER, een van de weinige buitenlandse acts, die na een lange winterslaap onlangs een nieuw album uitbracht. Rond 2000 was deze band populair, ze scoorden een grote hit met dancing in the moonlight. Daarna doofde het licht, maar ok ze zijn er weer met een sound, die inmiddels door Keane en Coldplay al voldoende verspreid is. Ondanks dat ze hun stinkende best doen, gaat het publiek er snel vandoor, het klinkt allemaal iets te vrijblijvend en er is nog zoveel meer op Parkcity. Ik blijf wel tot het einde en wordt beloond met hun mooiste liedje : Achilles Heel.
Tot Hier! Staat er op de banner boven het podium. Bijna 25 jaar pretpunk uit Horst heeft een gigantische reeks bekende nummers opgeleverd, waaronder de hitjes Klapvee en Lekker belangrijk. Nu staat punk niet direct voor muzikaal hoogstaand, toch wordt er bij HEIDEROOSJES altijd uitstekend gespeeld, het zijn professionele muzikanten geworden al was dat waarschijnlijk nooit de bedoeling. Marco Roelofsen heeft er weer zin in en verbindt de nummers met vaak humoristische teksten. De gebruikelijke moshpit en circle blijven wat lang uit, wat hem verleidt tot het constateren dat dit een echt familiefestival is met wat meer rustige mensen. Dat werkt! De moshpit komt er alsnog en het is een feest van botsen en springen op die nog altijd uitbundige nummers als Ik wil niks! Damclub Hooligan, Sjonnie en Anita, Tering typhus takketrut, I’m not deaf I’m just ignoring you en Scapegoat revolution. Een prachtig slotakkoord.
MR. POLSKA is de nieuwste loot aan de steeds meer uitdijende Nederhiphopboom. Viel er vorig jaar nog wel wat te genieten bij de Opposites en de Jeugd van Tegenwoordig, bij deze knuffel-Pool is dat niet het geval. Het gebrek aan zangtalent en andere muzikale gaven wordt gecompenseerd door (snel) rappen. Maar als een bezetene een recepten- of telefoonboek voorlezen staat niet gelijk aan het uitspuwen van zinvolle teksten. Van diepgang is hier geen sprake, misschien dat de jeugd er nog intrapt maar dat zal nooit voor lange tijd zijn. Geloof me.
MISS MONTREAL deed 2 jaar geleden ook Parkcity Live aan, haar videoclip bij Swing the night away is zelfs hier opgenomen http://www.youtube.com/watch?v=Blop9ueJgew Sindsdien is haar ster nog steeds rijzende en scoorde ze ook een fiks aantal hits als Wish I could, I know I will be fine this year en I’m hunter Qua muziek blijft het ergens tussen Anouk en Ilse Delange hangen, maar Sanne’s stemgeluid is inmiddels zeer karakteristiek te noemen. Tikkeltje hees maar altijd krachtig en vol van overtuiging. Haar interactie met het publiek is erg leuk, altijd verhaaltjes over bier, optredens en haar ongelukkige keus voor mannen. Zo droeg ze een liedje op aan een ex-vriendje uit Blerick (‘de klootzak’ ) – humor. Geen wereldact, maar zeker goed genoeg voor een uurtje luchtige pop/rockmuziek.
In de tent van Rock Temple is het tijd voor DELAIN, een band die gothic/rock maakt volgens het recept van Nightwish, Epica en grote voorbeeld Within Temptation. De band is opgericht in 2002 door ex-Within Temptationtoetsenist Martijn Westerholt en heeft inmiddels een aantal succesvolle albums gemaakt. In de tent is het geluid niet goed, de zang is haast niet te horen en er is vrijwel geen bas, ook de dynamiek is ver te zoeken. Omdat deze muziek het moet hebben van een imposant geluid is er weinig plezier te beleven. April rain en hitje Frozen komen nog redelijk uit de verf maar het enige dat wel goed zit is het haar van de bassist en gitarist.
Tijd voor de slotact van dag 1 : WITHIN TEMPTATION. Onbedreigd staat deze ook internationaal succesvolle band (3 miljoen albums verkocht) aan de top van de symfonische rock in Nederland. Vaak geïmiteerd, maar nog nooit overtroffen. Alles klopt hier : een volvette sound, goede composities en de spatzuivere vocalen van Sharon den Adel. Ook het decor, de lichtshow, de projecties, het is allemaal even fraai. Hoogtepunten zijn Ice Queen, Faster, What have you done, Shot in the dark, Angels en het afsluitende Mother Earth. Zeer overtuigend optreden.
Zondag 24 juni
Dag 2 van Parkcity Live begint met donkere, dreigende wolken. Tot 13.00 uur gaat het goed maar dan begint een regenbui, die een uur of 3 zal aanhouden. De toch al zompige grasmat verandert in een modderpoel, die de aloude Woodstockbeelden in herinnering roept. Wat een ellende, nat en koud en daarmee een stuk minder gezellig. De opkomst is navenant, Rick Nolov Band en de Belgische Customs staan voor een handjevol die-hards te spelen.
RICK NOLOV is een man, die al ruim 30 jaar wereldberoemd is in Heerlen. Beginjaren 80 heeft hij even een moment of fame, als zijn lokale hit White shoes (als Ritchie and the Losers) ook op de vaderlandse radio (met dank aan Hubert van Hoof) wordt gedraaid. Zijn overige repertoire beweegt zich tussen blues en ska in, niet onverdienstelijk trouwens. Bij zijn gastmuzikanten ontdekte ik zowaar mijn voormalige buurjongen, Marc Huynen, die al jaren als trompettist furore maakt in de jazz/popscene van Heerlen. Leuk zijn de Steve Miller Band covers Abracadabra en Your cash ain’t nothing but trash, ook wordt een nieuw nummer gespeeld, dat echter aan veel lalala’s ten onder gaat. Toch een leuk, nostalgisch optreden.
JUNGLE BY NIGHT is op podium B begonnen en hun jazzy/afrobeatmuziek is aanstekelijk, ritmisch en uitbundig. Ideaal voor een mooie zonnige dag. In de sombere, natte entourage van deze zondag werkt het echter niet, bovendien kan hun muziek wel wat meer vocale ondersteuning gebruiken. Na een kwartier houd ik het voor gezien en ga ik een beetje schuilen.
Volgende act is CUSTOMS, op het hoofdpodium. Customs is in België een grote band, die een paar jaar geleden indruk maakte met de geweldige singles Rex en Justine en hun album Enter the characters. Hun sound beweegt zich ergens tussen Editors, de vroege U2 en Britpop algemeen in. Niet bijster origineel, maar toch erg pakkend. De vorig jaar verschenen Harlequins of love cd is een stuk minder goed ontvangen en de singles van dit album (Harlequins, Your roses en Toupee) scoorden ook beduidend lager. Customs heb ik een half jaar geleden al eens gezien in Fenix in Sittard, toen kwamen ze wat overtuigender over. Na een half uurtje wordt het wat voorspelbaar, de muziek en zang zijn toch wat monotoon.
Na 2 uur in de stromende regen, besluit ik even te schuilen in de tent van Rock Temple. Net op tijd voor een optreden van de Zweedse hardrockers van CRASHDIET. Alsof de tijd even teruggaat naar de jaren 80, toen Poison, Ratt en Mötley Crüe en andere “hair”bands furore maakten met lawaaierige, niet al te moeilijke meezing-hardrock. De bassist en gitarist ogen erg verwijfd, maar hun zanger spant de kroon met zijn lichtblauwe hanenkam. Later kom ik deze griezel nog tegen bij de toiletten, maar om meer dan 1 reden heb ik hem geen handje gegeven. Tijdens hun optreden worden alle clichés uit de kast gehaald, hoog gillen, veel akkoordenwerk zonder fatsoenlijke solo’s en drums in een constant marcheerritme. Toch weet het me te amuseren (this is Spinal Tap!) en mijn wat verregende humeur begint op te klaren.
In de tent krijg ik een sms-je dat op podium B MEMPHIS MANIACS een sensatie is, dus ik spoed mij naar deze act. Inderdaad, dit gezelschap oogt wel als een stel circusacrobaten, maar ondertussen spelen ze de ene geniale mash-up na de andere. Geweldig hoe Hey boy, hey girl, Foxy lady en Jump around toch bij elkaar passen, ook de Macarena, You really got me en All my life worden vakkundig tot 1 geheel gemaakt. Dit hadden we even nodig, geweldig entertainment.
Het is eindelijk droog en het optreden van DEWOLFF begint, ik heb ze al vaak bewierookt en ook nu is dat weer het geval. Geopend wordt met 3 nummers van de nieuwe cd DeWolff IV, die de hoge kwaliteit van de eerste 2 albums en EP gemakkelijk handhaaft. Wat een muzikaliteit bij alle drie, die gitaarsolo’s worden alsmaar beter en ook Robin Piso’s bijdragen op hammondorgel en mellotron zijn virtuoos te noemen. Als er iets van kritiek mag zijn, dan is het op de lengte van de songs, The Pistol duurde maar liefst een kwartier. Van mij mag het, maar voor de meeste mensen is het iets teveel van het goede, de vaart verdwijnt wat en DeWolff weet niet iedereen tot het einde te boeien. Voor mij toch weer een hoogtepunt op Pratsj City Live
Opnieuw de Rock Temple tent in voor VANDERBUYST, een Nederlandse band, die melodieuze hardrock brengt in de stijl van UFO, Scorpions en Thin Lizzy . Pas nog te zien in het voorprogramma van grootheden als Saxon en Judas Priest. Opnieuw jaren 70/80 muziek dus, het publiek smult ervan. Het is hard maar toegankelijk, prima gitaarsolo’s, goede hooks, puntig en strak. Behoorlijke zang ook, al was de geluidmix niet ideaal. Stealing your thunder is een ware rockclassic, toch mooi even meegenomen.
Enorme drukte in de 90’s tent waar de ge-reloade 2 BROTHERS ON THE 4th FLOOR(met nog gave Des’Ray) andermaal Dreams en Never alone mogen playbacken. Ik kon er niet meer bij, maar het was –volgens getuigen – een leuk feestje.
Terug op het veld pik ik nog een 20 minuten mee van KRAANTJE PAPPIE EN HET VERZET Niet mijn muziek, maar in tegenstelling tot Ali B. en Mr. Polska is dit erg aanstekelijk en niet zo geforceerd gezellig. Dit heeft structuur (collectief NOISIA en DJ FRISS) en het zijn vaak goede liedjes zoals Waar is Kraan? Gewoon een leuk optreden.
Op het hoofdpodium is het tijd voor ILSE DELANGE. De verbeterde weersomstandigheden hebben toch nog een paar duizend man op de been gebracht en er ontstaat nog iets van drukte voor het podium. Twee jaar geleden was Ilse er ook en toen wist ze mij te boeien en in te pakken met repertoire dat ergens tussen pop/rock en country inzit. Vroeg hoogtepunt is living on love, waar Ilse bewijst ook de nodige soul in haar ranke lijf te hebben, ook haar gitarist trekt hier aardig van leer. Daarna valt ze terug op ‘niks aan de hand deuntjes’ als So incredible en Puzzle me, ook de ballads komen wat te vroeg in de set. Na een half uurtje heb ik er genoeg van, het is verre van slecht, maar ik ken het nu wel.
Ik ben ook moe en voldaan. Ik laat Peter Pan Speedrock en de Corona’s schieten en verlaat het terrein.
Conclusie : PCL is een aanwinst voor Heerlen, een fijn en goed georganiseerd evenement dat zeker moet blijven. De diversiteit was enorm, er wordt duidelijk gestreefd naar een familie-festival, tegelijkertijd vormt dat ook de zwakke plek. Als je een festival muzikaal zo verbreedt, kan het ten koste gaan van de kwaliteit en haakt de wat kritische concertganger af. Naar ik begrepen heb zijn er 13.000 bezoekers geweest en dat is voldoende gebleken om uit de kosten te komen, mooi. Tot volgend jaar dan.
Roeland Kruchten