“no
I’m done talking
don’t even ask
stop asking
if you love me
you leave me alone
leave me the fuck alone
leave me alone
leave me alone
leave me
I want you to see
that this is it
this is it
let that be enough
let me be enough
can I go now?
can I go somewhere now
by myself?
why are you not stronger?
why do you need me to show myself to you?
you think that you can take something out of me?
something you lack?
go fuck yourself”
Joep van der Geest
Het is even bijkomen van de LIstEn&See (LIES). Na afloop van de indrukwekkende voorstelling heb je het gevoel anderhalf uur diep weggestopt te hebben gezeten in het brein van een aan depressies lijdend mens. Intens, confronterend, angstig, maar vooral hunkerend naar eerlijkheid in woord en daad. Een voorstelling, heel visueel en sprekend, die door iedere toeschouwers anders beleefd en uitgelegd wordt.
LIstEn & See is een coproductie van WArd/waRD en Toneelgroep Oostpool. Een zoektocht van choreograaf Ann Van den Broek (WArd/waRD) en regisseur Marcus Azzini (Toneelgroep Oostpool) en een groep dansers en acteurs naar het sprekende lichaam. Woorden kunnen liegen, het lichaam niet. Tijdens de voorstelling gaan woorden en lichamen elkaar te lijf.
Terwijl de toeschouwers hun plaatsen innemen (halfvolle Limburgzaal) staan de dansers en acteurs al klaar op het podium. Heel stil, in het halfdonker en dat drukt meteen de stemming. Wat volgt is een heftig intro, doorelkaar lopende en schreeuwende mensen, schoenen en kledingstukken uit en aantrekkend, agressief, copulerend, schreeuwend, huilend, lachend, gebarend. Sommige toeschouwers schuifelen onrustig heen en weer op hun stoel, een enkeling heeft moeite niet in lachen uit te barsten. Een ongemakkelijk gevoel bekruipt me, vooral als de intro duurt en duurt en de handelingen zich herhalen. Is dit onze wereld? Deze strijd, ieder mens met zichzelf, maar vooral met elkaar?
Judit Ruiz Onandi, Cecilia Moisio
Uitgeput beginnen de dansers en acteurs aan het tweede deel van de voorstelling. Een zwevend plafond zakt naar beneden en de negen jonge mensen op het podium scharen zich gezamenlijk onder deze last. Een symbool van een te zwaar leven? Of het symbool van de laatste momenten op deze aarde? Het moment waarop je eerlijk moet zijn, alles moet opbiechten en waarin je uiteindelijk het leven los moet laten. De antwoorden op vragen als “wie ben ik?”, “hoe wil ik mezelf neerzetten?” zweven de zaal in, totdat er niet meer klinkt dan gefluister. Het publiek houdt de adem in.
De voorstelling eindigt op het moment dat het zwevend plafond als een wand rechtop wordt gezet, fel licht schijnt de zaal in. Dan valt de wand om, traag als in slow motion. Schrik golft door de zaal, een van de dansers doet een paar stappen achteruit. De wand belandt op het podium. Niet met een klap, zoals iedereen verwacht, maar met een enorme zucht, die door de luchtverplaatsing in ieders gezicht waait. Het loopt goed af en het publiek haalt opgelucht adem.
LIstEN & See (18 januari 2012, toneelgroep Oostpool, Parkstad Limburg Theaters, Heerlen)
Tekst: Sandra Israel
Foto’s: Toneelgroep Oostpool
LIstEn & See trailer from Toneelgroep Oostpool on Vimeo.
