Dat hij vooral van de dienstverlening is, bromt zijn donkerbruine stem. En dat ook hier de koffie erg lekker is. Lex Nelissen (1949), sinds een half jaar directeur van Cultuurhuis Heerlen, voelt zich als een vis in het water in het voormalig Patronaat. Zijn kantoor, waar kunst en een rood vloerkleed domineren, biedt uitzicht op de Sittarderweg. “En het wordt iedere keer weer de 22e en staat mijn salaris op de rekening”, grapt Nelissen. Een ongekende luxe voor de man die jarenlang vooral de onzekere kant van creatief ondernemen leerde kennen.

Of Lex op zijn praatstoel zit, vraagt de communicatiemedewerkster ondeugend. En dat zit hij. Het gesprek gaat van de hak op de tak. Af en toe buigt hij zich naar voren en tuurt over zijn bril. Zijn manier om woorden kracht bij te zetten. “Je ziet maar hoe je hier een verhaal van breit.” Een verhaal dat begint in Hoensbroek. Want Lex Nelissen werd geboren en getogen in ‘Gebrook’. “De Metten”, benadrukt hij met een veelbetekenend lachje. “Laten we eerlijk zijn, de Metten was indertijd een kolonie, een plek waar je leerde overleven.” Hij was de oudste van vier en had nog drie zussen. Vader werkte in de mijn, maar was onder andere ook een begenadigd voetballer. Later exploiteerden zijn ouders een café in de Nieuwstraat.

In ’t Piepke in Hoensbroek ging Nelissen voor het eerst als dj aan de slag. Hij draaide er zijn plaatjes, nog niets vermoedend hoe zijn leven er uit zou gaan zien. Inmiddels staat er een lijst van activiteiten en functies achter zijn naam. Men kan beter vragen wat Nelissen niet heeft gedaan. Hij was eigenaar van een discotheek, pizzeria, koffiehuis en theater Lexor aan de Willemstraat. Verder was hij dj, radiopresentator, tv columnist en werd hij de nachtburgemeester van Heerlen genoemd. Ook is hij eigenaar van LN Records het platenlabel dat in 1982 is ontstaan toen Nelissen de eerste single uitbracht van de Heerlense Band Ritchie and the Loosers.

Lex Nelissen verhuisde naar Heerlen, de stad die zich volgens de theaterdirecteur de laatste jaren positief ontwikkelt en waar hij trots op is. “Pé Diederen (wethouder van cultuur-red.) heeft destijds de culturele lente ingeluid, een positieve ontwikkeling voor de stad. Heerlen heeft op cultureel gebied meer te bieden dan Maastricht, vind ik. We hebben een theater, een poppodium, festivals en culturele activiteiten in overvloed. Ik merk tijdens de vergaderingen dat Maastricht bij de voorbereiding naar VIA 2018, Maastricht als culturele hoofdstad, vaak de hulp van Heerlen nodig heeft.”

Ook in zijn eigen leven maakte Nelissen een culturele omslag. Na het Lexor Theater met zo’n 60 stoelen, kreeg hij het Patronaat onder zijn hoede. Een kleine zaal met 65 stoelen en de theaterzaal met 220 zitplaatsen. “Ik kan hier een heel ander programma neerzetten. Ook is het gemakkelijker muzikanten, artiesten en groepen geïnteresseerd te maken voor het Cultuurhuis. Dat was in het Lexortheater heel anders. Auw banaan, daar was ik het manusje van alles. Zette koffie, maakte schoon, ontving de artiesten en de gasten. Hard werken en een heel onzeker bestaan.” Zijn eerst officiële actie als theaterdirecteur was de naamsverandering van Het Patronaat (later Cultuurhuis Patronaat) naar Cultuurhuis Heerlen. “Zeg nou zelf, dat klinkt toch heel anders. Ik heet eigenlijk Aloys”, bromt Nelissen, terwijl hij de typerende blik over het zwarte montuur werpt, “niks mis mee, maar net als Cultuurhuis Heerlen, klinkt Lex ook heel anders.”

De komst van Nelissen is het begin van een nieuwe periode in het Cultuurhuis Heerlen. Een pand, waarvan de geschiedenis teruggaat naar de jaren vijftig van de vorige eeuw. Cultuurhuis Heerlen is het oudste nog bestaande cultuurcentrum van Heerlen, in 1921 ontworpen door de Sittardse architect Jos Wielders, in de stijl van de Amsterdamse School en tegenwoordig beschermd monument. De paters Franciscanen waren de opdrachtgevers. Het gebouw was voor hen de sluitsteen van een complex met kerk en school ten behoeve van de mijnwerkers en hun gezinnen in de wijken Grasbroek, Musschemig en Schandelen. Tegenwoordig biedt het Cultuurhuis Heerlen een gevarieerd aanbod aan voorstellingen. Ballet, toneel, cabaret en veel muziek. “Ook moet dit de plek worden waar verenigingen terecht kunnen, waar koren, fanfares en harmonieën, maar ook beginnende bands zich thuis voelen.”

Voor Nelissen zelf is het Cultuurhuis Heerlen een verademing. “De tijd in theater Lexor? Dat waren tropenjaren. Een geweldige tijd, maar het kostte heel veel energie. Niet voor niets kreeg ik in die tijd een hartinfarct. Dat had natuurlijk ook andere oorzaken”, kijkt hij weer veelbetekenend over zijn bril, “maar de stress rondom Lexor was daar één van. Ik ben er ook helemaal klaar mee. Lexor staat te koop en ik moet zeggen dat het me niets doet. Dat had ik niet verwacht, maar zoals ik al zei: ik ben er klaar mee.” Om dan hup op de volgende tak te springen. “Kijk”, naar een schilderij van Rob Scholten wijzend. “Heb ik gekocht van mijn eerste salaris hier. Vond ik wel passen in dit kantoor en bij mijn nieuwe carrière.

Mijn zoon Rik zei het heel treffend tijdens het afscheid van Lexor: ‘Op het moment dat anderen met pensioen gaan, gaat mijn vader werken.’” De nieuwe functie past wellicht ook beter bij zijn nieuwe levensstijl na het hartinfarct. “O ja, ik heb heel wat zaken veranderd. Ben gestopt met roken, eet regelmatig en drink minder. Ik werk nog altijd hard, soms 14 uur per dag, maar het is anders dan in Lexor. Lexor slurpte energie, het Cultuurhuis Heerlen geeft me energie. Maar pas op, Lexor is een heel goede leerschool geweest. In al die jaren heb ik in ieder geval ontdekt dat ik een netwerker, een bruggenbouwer ben. Ik breng graag de juiste mensen met elkaar in contact.”

Of er met al dat werken ook nog tijd over is voor andere dingen? “Ik lees”, zegt Nelissen stellig. “Ben op dit moment in drie boeken tegelijk bezig. Onder andere een boek van Paul Coelho en Congo van David van Reybrouck. Maar dat laatste boek is slaapverwekkend. Twee bladzijdes en ik ben vertrokken. Wanneer ik lees? Als je ouder wordt, heb je niet meer zo veel slaap nodig. Vaak is zes uurtjes genoeg en die andere uren lees ik.”

Ook houdt Nelissen van kunst. Een interesse die in de toekomst mogelijkheden biedt. “Ik zou graag nog eens een galerietje beginnen, dat staat nog niet in het rijtje. Multifunctionelissen!” Of de geruchten waar zijn over een eventuele verhuizing van de Heerlenaar in hart en nieren naar Kerkrade? Lex lacht. “Waarom niet? Niets is onmogelijk. Als ik naar Kerkrade zou verhuizen gaat daar tenminste de gemiddelde leeftijd naar beneden.”

Dan ernstig: “Ik heb nergens spijt van, dat vind ik bullshit en sentimenteel geklets. Je kunt hooguit praten over gênante momenten. Wat gebeurd is, is gebeurd. En bij spijt denk ik, dat had je je van te voren moeten bedenken. Maar ik draag ondertussen andere bagage met me mee en ik wil wel eens verder kijken dan Heerlen. Kan ik zonder Heerlen? Kan ik aarden in een andere omgeving? Nee, ik hoef niet te emigreren. Australië, Italië, daar heb ik niks mee. Maar een andere omgeving, ja, dat wil ik wel eens proberen. Zie het als een tweesprong. En misschien sla ik nu een andere weg in.”

Tekst: Sandra Israel
Foto’s: Jeff Jaspar

Tags: Cultuurhuis, Heerlen, Lex Nelissen

This entry was posted on Thursday, December 15th, 2011 at 10:04 and is filed under dans & theater, muziek, opinie. You can follow any comments to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a comment, or trackback from your own site.