beeld uit de film DeWolff
Natuurlijk hoopt elke documentairemaker dat de gefilmde personen de cameraploeg ‘vergeten’ en gewoon zichzelf blijven. Don’t Look Back is het bekendste voorbeeld waarin een filmcrew als ‘fly on the wall’ Bob Dylan en diens bonte entourage volgde tijdens een tournee in de jaren zestig. Niet dat DeWolff doet denken aan de grofkorrelige zwartwitfilm van D.A. Pennebaker, maar de documentaire die Carin Goeijers over de Limburgse band maakte, is wel degelijk een aaneenschakeling van momenten die oprecht en onbevangen overkomen.
filmaffiche DeWolff
Robin Piso, Pablo en Luka van de Poel werden anderhalf jaar bijna letterlijk op de huid gezeten tijdens de tournee voor het album Orchards/Lupine. De filmcrew volgde de jongens nog net niet naar het toilet, maar wel thuis, op school en bij de poging van Pablo en Robin om eindelijk de slaap te vatten, waarbij we, althans verbaal, kennis mogen nemen van de “ono”, de “ontzettend dikke ochtendlul” van Piso. Amusant zijn ook de momenten in de kleedkamer vlak voor het optreden waar Pablo en Robin zich aankleden en een dansje maken op een nummer van T Rex. Het is net zo’n ritueel tussen de bandleden als het commentaar geven op elkaars spel na afloop van een concert.
Waar de filmploeg niet was brak notabene de pleuris uit. Niet dat de complete kleedkamer van Vera in Groningen aan gort ging maar toch op zijn minst het bankstel. De cameraploeg filmt stug door wanneer de jongens een uitbrander krijgen van manager Ron Engelen, maar ook van het weerwoord van Piso. Vader Patrick van de Poel heeft in een ander fragment zijn beide zonen thuis aan de eettafel nog eens vermanend toegesproken: ‘dit was zeker jullie Led Zeppelin-moment’.
Bijzonder zijn de beelden van de optredens. De afwisseling van rake close ups met slowmotion maakt ze net even anders en spannender dan wat je normaal ziet van concerten op de Nederlandse televisie. Mooi voorbeeld hiervan is de opname van het nummer Diamonds in De Nieuwe Nor in Heerlen. Toch is DeWolff allesbehalve een standaard muziekdocumentaire. Dat er geen ‘deskundigen’ aan het woord komen die de muziek van commentaar voorzien werkt bevrijdend, temeer omdat de openheid waarmee de bandleden over hun persoonlijke beslommeringen vertellen de film meer diepte geeft.
Carin Goeijers
De Amsterdamse Carin Goeijers maakte eerder onder meer de documentaires God Is My DJ, over dj’s en dancefeesten, en Toen Was Ik Al Beroemd, over de bejaarde ex-jazzdrummer Joop Korzelius.
Waarom heb je gekozen voor DeWolff als onderwerp voor je documentaire?
“Natuurlijk vind ik de muziek te gek! Maar ook omdat ze (ook gezien hun leeftijd) nog aan het begin van alles staan. Zij staan niet alleen aan het begin van hun muzikale carriere maar ook van hun volwassen leven. Een hele spannende periode in een mensenleven: heel veel dingen gebeuren immers voor de eerste keer in deze periode. Het is een hele pure ontdekkingstocht zal ik maar zeggen. Dat leek me een mooi muzikaal avontuur om een film over te maken.”
In de film wordt gesproken over het vernielen van de kleedkamer van Vera, Groningen. Zijn daar geen beelden van gemaakt?
“Nee, daar waren we niet bij. In eerste instantie vond ik dat jammer maar in tweede instantie vind ik de scènes die we hebben kunnen draaien met Ron de manager en met de ouders vele malen spannender dan de ‘verniel-actie’ zelf. Temeer omdat de film niet alleen over muziek gaat maar ook over vriendschap en volwassen worden. En door het ‘vernielen’ zelf niet te laten zien blijft er ook wat meer voor de verbeelding van de kijker over. En dat is altijd fijn (vind ik).”
Cameraman van de filmploeg in de kleedkamer De Nieuwe Nor, Heerlen. Dit bankstel bleef heel.
Waarom heb je gekozen voor deze opzet, het dicht op de huid zitten van de bandleden, dus zonder het opvoeren van allerlei betrokkenen met een mening over de band, iets wat de laatste jaren heel erg gangbaar (en voorspelbaar) is in docu’s?
“Ik had inderdaad geen gangbaar portret (met daarin veel voor de hand liggende informatie) van een band voor ogen. Dat vind ik niet spannend om te maken. Ik wilde van het begin af aan juist graag in de beleving van de jongens gaan zitten en het filmverhaal vanuit dat dynamische en energieke perspectief gaan vertellen. Ik wilde graag dat de kijker deel zou kunnen uitmaken van het avontuur en de levensfase die de jongens van DeWolff aan het beleven zijn door als het ware in de hoofden van de jongens te gaan zitten. Ik wilde de verschillende sensaties die zij voelen zichtbaar en voelbaar maken voor de kijker. Voor mij is een documentaire sowieso veel spannender wanneer je kan ‘mee beleven’ in plaats van dat er over een bepaald onderwerp wordt verteld of gepraat.”
Kreeg je de volledige medewerking van de manager en bandleden of waren er restricties?
“Ja, we kregen zeker volledige medewerking maar we hebben wel van te voren afgesproken dat de manager en de band de film mochten zien voordat deze de wereld in zou gaan.”
Zijn er ook momenten geweest die je graag had willen laten zien maar die je om allerlei reden toch maar eruit hebt gelaten?
“Nee, eigenlijk niet.”
DeWolff (L1 tv, 30 december 2011, om 16.00 en 21.00 uur. Overigens zendt L1 de ingekorte versie uit van 50 minuten)
Tekst: Harry Prenger
Onderste foto: Jeff Jaspar
Tags: Carin Goeijers, Dewolff, L1
