Arme Davy de Beule. Als een klein jongetje keek hij uit naar de belangrijke voetbalwedstrijd tegen Ajax. Schoenen en veters eens extra strak aangetrokken, voelen of het shirtje goed zit, in gedachten zich het middenveld eigen makend. In de 68e minuut mag hij invallen, nog onwetend dat hij rest van de partij er flink van langs gaat krijgen. Niet eens zozeer van zijn tegenstanders maar van de supporters in vak N-10. De opmerkingen blinken uit in variaties op hetzelfde thema: ‘hij loopt als een kip zonder kop over het veld’ tot ‘weet hij wel dat hij bij Roda speelt’.
Vak N-10
Op dat moment staat het 0-3 voor de dartele lefgozers uit Amsterdam. Want ja, de spelers van Roda strompelen over de zo te zien net geschoren groene weide van het Parkstad Limburg Stadion als een op hol geslagen kudde paarden die terugverlangen naar de stal maar te laat beseffen dat ze het slachthuis naderen. Volkomen de weg kwijt, volledig zoekgespeeld door de slagers in roodwit die niet in veel maar in alles de meerdere zijn van hun collega’s. Toch barst voorafgaand aan het fluitsignaal in het stadion de carnaval los of er niks aan de hand is. Typisch Limburgs trekje. Een collectieve samenzwering om net te doen of Roda niet op alle fronten de onderdanige ploeg is.
De weinige supporters die geen commentaar geven, trommelen en scanderen negentig minuten lang een polonaise aan elkaar, maar dan zittend. De fantribunes achter de keeper komen in beweging in zwart en geel. Sjaaltjes, petjes, vlaggen, alles wat een mens maar op en om kan doen in de kleuren van Roda trommelt de sambavariant te Kerkrade. Ook de temperatuur in het laatste weekend van oktober voelt, althans voor Nederlandse begrippen, exotisch. Alleen het trompetgejank van de vuvuzela’s ontbreekt.
In hun kanariegele rokjes en zwartje pakjes zien de hostesses bij de ingang van het stadion eruit als stewardessen. De glimlach vriendelijk, de houding alsof ze een vliegticket gaan afscheuren. Maar de reis gaat per trap naar het Rodahome waar heel veel mannen praten over wat zich zo dadelijk gaat afspelen tussen de lijnen. De één een broodje kroket in de hand, de ander de blik op de opstelling of de koffiejuffrouw. Wanneer aan het begin van de wedstrijd het vuurwerk uiteen spat, klinkt live vanaf de middenstip het Limburgse volkslied. Toch is het een voetballer die zorgt voor knalwerk.
Theo Janssen haalt uit
Theo Janssen. Houwdegen gesneden uit kleurrijke tatoeages, de laatste viking, gezegend met soepele tred en wanneer het erop aankomt een pass op maat. Nonchalant haalt hij uit en tekent 0-2 op het scorebord, de Roda-elf in de veronderstelling latend dat er sprake is van zoiets menselijks als een buitenspelsituatie. Enkele kinderen in vak N-10 amuseren zich met een door een autosponsor beschikbaar gestelde poster die, ineen gevouwen, een waaier is waarmee je heen en weer kunt klapperen. Uitwaaieren, lekker rennen over het gras, buiten spelen. Ajax deed het, Roda vergat het.
Roda-Ajax 0-4 (Parkstad Limburg Stadion, 29 oktober 2011)
Tekst: Harry Prenger
Foto’s: Jeff Jaspar
Tags: Roda
Dat Roda JC met een van de laagste begrotingen uit de Eredivisie de omderdanige ploeg is tegen de mutinational Ajax weten wij als supporters op voorhand. Dat er wekelijks een feestje wordt gevierd heeft dan ook niets met succes te maken maar alles met verbondenheid. Met de club, met de regio, met elkaar. Hoe kan het anders dat er in goede en slechte tijden altijd weer 14.000 mensen op de tribunes zitten? Roda is een armlastige club die enkele jaren geleden op sterven na dood was en nog steeds aan het infuus ligt. Alleen al het gegeven dat wij tweewekelijks nog gewoon van deze volksclub kunnen ‘genieten’ is al reden tot een bescheiden feestje.
Voor een echte impressie raad ik Harry aan volgende keer niet op de hoofdtribune plaats te nemen maar tussen de supporters en liefhebbers. Tegen een gelijkwaardige tegenstander en als het ff kan in de sterkste bezetting. Met een halve liter bier in plastic en Blur uit de speakers. En dan na afloop nog even stoom afbazen met Rage Against The Machine in het supportershome. Misschien dat ie het dan een beetje begrijpt.
Dat er een bijzondere sfeer in het stadion was wordt ook beschreven in het stukje. Ik zat op de tribune tussen supporters die flink wat commentaar hadden op de prestaties van de Rodaspelers. De aangehaalde citaten waren nog het minst beledigend. Toch hebben onze fotograaf en ik ons goed vermaakt die avond, mede dankzij de swingende Roda aanhang achter de goals.