RKVV Heksenberg voetbalmoment (foto uit 2010)
Ja, ook ik heb ooit gevoetbald. Een jaar of elf zal ik geweest zijn. De club heette Heksenberg, naar de Heerlense wijk waar ik opgroeide en achter de flats aan de Vinkenstraat mijn eerste meisje zoende. Veel van het voetbal ben ik vergeten, maar het meisje heette Jeannette en na die zoen verhuisde ze naar Zeeland.
Op school was ik gewend aan het voetballen in het gymnlokaal. Fijne zweetpartijtjes waren dat met quasi irritaties over de meester die als scheidsrechter tussen ons in liep. Geloof het of niet, maar ik scoorde er flink op los. Dus vond ik van mezelf dat ik toe was aan het grote werk. Voetbalschoenen met noppen en een voetbaltenue. Vanzelfsprekend zou ik gaan spelen bij Heksenberg, ondanks dat de club de naam had van een zieltogend amateurploegje voor beginners, voor eeuwig de underdog. De meeste wedstrijden die de pupillen van D1 speelden gingen verloren.
Voetballen op het aangrenzende veld van grote concurrent Groene Ster vond ik niet alleen te hoog gegrepen, de shirtjes van deze club stonden me niet zo aan, dat wist ik toen al wel. Een wit shirt, groene ster op de borst, groen broekje eronder, meer was het niet. Je had het net zo goed bij de Wibra kunnen kopen. Nee, dan Heksenberg. De shirts waren prachtig fel oranje, de broekjes en sokken in het knalblauw. Het, nee ìk, zag er best stoer uit vond ik, voor het eerst van mijn leven. Ik zie mezelf nog het veld oplopen voor wat mijn eerste echte voetbalwedstrijd zou worden. Toch schrok ik bij het betreden van het veld van de enorme afmetingen.
Mijn eerste gedachte was: wat is een voetbalveld in het echt groot. Waarom staan die doelen zo ver uit elkaar. Op de een of andere manier voelde ik dat het niks ging worden tussen het echte voetbal en mij. De tegenstanders bleken knapen met brede schouders die duidelijk waren gekomen om het gras op te vreten. Ik vrat alleen mezelf op. Op een plek die midvoor heette. Iets wat nu centrumspits heet. Afgaand op de gebaren en opmerkingen van de trainer langs de zijlijn liep ik voortdurend verkeerd. Geen moment kwam het bij me op dat het gevaar van mij moest uitgaan.
De volgende wedstrijd stond ik rechtsback. Ofwel: vleugelverdediger. Wist ik ook al geen raad mee. Dat was meteen mijn laatste wedstrijd voor RKVV Heksenberg. Ik raakte nauwelijks een bal, laat staan dat ik er eentje in het doel trapte. Wel deed ik heel erg mijn best in het wegrennen als de bal in mijn buurt dreigde te komen. Een medespeler wees me er met enige regelmaat op dat ik buitenspel liep. Nee, ik vond het maar niks dat echte voetbal op een echt voetbalveld. Het zag er allemaal zo makkelijk uit in de gymnzaal. Voetballen in de bonte kleuren waarin ik als een kip zonder kop rond rende, liep uit op een bittere teleurstelling. Op het voetbalveld van toen staan nu seniorenwoningen.
Harry Prenger
Tags: Groene Ster, Heksenberg
