“Dit is de eerste dag van de rest van mijn leven.” “Die dag had ik vorige week.” “En wat deed je toen?” “Ik ging naar mijn werk.” De toon voor de dansvoorstelling SKIN door Danshuis Station Zuid, onderdeel van Cultura Nova, is gezet. Een sfeer van afwachting die al voelbaar is bij het betreden van het Kerkraadse theater. Want de toeschouwers weten dat ze onderdeel zullen uitmaken van de voorstelling.
Ze nemen schuchter plaats op de banken die in een kring op het podium zijn opgesteld. Een doorschijnend doek dat in een cirkel om de zitplaatsen is geplaatst, creëert een intieme sfeer. Als een huid om het publiek, zoals de maximaal zestig toeschouwers de huid vormen rondom de vier dansers. Vier mensen op zoek naar echt contact, ontmoeting, aanraking, huid op huid. Uit de luidsprekers achter het witte doek klinken geluiden, stemmen, stadsrumoer. In de cirkel proberen de vier dansers contact te leggen, met elkaar, maar ook met de toeschouwers.
Sommigen kijken verschrikt naar de verrichtingen van de dansers, anderen laten de voorstelling gelaten of juist heel geïnteresseerd over zich heen komen. Dan weer dansen de mannen en vrouwen in de cirkel, dan weer verdwijnen ze achter de omheining en hoor je hun zware ademhaling achter je, achter de flinterdunne afscheiding. De dansers praten, zingen zelfs, sloven zich uit om de aandacht van die ander te trekken. Als toeschouwer zit je er met de neus bovenop. Je ziet hoe zweetplekken zich beginnen af te tekenen in de dunne danskleding, je ziet het kippenvel op de huid, de zwoegende borstkasten, hoort de ademhaling na een zware inspanning. Na een tijd ben je als kijker geneigd de dansers de hand toe te steken om ze te helpen een uitweg te vinden in de warboel die ze al dansend scheppen.
Choreografe Pia Meuthen liet zich voor deze dansvoorstelling inspireren door grote steden. De plek waar mensen dicht op elkaar leven, maar waar men ook gewild of ongewild anoniem door het leven kan gaan. Tijdens de voorstelling wordt ingezoomd op de gestructureerde chaos die wij samenleving noemen. Op ieder mens die de wereld in zijn hoofd probeert aan te passen aan de echte wereld. Maar wie weet wat de echte wereld is?
Er zijn momenten waarop het lijkt dat de dansers elkaar gevonden hebben, dat ze contact hebben gemaakt, maar die momenten duren maar kort. Al snel raken ze elkaar weer kwijt. Ze nemen plaats tussen de toeschouwers, praten tegen een enkeling in het publiek. Ook voor de dansers is SKIN een beleving. “Het is spannend om op deze manier werken. Vooral omdat het publiek in grote mate de sfeer van de voorstelling bepaalt. Maar dat contact is juist ook heel leuk!”
De toeschouwers ervaren aan den lijve het thema van de voorstelling; hoe ongemakkelijk en heftig contact leggen en sociale omgangsvormen kunnen zijn. Als het applaus is verstomd en de dansers het podium hebben verlaten, heb je als toeschouwer de neiging om te blijven zitten in de beschermde geborgenheid die het dunne doek biedt. De wereld buiten de doorschijnende omheining lijkt ineens vreemd en vijandig. Voorzichtige stappen op het houten podium, langzaam de trapjes af, door de zaal richting foyer en dan naar huis. De sfeer van de voorstelling waait als een mistvlaag mee. Zoals de vooraankondiging al zegt: deze meeslepende voorstelling kruipt onder de huid.
SKIN door danshuis Station Zuid (Cultura Nova, Theater Kerkrade, 31 augustus 2011)
Tekst: Sandra Israel
Foto’s: August Swietkowiak (Danshuis Station Zuid)
Tags: Cultura Nova, Dansstation Zuid, Kerkrade, SKIN
