Zo controversieel als eind jaren tachtig is Agnostic Front niet meer. Al steken ze live nog steeds de draak met vooroordelen over het vermeende rechtse karakter van de band. Nou ja, de draak steken? Het interesseert de New-Yorkers eenvoudig niet. Komende woensdag 27 juli speelt de band in Aken. Persoonlijk portret van de beste hardcore band ooit.
Dat was wel even lastig. Cause For Alarm, de nieuwe plaat van Agnostic Front draaide overuren op mijn platenspeler. Maar eigenlijk mocht ik ‘m niet goed vinden. Dat zat zo: op Cause For Alarm stond ‘Public Assistance’ en daarin sneerde Roger Miret dat werkelozen maar gewoon een baan moest zoeken in plaats van teren op de welvaartstaat. Dát ging er in mijn radicaallinkse vriendenkring niet in. Daarbij kwam Agnostic Front uit New York. En tja, daar kwam nu eenmaal geen goede hardcore vandaan. Die kwam uit Californië, Boston en Washington DC. Extreem linkse, liefst vegan hardcore wel te verstaan. New York? Achterlijke stad vol rechtsextreminsten waar je niet eens fatsoenlijk skaten kon.
Dat was in 1986 en met mij ging het van kwaad tot erger. Zo links als ik was, ik viel als een baksteen voor het machogeluid van C.O.C., Crumbsuckers, Carnivore en Warzone. Allemaal bands uit New York. Achteraf gezien ben ik blij dat ik zo midden jaren tachtig in mijn geboortedorp in het Zuiden van Limburg de opkomst van de New York City Hardcore (NYHC) heb mogen meemaken. Van een flinke afstand weliswaar, maar toch. Cause For Alarm is samen met Dealing With It van D.R.I. – uit Houston en dus ook fout – een van de popplaten die het meeste invloed op me hebben gehad. In die periode dan (ik was 17). Dat Agnostic Front ‘fout’ was, bleef overigens ook in Brunssum – waar ik opgroeide – niet onopgemerkt.
Waarom? Op het debuut Victim In Pain uit 1984 schreef Pete Steele het leeuwendeel van te teksten. Die zou later furore maken met zijn eigen band Carnivore en beticht worden van rechtsextremisme en zelfs nazisme. Toch zijn de teksten op Victim In Pain typisch hardcore. Tegen Reagan, tegen oorlog, tegen de politie, tegen de staat. Niets bijzonders dus. Het debuut van Carnivore deed een jaar later flink wat stof opwaaien. De drummer van die band speelde een potje me op Cause For Alarm. De tweede plaat van Agnostic Front met dat liedje met die rechtse teksten. Daarmee was de kous niet af. Cause For Alarm was niet zomaar hardcore maar een spijkerharde mix van thrashmetal en hardcore. Een stijl die populair werd bij de liefhebbers van Oi!, punk voor de arbeidersklasse waar intellectuele rijkeluiskinderen de neus voor ophaalden. Tot overmaat van ramp nam Agnostic Front plots ‘Crucified For Our Sins’ van Iron Cross op in hun liveset. En dat was heel erg fout, las ik in de Amerikaanse hardcorebladen die ik in die tijd verslond. Iron Cross beeldde namelijk een ijzeren kruis af op het hoesje van hun singles én ze droegen bretels, broeken met omgeslagen zoom en legerkisten. En ohja, ze waren kaal. Dat er in de groef van hun plaat gekrast stond: “we are no nazi’s”, deed er al niet meer toe.
Fout of niet, ik was verkocht. Het verdedigen van de NYHC een soort standaardritueel. Dat terwijl in Nederland en Duitsland, net over de grens, concerten van Carnivore en Agnostic Front werden verhinderd door linkse activisten. Waar mijn voorliefde voor NYHC vandaan kwam? Lastig te zeggen. Sympathie voor de underdog heb ik altijd gehad. Maar ergens besefte ik toen al dat de simpele, rechtlijnige teksten van onder andere Agnostic Front meer kritische zeggingskracht hadden dan het gesnik van 7 Seconds en Minor Threat. Daarbij: popmuziek is een kunstvorm. Zingen over de experimenten die Mengele op joden uitvoerde in de tweede wereldoorlog betekent nog niet dat je zijn gedrag goedkeurt. Vraag maar aan de thrashband Slayer hoe lastig dát is uit te leggen.
De afgelopen jaren ben ik Agnostic Front uit het oog verloren. Ja, door de zelfmoord van Richard Bruinen van de Maastrichtse band Backfire! kwam de band, die een tribute aan de drummer opnam, weer even in het vizier. Daarna ebde m’n interesse weer weg. Tot begin een jaar of twee terug. Tot Live At CBGB, een liveregistratie van hun optredens in de gelijknamige en legendarische club in New York. Over het geweldige optreden van het vijftal, onder aanvoering van oprichters Roger Miret en Vinnie Stigma, wil ik geen extra woorden vuil maken. Dat is simpelweg geniaal. Nee, wat echt speciaal is aan de dvd is dat alles op z’n plaats valt. Vinnie Stigma, Italiaans bloed en opgegroeid in Brooklyn, vertelt er over zijn allereerste optreden in de CBGB eind jaren zeventig. Destijds maakte hij nog ordinaire punk en was zeker de best geklede punkrocker van New York. Vindt ie zelf. Op het podium van de CBGB loopt hij het hele optreden rond met een glimlach van oor tot oor. Boos kijken laat hij liever over aan zanger Roger Miret.
Die is nog steeds in topvorm. Het eerder genoemde ‘Crucified’ draagt hij op aan de NYC Skinheads, waarbij een deel van de bezoekers overigens gek genoeg een kruis met beide armen maakt, het teken van straight edge. Het publiek is bij het uitverkochte concert toch al een bonte verzameling. Jong, oud, punker, skater, skinhead. Alles moshed door elkaar en stagedived vrolijk over elkaar heen. Alsof verschillen er die avond niet te doen. Beetje gemakzuchtige opmerking, natuurlijk. De oude tegenstellingen binnen de hardcore tussen links en rechts, pro-live en pro-choice, gevoelig en stoer, bestaan al jaren niet meer. Maar toch, op de een of andere manier ademt het optreden en de gesprekken met de bandleden op deze dvd een sfeer van nuance. Agnostic Front is geen rechtse band met sympathieën voor het extreemrechts gedachten goed. Dit zijn gewoon eenvoudige jongens uit de achterbuurten van New York, zonder toekomst, die toch succesvol zijn geworden met het maken van de muziek waar ze nog steeds hun ziel voor zouden verkopen.
Natuurlijk wil ik dat heel graag denken, heb ik mezelf de laatste weken voorgehouden. Tot ik gisteren toevallig op een interview met Roger Miret stootte. Tegen Jackie Smith van Chaos Chronicles of Chaos zij hij vorig jaar: “In de beginjaren had de hardcorescene hele andere waarden en normen dan nu. We waren anti-establishment, anti-overheid, […], anti-Reagan en politiek heel erg bewust. Tegenwoordig zijn de meeste bands dat helemaal niet meer. Ze willen gewoon muziek maken. Meer niet. Voor mij is dat anders. Hardcore is een manier van leven, al meer dan twintig jaar.” Man naar m’n hart, die Miret. Rebellen voor het leven, die gasten van Agnostic Front.
Uitsmijter? Geweldige uitvoering van ‘Crucified’ in CBGB. Waar anders?
Agnostic Front (MusikBunker, Aken, 27 juli 2011)
Theo Ploeg
Tags: Agnostic Front, Aken, hardcore, Musikbunker, oi!, punk
Crusified! Mooi stuk Theo!
Heb je al een kaartje Theo?
Ik wel.
24 euro voor betaald, hardcore is met de tijd meegegaan.
Ja, heb al kaartje. Voor hardcore-begrippen best prijzig, maar Agnostic Front ervaren mag wat kosten, toch?