Hij ligt weer in de bus, de uitnodiging voor het Boekenfestijn in het MECC in Maastricht. Lange rijen tafels met meer dan een miljoen boeken tegen gereduceerde prijzen. Ik bestudeer de folder en ontdek zo al een paar titels die er te koop zullen zijn en die nog op mijn verlanglijstje staan. Maar er is een probleem. De boekenkast puilt uit. Zowel in de woonkamer als op mijn werkkamer. Pas nog heb ik een hele stapel boeken weggegeven. Onlangs bestelde ik er enkele dikke pillen bij, zodat de boeken zich al weer voor de kast opstapelen.
Mijn eerste Boekenfestijn bezoek ik samen met mijn oom. Allebei leken op het gebied van boekenbeurzen, zo groen als gras. Vrijwel de enigen die niet gebruik maken van de gratis boekenmanden. “Niet nodig”, vinden wij, “eerst maar eens rondsnuffelen.” Toch hebben we snel de werkwijze in de gaten. Je kijkt, pakt de boeken die je interessant lijken en als je alle tafels hebt besnuffeld, ga je naar de sorteertafel. Daar zoek je uit wat je echt wilt hebben en berekent de hoeveelheid boeken die passen in je budget. De pillen die je dan toch niet wenst te kopen, mag je gewoon laten liggen. Een medewerker van de boekenbeurs stapelt de boeken in een kar en legt geduldig de gedumpte exemplaren op de juiste tafel terug. Geheid dat je spijt krijgt van dat ene sprookjesboek dat je achtergelaten hebt. En die thriller had er eigenlijk ook nog wel bij gekund. Ach ja, en dan die roman, waar je al zo vaak mee in de handen hebt gestaan. Stom dat je die niet hebt meegenomen.
Aan het eind van onze snuffelronde komen we er achter dat een mand geen overbodige luxe is. Onze armen voelen lam en pijnlijk van de vele kilo’s kaft. Bij de kassa slaat de twijfel toe. “Weet je nog, dat boek over Karel de Grote? Ik denk dat ik het toch wil hebben.” “Goed dan, haal het maar snel, we zijn nu nog hier. Weet je nog in welke rij het lag?” Dat ben je meestal vergeten. Dus je kunt niet zoals in de supermarkt nog even snel die komkommer halen en bij je spullen op de loopband leggen. Nee, bij de boekenmarkt verlaat je de lange rij en begint te zoeken naar dat ene boek, dat je zeker niet wilt achterlaten. Als je het dan na lang zoeken ineens ziet liggen, is dat een euforisch moment, een overwinning, maar op wie, op wat? Want uiteindelijk blijkt de herinnering mooier dan de realiteit. “Nee, ik neem het toch maar niet…”
Met pijnlijke armen en een stijve nek van de boekenruggen bestuderen, maar heel voldaan keren we huiswaarts. Daar begint mijn eigen ritueel. Ik stapel de boeken op, pak ze een voor een op, blader ze door en lees van alle boeken de eerste bladzijde. Nog een paar dagen liggen ze op tafel en verhuizen dan naar de boekenkast. Soms duurt het zelfs nog even voordat het boek gelezen wordt.
We zijn inmiddels connaisseurs, mijn oom en ik. Graaien, stapelen en dumpen als volleerde boekenbeursgangers. De uitnodiging van dit jaar lacht me dan ook toe, maar met compassie voor de uitpuilende boekenkast neem ik me voor het festijn dit jaar links te laten liggen. Maar ik zet het evenement wel voor alle zekerheid in de agenda.
Boekenfestijn 2011 (MECC, Maastricht 5 t/m 8 mei 2011)
Sandra Israel
Tags: boeken, Boekenfestijn, Maastricht, Mecc
Ja hoor, zo gaat het! Boeken hebben nu eenmaal een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Ook op mij. Maar als je geen aandacht aan ze schenkt, keren ze je de rug toe.
Heel herkenbaar dit verhaal van Sandra Israel.