Grote ogen, open mond. Ongeloof. Eerste is ze geworden. Madi Hermens speelt de vermoorde onschuld. Natuurlijk, ze wist het al. Met een overrompelend optreden liet ze de concurrentie gisteravond ver achter zich. Achttien, maar muzikaal volwassen. Madi – zoals de band van Hermens heet – is de terechte winnaar van Nu Of Nooit 2011.

Het is maar goed dat Madi tijdens haar optreden in een aardig gevulde Limburgzaal van het Parkstad Theater in Heerlen niet naar de Twitter-feed achter haar kijkt. Daar manifesteert zich het grote nadeel van internet: iedereen heeft een mening. Mét, maar vooral zonder goede argumenten. Madi weet van niets. Onverschrokken danst en zingt ze door. Zoveel vrolijkheid werkt aanstekelijk. Het zijn de volwassen composities die haar met kop en schouders boven de andere vier bands doen uitsteken. En, niet onbelangrijk, een band die er staat. ‘Goed, maar wel een beetje braaf’, klinkt het Twitter. Klopt. Maar de verdomd goede liedjes maken veel goed.

Kwalitatief gezien viel de finale van de poptalentenjacht van Limburg gisteren niet tegen. Geen slechte band gezien. Pop in Limburg is sowieso hot. Een opbloeiende creatieve industrie moet krimp terugdringen. Popcultuur dient een belangrijke plek in te gaan nemen in het project Maastricht Culturele Hoofdstad 2018. Met jongen honden als DeWolff en The Mad Trist geniet Limburgse pop landelijke bekendheid. Dat de finale van Nu Of Nooit 2011 plaatsvindt in Heerlen is een logische stap. De stad profileert zich meer en meer als centrum voor popcultuur in de regio. Dat leidde eerder al tot commotie in de gemeenteraad. De voorronden van de talentenjacht deden Nieuwe Nor, het poppodium in de stad niet aan. Vorig jaar vond dezelfde discussie plaats in de gemeenteraad van Weert. De Bosuil moest een voorronde hebben, zo vond de SP-fractie in de Midden-Limburgse plaats.

Met die achtergrond is het vreemd dat Stichting Popmuziek Limburg (SPL), de organisatie achter de popprijs, ervoor heeft gekozen om de finale van Nu Of Nooit samen te laten vallen met die van de Kunstbende Limburg, die andere grote talentenjacht in de regio. Mister Pinkpop Jan Smeets gedeputeerde van cultuur Odile Wolfs waren ‘s middags in Sittard en gaven vlak voor de prijsuitreiking acte de presence in Heerlen. Een rare situatie. Ook vreemd: de samenstelling van de jury. De Nu Of Nooit-organisatie koos, anders dan bij alle andere lokale popprijzen in Nederland, voor specialisten uit de Randstad, Brabant en Hasselt. Met de kwaliteit van de jury was overigens niets mis. Al was ze nogal eenzijdig van samenstelling. En ja, van buitenaf naar je eigen talent laten kijken heeft iets charmants. Maar toch: Limburg mag en moet trotser zijn op haar eigen experts. En die zijn er genoeg.

Dat popcultuur in Limburg bloeit bewezen gisterenmiddag de vijf tot de finale doorgedrongen bands. Ze maakten het de jury behoorlijk lastig. Meest verrassende band? SonA uit Sittard. Het viertal trapt zwak af met een Muse-pastiche, maar herpakt zich met een boeiend palet aan stijlen. Snufje symfonische rock, flinke schep Roxy Music en veel theater. Belangrijkste troef? Suikerzoete popliedjes waar echo’s van Talk Talk doorklinken. Kortom, SonA schurkt in betere momenten dicht aan tegen de in underground-kringen hippe neodisco en utopische pop. De hippe Randstad-jury bleek nog niet op de hoogte van die nieuwe trend. Het viertal moest genoegen nemen met de laatste plek. Goed, de podiumpresentatie van de band moet beter. Bij utopische muziek hoort passende kleding, geen – hoe sympathiek en ‘gewoon’ ook – t-shirts.

Zo’n detail kost je de kop wanneer de concurrentie moordend is en vergelijken sowieso lastig is. Want hoe zet je de introverte, theatrale pop van SonA af tegen de stuiterballen van The Dying Hippos. Extraverter tref ze niet. En ja, de vuige gitaarrock van het viertal is de ideale soundtrack voor b-films en lange ritten met een matzwarte Dodge Challenger. Op het podium van de Limburgzaal overrompelt The Dying Hippos het publiek met een goede, met sarcasme doordrenkte show en rauwe, vuige gitaarrock. Jon Spencer Blues Explosion is nooit ver weg. De onderschatte Britse band Art Brut ligt vast vaak bij het viertal op de platenspeler. Ook de jury is gecharmeerd. De band eindigt als derde en mag onder professionele begeleiding een videoclip opnemen.

Minder overtuigend is opener Lesoir. In de instrumentale momenten overtuigt de band het meest. Met dank aan de prachtige beelden van de vj’s van Studio Denk, dat alle bands voorziet van toepasselijke visuals. Octopussen, snelheidsmeters en draaiende wasmachines passen wonderwel bij de uitsponnen psychedelische stonerrock van het vijftal. De, overigens fraaie, stem van zangeres Maartje Meessen helpt de magie echter vakkundig om zeep. Haar hoge stem en slepende stonerrock zijn een opmerkelijke combinatie die behoorlijk op de zenuwen werkt. Advies: Meessen een eigen gothicmetalband en voortaan sample-vrouw of tweede bassiste bij Lesoir. Goede stoner heeft immers geen zang nodig.

Bij publiekslievelingen Two Days Left staat het geluid als een huis. Het vijftal volgt knap de laatste trend in het metalcore-genre: harcore mengen met nu-metal. Goed wel. De nasale vocalen van Jan-Willem Koehlen en het brulwerk van Jeroen Thijssen vullen elkaar prima aan. Op het podium gaat het vijftal los. Elke millimeter van het podium wordt benut. Maar toch: niet alle composities zijn even sterk en met wat meer elektronica wordt het geluid van Two Days Left er alleen maar spannender op. Geen schande. De vijftal uit Venlo en Eindhoven is nog piepjong. De jury beloont Two Days Left met een tweede plek én studiotijd.

Over jong gesproken. Madi won op haar zestiende de Kunstbende Limburg. Nu, twee jaar later, neemt ze van Jan Smeets weer een hoofdprijs in ontvangst. Mét band wint ze Nu Of Nooit 2011 en opent ze over een paar maanden het Pinkpop-festival. Terecht. Inmiddels schrijft ze volwassen composities en heeft ze een prima band achter zich staan. Inderdaad, de muziek – van klassieke Amerikaanse poprock tot melodieuze pop – van het vijftal is misschien wat braaf, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de fijne hooks en melodiewisselingen. Het kost het vijftal geen enkele moeite om te overtuigen. En ach, die braafheid gaat nog wel verdwijnen. Iets meer eelt op de ziel – Madi is per slot van rekening pas achttien – zorgt vast voor meer gruis in de muziek. Kortom, meer dan terechte winnaar van een muzikaal prima middag waarin SonA beduidend minder kreeg dan verdiend.

Finale Nu Of Nooit 2011 (Concert, 13 maart, Limburgzaal, Parkstad Limburg Theaters, Heerlen)

Tekst: Theo Ploeg
Beeld: Jeff Jaspar

Tags: Heerlen, Lesoir, Madi, Nu Of Nooit, Parkstad, Parkstad Limburg Theaters, SonA, SPL, Two Days Left

This entry was posted on Monday, March 14th, 2011 at 11:47 and is filed under muziek. You can follow any comments to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a comment, or trackback from your own site.