Gummbah
De Heerlense stadsdichter Harrie Sevriens werd meteen na binnenkomst onverwacht het podium opgeroepen om de tweede editie van Wordfest te openen. Leuke geste van de presentator. Alleen jammer dat deze even later afbreuk deed aan de spontane uitnodiging door enkele grappig bedoelde maar denigrerende opmerkingen te moeten maken over het vermeende dronkemansimago van de stadsdichter. Wordfest en poppodium De Nieuwe Nor boden ter gelegenheid van de boekenweek decor aan een avond literatuur en muziek tijdens de Heerlense variant op het boekenbal.
Een ode aan Jules Deelder, diens voorliefde voor jazz per grammofoonplaat, werd hartstochtelijk voorgedragen door de officiële openingsact John Schoorl. In het dagelijks leven is Schoorl journalist bij de Volkskrant, in zijn vrije tijd dicht en schrijft hij over popmuziek. Een van zijn boeken heet De Naald Erin! In zijn optreden legde hij dan ook de werking uit van een 45-toeren vinylsingletje. Dat presentator Tim op het Broek hem aankondigde als de Nederlandse Jack Kerouac, daar schrok Schoorl zelf ook beetje van. Kort ervoor had hij tijdens het podiuminterview uitgebreid verteld over leven en werk van de auteur van de klassieker On The Road, waarna de vergelijking misplaatst overkwam. Nogal vreemd bovendien dat Schoorl als enige uitgebreid werd geïnterviewd. De sjofele, bordeauxrode tweezitter op het podium bleef de rest van avond goeddeels ongebruikt.
John Schoorl
Schoorls kameraad Fred Papenhove hield een voordracht uit zijn dichtbundel Draaibaar. Verhalende gedichten over een hoofdfiguur die de buitenwereld genaamd ‘hunnie’ liever buitensluit maar tegelijk angstvallig dichtbij ziet komen. Leuk bedacht, maar de voordracht van de Haagse performance poeet was eerder een lichtgewicht variant op, inderdaad, Jules Deelder.
Het Heerlens Schrijvers Café werd vertegenwoordigd door opkomend talent. Dat was te merken. Literair inhoudelijk hadden de jongelui nog weinig te melden. Geen enkele voordracht en tekst pakte de toehoorders bij de lurven. Er werd vooral braaf en keurig voorgelezen. Jongeren die voor de klas staan. Zouden ze wel de goede boeken lezen voor voldoende inspiratie? Paul de Bruyn bedacht tijdens zijn optreden opeens dat zijn microfoon ook als megafoon gebruikt kon worden en meende met stemverheffing zijn punt te moeten maken. Prettig bescheiden was het optreden van Deborah Beeuwkes. Onnodig. Uit haar website blijkt dat achter Beeuwkes een veelzijdige jongedame schuilgaat. Ze liet haar optreden vergezeld gaan van foto’s en ambientmuziek. Van Beeuwkes gaan we vast nog meer horen. Opvallend en gedurfd pakte het collage-experiment uit bij de spitsvondige dichtrijm en woordspelingen van Merlijn Huntjens.
Eigenlijk was het wachten geblazen op wat het hoogtepunt van Wordfest zou moeten worden: Gummbah, absurdist met inktzwarte oneliners, kunstenaar en bedenker van tragikomische cartoons. Maar eerst was er een dieptepunt toen het publiek werd getrakteerd op drie directeuren uit de Heerlense cultuursector. Zij kregen de gelegenheid kritiekloos en nogal lacherig een promopraatje over hun eigen instelling af te mogen draaien. Het rommelige oponthoud voegde niets toe aan het literaire gehalte van Wordfest.
presentator Tim op het Broek maakt een praatje met Gummbah
Gummbah, echte naam Gertjan van Leeuwen, ging vervolgens voorlezen uit zelfbedachte dummy’s; proefexemplaren met niet meer dan een omslag en enkele hoofdstukken waarmee uitgeverijen langs de boekhandel leuren. Net Niet Verschenen Boeken is de titel van een wel verschenen bundel waarin Gummbah de dummy aan de vergetelheid onttrekt. Stuk voor stuk ontsproten aan het brein van de cartoonist die de kunst van de keiharde, tragische humor in een zo monotoon mogelijke voordracht bracht. Wat alleen maar bijdroeg aan het absurdisme van diezelfde humor. Over een man en een vrouw die een uitbater van een tankstation hebben onthoofd, verveeld naar de tv op de hotelkamer staren en er spijt van krijgen dat ze op de toonbank hebben staan schijten. Over fictieve schrijvers als Jack Simons en de verhalen van één zin door Oscar Punt. ‘IJsbrand liet zich de marsepeinen Swastika goed smaken’. Gummbah redde alles wat er te redden viel. Zijn teksten waren bizar en doldwaas, soms volstrekt onnavolgbaar, maar in feite natuurlijk heel erg goed doordacht. Hij was zo’n beetje de enige die avond.
Wordfest (De Nieuwe Nor, 16 maart 2011)
Tekst: Harry Prenger
Foto’s: Anita Hondong
Hallo Harry,
Leuk stuk. Weet je, als stadsdichter leef je ook in een glazen huis. Bedankt trouwens voor je mooie regels over mijn cd ‘Met Maten’. We gaan door!
Groet,
Harrie Sevriens
Mijn zussie is de bestuuh!
Het ging om het jong talent en ik lees enkel lovende woorden over Gummbah. De manier waarop er over de jonge talenten wordt gesproken is betreurenswaardig.
En het feit dat de band Project Wildeman en de rapper niet ter sprake komen vind ik persoonlijk een misser.
Hoi Harry,
Je had het voor mij niet beter kunnen verwoorden. Mijn eigen persoonlijke toevoeging: Paul de Bruyn zijn enthousiasme werd steeds groter maar door zijn Limburgse accent steeds moeilijker verstaanbaar. Ja, Gummbah was zeker goed, maar…Project Wildeman met als frontman Robin Block was voor mij de 2e absolute topper van de avond. Ik vond het een geniale mix van poezie, muziek en dramatische expressie. Vier mannen die zo los kunnen gaan in de schijnwerpers, briljant. Jammer dat je daar niks over schrijft. Wat mij betreft zeker de moeite waard om ook te vermelden.
Groetjes Amber.
Inderdaad jammer van Wildeman. Wat mij betreft het hoogtepunt van de avond. Maar goed, ik heb begrepen dat het niet een favoriet was van de auteur.
Overigens heb ik helemaal geen denigrerende opmerkingen richting Harrie geplaatst. Ik situeerde enkel hoe een boekenbal er in Heerlen uit zou zien. Ik riep nog tegen Harrie dat ik in plaats van hem ook een dronken Ton van Reen of Lex Nelissen voor me zag. Zo gaan die feestjes nu eenmaal.
Harrie, als het denigrerend overkwam dan mijn excuses.
Beetje zuur allemaal in z’n geheel. Ik denk dat de auteur toch echt de goede bedoeling en uitvoering gemist heeft. Maar toch heel erg bedankt voor de aandacht!
En o ja, dan was er ook nog de rapper waarvan ik de naam niet weet. Hij stalde naar mijn mening zijn improvisatietalent royaal uit. Hij bracht de vibe er wat in, een speelse afwisseling wat mij betreft.
Paul de Bruyn was overigens wel degene die mijn aandacht het beste wist vast te houden middels zijn tekst. Ware het niet dat ik me dus echt moest concentreren om hem te verstaan. Jammer. Ik zie bij hem wel talent er in zitten, hopelijk komt dat er straks nog beter uit.
Heeft Harry S. een dronkemansimago?
En wat betreft de jongens en meisjes van het Heerlens schrijvers cafe. Fijn dat ze de ballen hadden (ook de dames) om zich te laten horen en zien.
Voor de rest inderdaad een wel heel erg zuur en onvolledig artikel.
Jammer
Jong zijn én toch meteen heel erg goed, het bestaat. In de popmuziek bijvoorbeeld: DeWolff, Madi, de winnares van Nu Of Nooit. Een cd van een jonge, debuterende band leg ik in principe langs dezelfde meetlat als een album van een ervaren, succesvolle band. Beide cd’s liggen ook gewoon voor dezelfde prijs in de winkel. Iets dergelijks geldt voor schrijvers. Het lijkt me niet zinvol jonge auteurs met fluwelen handschoenen aan te pakken en ze te beoordelen puur en alleen op hun jongzijn. Zowel het jonge talent als de ervaren rot maken immers allebei gebruik van de Nederlandse taal, van het geschreven en gesproken woord. Een recensent beoordeelt het werk, de prestatie, de mate van talent en niet de persoon en zijn of haar leeftijd. De wolk van enthousiasme die boven Heerlen hangt moeten we met zijn allen koesteren, luidt de teneur bij veel culturele instellingen. Met zijn allen een ‘positieve bijdrage’ leveren aan de Culturele Lente is veelgehoord dezer dagen. Maar in de openingszin van ons colofon wordt het duidelijk omschreven. Kritisch en onafhankelijk, dat is waar ZwartGoud voor staat en dat is waar ónze lezers van op aan kunnen. Voor gezellige stukjes kunt u beter het Limburgs Dagblad lezen. Of Zuiderlucht, het toiletpapier van de Limburgse museums. Kritiek binnen de Culturele Lente van Heerlen, het is even wennen.
Beste Harry,
het is een beetje oneerlijk om het Limburgs dagblad en Zuiderlucht als het toiletpapier van de Limburgse museums te bestempelen terwijl jullie alleen maar digitaal publiceren! Hoe kan ik daar nu mijn kont mee afvegen? Kritisch en onafhankelijk gesproken dan.
“In de popmuziek bijvoorbeeld: DeWolff, Madi, de winnares van Nu Of Nooit. Een cd van een jonge, debuterende band leg ik in principe langs dezelfde meetlat als een album van een ervaren, succesvolle band. ”
Daar ga je al. Madi heeft nog geen cd uitgebracht. Ik vind dat je appels met peren vergelijkt. DeWollf heeft bijvoorbeeld drie platen uit, een reeks concerten achter de rug en ga zo maar door. Dan kun je de band toch niet vergelijken met een groep waarvan niet eens een album is verschenen? Dat geldt ook voor schrijvers. Ze staan voor het eerst (!) op het podium en laten hun kunsten zien.
Natuurlijk moet je niemand met fluwelen handschoenen aanpakken. Maar je zou ook opbouwende kritiek kunnen geven om de performers te stimuleren. Nu wordt alles gemakzuchtig afgekraakt zonder enige onderbouwing of stimulans. Een gemiste kans!
Ik ben het geheel met Tim eens. Het is opkomend talent. Het is dus niet de bedoeling dat we ze meteen gaan meten met de beste schrijvers. Want ook zij hebben een start moeten maken.
De opmerking over de twee Limburgse krant was ongelukkig geformuleerd. Inmiddels aangepast.
Verzoek aan dhr Prenger:
wilt u voortaan enkel namens uzelf spreken?
Bij voorbaat dank!
J.E. Grimlach